Wy/ta/இந்தியா

இந்தியா ஆசிய கண்டத்தில் உள்ள ஒரு நாடு ஆகும். தெற்காசியாவின் மிகப்பெரிய நாடாகும்; உலகின் மிக உயர்ந்த மலைகள், அதிக மக்கள் தொகை கொண்ட நகரங்கள் மற்றும் மிக நீண்ட நதிகள் பலவற்றைக் கொண்டுள்ளது. பண்டைய உலகின் மாபெரும் நாகரிகங்களில் ஒன்றாகத் திகழ்ந்ததும், ஒரு காலத்தில் 'பொன்னிறப் பறவை' எனப் போற்றப்பட்டதுமான இந்தியாவின் மரபும் பண்பாடும், கடந்த காலத்தையும் நிகழ்காலத்தையும் இணைக்கும் ஒரு செழுமையான கலவையாக விளங்குகின்றன. உலகின் அதிக மக்கள் தொகை கொண்ட இந்த பரந்த நாடு, பயணிகளுக்குப் பிரமிக்க வைக்கும் சமயங்கள் மற்றும் இனவியல் கூறுகள், மொழிகளின் ஒரு பெரும் தொகுப்பு, பலவிதமான உணவு வகைகள், அத்துடன் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கட்டப்பட்டு இன்றும் சிதையாமல் நிற்கும் கட்டிடக்கலைச் சான்றுகள் ஆகியவற்றைக் காணும் வாய்ப்பை வழங்குகிறது. உலகமயமாக்கப்பட்ட சூழலுக்குள் இந்நாடு தன்னைத் திறந்துகொண்டிருந்தாலும், இங்கு வருகை தரும் பலரையும் வியப்பிலும் ஈர்ப்பிலும் ஆழ்த்தும் வரலாற்று ஆழத்தையும் பண்பாட்டுச் செழுமையையும் இந்தியா இன்றும் தன்னகத்தே கொண்டுள்ளது.

இந்திய நாகரிகம் வரலாறு முழுவதும் பெரும் செல்வாக்கு செலுத்தி வந்துள்ளது. ; தென்கிழக்கு ஆசியாவின் பல பண்பாடுகள் வலுவான இந்தியத் தாக்கங்களை வெளிப்படுத்துகின்றன. பௌத்த மதத்தின் பரவல் வாயிலாக, சில இந்தியத் தாக்கங்கள் கிழக்கு ஆசியப் பண்பாடுகளிலும் ஊடுருவியுள்ளன.

பிராந்தியங்கள்

இந்தியா நிர்வாக ரீதியாக 28 மாநிலங்கள் மற்றும் 8 யூனியன் பிரதேசங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது.மாநிலங்கள் பெரும்பாலும் மொழி அடிப்படையில் வரையறுக்கப்பட்டுள்ளன. அவை அளவில் வேறுபடுகின்றன.பெரிய மாநிலங்கள் ஐரோப்பாவின் சில நாடுகளை விடப் பெரியதாகவும், அதிக பன்முகத்தன்மை கொண்டதாகவும் உள்ளன.யூனியன் பிரதேசங்கள் பொதுவாக மாநிலங்களை விட மிகவும் சிறியவை—சில சமயங்களில் அவை ஒரே ஒரு நகரமாக மட்டுமே இருக்கும்—மேலும் அவற்றுக்கு மிகக் குறைந்த சுயாட்சியே உண்டு.இந்தியாவின் பிரதான நிலப்பரப்பிற்கு அப்பால் இரண்டு தீவுச் சங்கிலிகள் உள்ளன – வங்காள விரிகுடாவில் உள்ள அந்தமான் மற்றும் நிக்கோபார் தீவுகள் மற்றும் அரபிக்கடலில் உள்ள லட்சத்தீவு.

புரிதல்

இந்தியா, நல்ல விதத்திலும் கெட்ட விதத்திலும், மனதைக் கவரும் ஒரு நாடு. பகட்டான ஆடம்பரம் முதல் கொடிய துயரம் வரை, நெரிசல் மிகுந்த நகரங்கள் முதல் அமைதியான கிராமப்புறங்கள் வரை, அடர்ந்த காடுகள் மற்றும் பவளப்பாறைகள் முதல் பாழடைந்த பாலைவனங்கள் மற்றும் உயர்ந்த மலைகள் வரை, இந்தியாவில் உண்மையிலேயே அனைத்தும் உள்ளன. இது மக்கள், பண்பாடு, மொழி மற்றும் உணவுக்கும் பொருந்தும்; இவை சிறிய மற்றும் பெரிய வழிகளில் பெருமளவில் வேறுபடலாம். ஒரு மிக எளிய உதாரணம் சொல்ல வேண்டுமென்றால், மும்பையில் ஒரு வாடகை சிற்றுந்து ஓட்டுநர் ஒரு வார்த்தை கூட பேசாமல் தனது மீட்டர் கொடியை இறக்கி, சரியான சில்லறையைத் திருப்பிக் கொடுப்பார். ஆனால் தில்லியில், ஓட்டுநரிடம் மீட்டரைப் பயன்படுத்தச் சொல்லி, சில்லறை கிடைக்குமா என்று எதிர்பார்க்க வேண்டும். மற்ற சில பகுதிகளில், ஓட்டுநர்களிடம் மீட்டர்களே இருப்பதில்லை; அவர்கள் குறுகிய தூரங்களுக்குக் கூட கட்டணங்களை நிர்ணயித்து விடுகிறார்கள். அவர்கள் கேட்கும் தொகையை மட்டும் செலுத்தினால் போதும். ஒரு நேர்மையான ஓட்டுநர் கிடைத்தால், பயணி தன்னை பாக்கியவான் என்று கருதிக்கொள்ளலாம். இந்தியா பெரும்பாலான அம்சங்களில் தீவிரமான வேறுபாடுகளைக் காட்டுகிறது, மேலும் சிறந்ததைக் கண்டறிய ஒருவருக்கு பொறுமையும் வாய்ப்பும் தேவை. இந்தியாவின் எந்தவொரு அம்சத்தைப் பற்றியும் நமக்கு எல்லாம் தெரியும் என்று ஒருபோதும் கருத வேண்டாம்; ஒவ்வொரு நாளும் முற்றிலும் புதிய அம்சங்களை காணத் தயாராக இருக்க வேண்டும்.

இந்திய நாகரிகம் வரலாறு முழுவதும் பெரும் செல்வாக்கு செலுத்தி வந்துள்ளது; தென்கிழக்கு ஆசியாவின் பல பண்பாடுகள் வலுவான இந்தியத் தாக்கங்களை வெளிப்படுத்துகின்றன. பௌத்த மதத்தின் பரவல் வாயிலாக, சில இந்தியத் தாக்கங்கள் கிழக்கு ஆசியக் கலாச்சாரங்களிலும் ஊடுருவியுள்ளன.

வரலாறு

மனிதர்கள் முதன்முதலில் இந்தியத் துணைக்கண்டத்திற்கு சுமார் கி.மு. 70,000-ஆம் ஆண்டில் குடியேறியதாகக் கருதப்படுகிறது; மேலும், இந்தியாவின் கற்காலத்தைச் சேர்ந்த சில தொல்லியல் தளங்களும் இங்கு அமைந்துள்ளன. இவற்றுள் ஒரு முக்கியமான தளம் பாக்கித்தானில் உள்ள மெகர்கர் ஆகும். இங்குதான், இத்துணைக்கண்டத்திலேயே மிகவும் பழமையானதாக அறியப்படும் வேளாண்மைக்கான சான்றுகள் — சுமார் கி.மு. 7000-ஆம் ஆண்டைச் சேர்ந்தவை என கண்டறியப்பட்டுள்ளன.

சிந்து சமவெளி நாகரிகம் (கி.மு. 3300–1300) உலகின் முதல் வெண்கலக் கால நாகரிகங்களில் ஒன்றாகும். மேலும், அந்நாகரிகம் தன் காலத்திற்கு மிகவும் மேம்பட்டதாகத் திகழ்ந்தது. அதன் உச்சக்கட்டத்தில் (கி.மு. 2600–1900), இது தற்போதைய பாகித்தானின் பெரும்பகுதியையும், வட இந்தியாவின் சில பகுதிகளையும், கிழக்கு ஆப்கானித்தானின் சில பகுதிகளையும் உள்ளடக்கியிருந்தது. பாக்கித்தானில் அமைந்துள்ள மொகஞ்சதாரோ மற்றும் அரப்பா ஆகியவையே இந்நாகரிகத்தின் மிகப்பெரிய இரண்டு தொல்லியல் தளங்களாகும்.

கி.மு. 2000- ஆண்டுக்குப் பிறகு ஒரு காலகட்டத்தில், வடமேற்கில் எங்கோ ஓர் இடத்திலிருந்து வந்த கால்நடை மேய்ப்பர்களான ஆரியர்கள் இப்பகுதிக்குக் குடிபெயர்ந்தனர். ஏறக்குறைய அதே நேரத்தில், தொடர்புடைய குழுக்கள் கிரீசு (மினோயர்களை இடம்பெயரச் செய்த எலனிக்கு கிரேக்கர்கள்), அனடோலியா அல்லது துருக்கி (இட்டைட்டுகள்), பாரசீகம் மற்றும் பிற பகுதிகள் மீது படையெடுத்தன. இந்தப் பழங்குடியினர் அனைவரும் தொடர்புடைய மொழிகளைப் பேசியதாகவும், வட இந்தியா, ஐரோப்பா மற்றும் மத்திய ஆசியாவில் பேசப்படும் பெரும்பாலான மொழிகள் உட்பட பல நவீன மொழிகள் அவர்களிடமிருந்து தோன்றியவை என்றும் நம்பப்படுகிறது. மொழியியலாளர்கள் இவை அனைத்தையும் இந்தோ-ஐரோப்பிய மொழிக்குடும்பத்தில் வகைப்படுத்துகின்றனர்.

வேத காலம் ஏறத்தாழ கி.மு. 1500 முதல் 500 வரையிலான காலகட்டத்தைச் சேர்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது. இந்து சமயத்தின் மிகப் பழமையான மற்றும் புனிதமான நூல்களான வேதங்கள் தொகுக்கப்பட்ட காலம் இதுவே ஆகும். இவை, இந்தோ-ஆரிய மொழியான வேத சமசுகிருதத்தில் இயற்றப்பட்டிருந்தன. இக்காலத்தைப் பற்றிய விவரங்களும் தொல்லியல் சான்றுகளும் மிகக் குறைவாகவே கிடைத்திருப்பினும், இந்து சமயத்தின் பல சடங்குகள் இக்காலத்தில்தான் வடிவம் பெற்றன.

வேத நாகரிகமானது, தார்மீக சமயங்களின் வாயிலாக இன்றும் இந்தியாவைத் தொடர்ந்து பாதித்து வருகிறது. தற்கால இந்து சமயம் தனது வேர்களை வேதங்களில் கொண்டிருந்தாலும், உபநிடதங்கள் மற்றும் புராணங்கள் முதல் இராமாயணம், மகாபாரதம் ஆகிய பெருங்காப்பியங்கள் வரையிலான, வேதங்களுக்குப் பிந்தைய இலக்கியங்களாலும் பெரிதும் தாக்கம் பெற்றுள்ளது. மரபுசார்ந்து பார்க்கையில், இவ் இலக்கியங்கள் அனைத்தும் வேதங்களில் ஏற்கனவே பொதிந்துள்ள அறிவையே விரிவுபடுத்திச் செறிவூட்டுவனவாகவே கருதப்படுகின்றன.

மகாபாரதத்தின் ஒரு பகுதியான 'பகவத் கீதை', மிகவும் பரவலாக வாசிக்கப்படும் நூல்களில் ஒன்றாகும். இந்து மதத்தின் நான்கு வேதங்களின் சுருக்கமான சாரமாகவே கீதை கருதப்படுகிறது. கிருட்டிணரின் உடலுக்குள் புகுந்த 'காலன்' 18 அத்தியாயங்களில் அமைந்த 700 செய்யுள்கள் வாயிலாக கீதையின் ஞானத்தை எடுத்துரைத்ததாகக் கூறப்படுகிறது. குருசேத்திரத்தில் நடைபெறவிருந்த ஒரு மாபெரும் போருக்குச் சற்று முன்னதாக, அந்தப் போரின் நாயகனான அர்ச்சுனனுக்கும் — அவனுக்குத் தேரோட்டியாகப் பணியாற்றிய — கடவுள் கிருட்டிணருக்கும் இடையே நிகழ்ந்த உரையாடலாகவே இந்நூல் அமைந்துள்ளது. இன்றைய காலகட்டத்தில், குருசேத்திரம் ஒரு புனித யாத்திரை மற்றும் சுற்றுலாத் தலமாகத் திகழ்கிறது.

பொ.மு. முதல் ஆயிரமாண்டில், பல்வேறு தத்துவச் சிந்தனைப் பள்ளிகள் தோன்றி, இந்து சமயத்தை வெகுவாகச் செழுமைப்படுத்தின. அவற்றில் பெரும்பாலானவை வேதங்களிலிருந்தே தோன்றியதாகக் கூறின. இருப்பினும், இப்பள்ளிகளுள் சில—அவற்றில் பௌத்தமும் சமணமும் அடங்கும்—வேதங்களின் அதிகாரத்தையே கேள்விக்குள்ளாக்கின; தற்போது அவை தனித்தனிச் சமயங்களாக அங்கீகரிக்கப்படுகின்றன.

கி.மு. 500 மற்றும் கி.பி. 590-ஆம் ஆண்டுகளுக்கு இடைப்பட்ட காலத்தில் பல மாபெரும் பேரரசுகள் தோன்றின. அவற்றுள் குறிப்பிடத்தக்கவை மௌரியர்களும் குப்தர்களும் ஆவர். இவ்விரு பேரரசுகளின் தலைநகரமும், தற்போது பாட்னா என்று அழைக்கப்படும் பாடலிபுத்திரம் நகரமாகவே விளங்கியது. குப்தப் பேரரசு (கி.பி. 3-ஆம் நூற்றாண்டு முதல் கி.பி. 590 வரை) பெரும்பாலும் இந்தியாவின் 'பொற்காலம்' என்று போற்றப்படுகிறது. இதற்கு மேலும் மேற்கே, காந்தார நாகரிகம் (முதலில் ஒரு சுதந்திர அரசாகவும், பின்னர் மௌரியப் பேரரசின் ஒரு பகுதியாகவும் விளங்கியது) — தற்போது பாக்கித்தான் மற்றும் ஆப்கானித்தான் என அழைக்கப்படும் நிலப்பரப்பின் பெரும்பகுதியை ஆட்சி செய்தது. இவர்களின் நகரமான தட்சசீலம், பௌத்தம் மற்றும் பிற துறைகள் சார்ந்த கல்விக்கு ஒரு சிறந்த மையமாகத் திகழ்ந்தது.

காலப்போக்கில், பௌத்தமும் சமணமும் படிப்படியாகச் சரிவைச் சந்தித்தன. குறிப்பாக, பௌத்த சமய நடைமுறைகள் இந்தியாவின் மையப்பகுதியிலிருந்து மறைந்தே போயின. இருப்பினும், புத்தர் இந்து சமயத் தெய்வங்களின் வரிசையில் ஒருவராக இணைத்துக்கொள்ளப்பட்டார். சமண சமயமானது, தங்களை இந்துக்களாகக் கருதிக்கொள்வதா அல்லது வேண்டாமா என்பது குறித்துத் தெளிவற்ற நிலையில் உள்ள, கணிசமான எண்ணிக்கையிலான ஒரு சிறுபான்மைச் சமூகத்தினரால் இன்றும் தொடர்ந்து பின்பற்றப்பட்டு வருகிறது. இந்து சமயமும் கூடப் பெரும் மாற்றங்களுக்கு உள்ளானது. இந்திரன், அக்னி போன்ற வேதகாலத் தெய்வங்களின் முக்கியத்துவம் குறைந்த அதே வேளையில், விசுணு, சிவன் மற்றும் அவர்களின் பல்வேறு அவதாரங்கள், குடும்ப உறுப்பினர்கள் போன்ற புராணகாலத் தெய்வங்கள் முதன்மை பெற்றன.

8 ஆம் நூற்றாண்டில் இசுலாமியப் படையெடுப்புகள் தொடங்கின. படிப்படியாக, படையெடுப்பாளர்கள் ஆட்சியாளர்களாக நிலைபெறத் தொடங்கினர், விரைவில் வட இந்தியாவின் பெரும்பகுதி முசுலிம்களால் ஆளப்பட்டது. மிக முக்கியமான முசுலிம் ஆட்சியாளர்கள் முகலாயப் பேரரசு ஆவர். இப்பேரரசு அதன் உச்சக்கட்டத்தில் (தெற்கு மற்றும் வடகிழக்கு முனைகளைத் தவிர) கிட்டத்தட்ட முழு துணைக்கண்டத்தையும் உள்ளடக்கியிருந்தது. அதே நேரத்தில், வடக்கில் தப்பிப்பிழைத்த முக்கிய இந்துப் படை இராசபுத்திரர்கள் ஆவர். தங்கள் நிலத்தின் மீதான படையெடுப்பை எதிர்த்து நின்ற இராசபுத்திரர்களின் வீரம் புகழ்பெற்றது; அது இராசத்தானின் கோட்டைகள் முழுவதும் உள்ள நாட்டுப்புறப் பாடல்களில் கொண்டாடப்படுகிறது. இராசபுத்திரர்களில் முக்கியமானவர் சித்தோர்கரின் ஆட்சியாளரான மகா ராணா பிரதாப் ஆவார். இவர் முகலாயர்களின் மூன்றாமவரான அக்பருடன் போரிட்டு, பல ஆண்டுகள் நாடுகடத்தப்பட்ட நிலையில் கழித்தார். இருப்பினும், இறுதியில் இராசபுத்திரர்கள் அடக்கப்பட்டனர். சில முகலாயப் படைகளில் அதிக எண்ணிக்கையிலான இராசபுத்திர அதிகாரிகள் இருந்தனர், ஆனாலும் சகாங்கீர், சாச்சகான் மற்றும் அவுரங்கசீப் ஆகியோரின் ஆட்சிக்காலத்தில் சில இராசபுத்திரக் கிளர்ச்சிகள் நிகழ்ந்தன. வட இந்தியாவின் இந்தக் காலகட்டமே இராசத்தானின் நினைவுச்சின்னங்களையும் தாச்மகாலையும் உருவாக்கியது. இந்தி மற்றும் உருது மொழிகளும் இடைக்கால வட இந்தியாவில் வேரூன்றின. இசுலாமிய காலத்தில், இந்துக்கள் இசுலாமிற்கு மதம் மாறினர்; பெரும்பாலும் கட்டாயமாகவோ அல்லது சிசியா வரியைத் தவிர்ப்பதற்காகவோ மதம் மாறினர் என முசுலிம் வரலாற்றாசிரியர்கள் கூறுகின்றனர். இன்று, இந்தியாவின் மக்கள் தொகையில் சுமார் 15% பேர் இசுலாத்தைப் பின்பற்றுகிறார்கள்.

மற்றொரு முக்கிய மதமான சீக்கிய மதம், முகலாயர் காலத்தில் பஞ்சாப் பகுதியில் தோற்றுவிக்கப்பட்டது. சீக்கிய மதத்திற்கும் முகலாயர்களுக்கும் இடையிலான உறவுகள் காலப்போக்கில் மாறுபட்டன. அமிர்தசரசில் அமைந்துள்ள பொற்கோயில் கட்டப்பட்டதுடன், சீக்கிய மதத்தின் முதன்மையான புனித யாத்திரை மையமாக உலகம் முழுவதும் அங்கீகாரமும் பெற்றது. இருப்பினும், பத்தாவது குருவான குரு கோவிந்த் சிங்கின் காலக்கட்டத்தில், முகலாயர்களிலேயே மிகவும் சகிப்புத்தன்மையற்றவரும், கொடுமையானவரும், மதவெறி பிடித்தவருமான ஔரங்கசீப்பின் பகைமையே முதன்மைக் காரணமாக, இரு தரப்பினருக்கும் இடையிலான உறவுகள் பகையுணர்வு கொண்டவையாக மாறின. சீக்கியர்களுக்கும் முகலாயர்களுக்கும் இடையிலான மோதலே, முகலாயப் பேரரசின் வீழ்ச்சிக்கு வழிவகுத்த காரணங்களில் ஒன்றாக அமைந்தது. மற்றொரு காரணம், மகாராட்டிரப் பகுதியில் மராட்டியப் பேரரசின் எழுச்சியாகும்; இது சிவாச்சியால் தொடங்கப்பட்டு, பின்னர் பேசுவாக்களால் முன்னெடுத்துச் செல்லப்பட்டது. மராட்டியர்கள், முகலாயப் பேரரசின் பரப்பளவிற்கு ஏறக்குறைய இணையான ஒரு குறுகிய காலக் கூட்டமைப்பை நிறுவினர். மூன்றாம் பானிபட் போருக்குப் பிறகு, மராட்டியர்கள் இந்தியாவின் மீதான தங்கள் ஆதிக்கத்தை இழந்தனர்; இதுவே பிற்காலத்தில் பிரிட்டிசு காலனித்துவ ஆட்சி அமைவதற்கு வழிவகுத்தது. மராட்டியர் காலத்தைச் சேர்ந்த பன்னிரண்டு இராணுவக் கோட்டைகள்—குறிப்பாக மகாராட்ராவின் மேற்குப் பகுதியில் அமைந்துள்ளவை—யுனெசுகோவால் 'இந்தியாவின் மராட்டிய இராணுவ நிலப்பரப்புகள்' எனும் உலகப் பாரம்பரியச் சின்னமாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளன.

தென்னிந்தியா ஒரு மாறுபட்ட பாதையைப் பின்பற்றியது; ஏனெனில், இசுலாமிய ஆட்சியின் தாக்கம் இப்பகுதியில் குறைவாகவே இருந்தது. கி.பி. 500 முதல் 1600 வரையிலான காலகட்டம் 'செவ்வியல் காலம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது; இக்காலகட்டத்தில் தென்னிந்தியாவின் மாபெரும் பேரரசுகளே ஆதிக்கம் செலுத்தி வந்தன. இவற்றுள் மிக முக்கியமான பேரரசுகளாக, இன்றைய கர்நாடகப் பகுதியிலிருந்து ஆட்சி செய்த சாளுக்கியர்கள், இராட்டிரகூடர்கள் மற்றும் விசயநகரப் பேரரசினர் ஆகியோரும்; இன்றைய தமிழ்நாடு மற்றும் கேரளப் பகுதிகளிலிருந்து ஆட்சி செய்த பல்லவர்கள், சேரர்கள், பாண்டியர்கள் மற்றும் சோழர்கள் ஆகியோரும் திகழ்ந்தனர். இவற்றுள், தஞ்சாவூர் மற்றும் கங்கைகொண்ட சோழபுரம் உள்ளிட்ட பல்வேறு தலைநகரங்களிலிருந்து ஆட்சி செய்த சோழர்களே, தென்னிந்தியப் பேரரசுகளிலேயே மிகவும் வலிமை வாய்ந்தவர்களாகப் பரவலாக அங்கீகரிக்கப்படுகின்றனர். இவர்களது ஆட்சியின் உச்சக்கட்டத்தில், இவர்களது பேரரசின் எல்லை வடக்கே பாடலிபுத்திரம் வரையிலும் விரிந்திருந்ததுடன், இவர்களது செல்வாக்கு கிழக்கே சுமத்ரா, மேற்கு போர்னியோ மற்றும் தெற்கு வியட்நாம் வரையிலும் பரவியிருந்தது. இந்தியாவில் இன்றும் நிலைத்திருக்கும் மிகச் சிறப்பான இந்து மற்றும் சமணச் சின்னங்கள் சில, இக்காலகட்டத்தில்தான் தென்னிந்தியா மற்றும் கிழக்கு இந்தியாவில் கட்டப்பட்டன.

காலனித்துவக் காலம் வரை, வடகிழக்கு இந்தியா நாட்டின் பிற பகுதிகளிலிருந்து ஓரளவுக்குத் தனித்தே இருந்தது. வடகிழக்குப் பகுதியை ஆண்ட மிகப்பெரிய மற்றும் நீண்ட காலப் பேரரசு, மணிப்பூரைச் சேர்ந்த நிங்தௌச்சா வம்சமாகும் (கி.பி. 33–1891); இவர்களுக்கு அடுத்தபடியாக அகோம் வம்சத்தினர் இப்பகுதியை ஆண்டனர். இவர்கள் 13-ஆம் நூற்றாண்டு முதல் 19-ஆம் நூற்றாண்டு வரை, முகலாயர்களின் ஆதிக்க விரிவாக்கத்திலிருந்து அசாம் மற்றும் அதன் அண்டை மண்டலங்களை வெற்றிகரமாகப் பாதுகாத்து வந்தனர்.

16 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் ஐரோப்பிய வர்த்தகர்கள் இந்தியாவிற்கு வரத் தொடங்கினர். இவர்களில் ஆங்கிலேயர்கள், டச்சுக்காரர்கள், பிரெஞ்சுக்காரர்கள் மற்றும் போர்த்துகீசியர்கள் முக்கியமானவர்கள். பிரிட்டிசு கிழக்கிந்திய நிறுவனம் 1772 ஆம் ஆண்டில் கல்கத்தாவைத் தங்கள் தலைமையிடமாக ஆக்கியது. அவர்கள் பம்பாய் மற்றும் மெட்ராசு போன்ற துணை நகரங்களையும் நிறுவினர். கல்கத்தா பின்னர் 'இலண்டனுக்குப் பிறகு பேரரசின் இரண்டாவது நகரம்' ஆனது. 19 ஆம் நூற்றாண்டு வாக்கில், ஆங்கிலேயர்கள் ஏதோ ஒரு வகையில் இந்தியாவின் கிட்டத்தட்ட அனைத்துப் பகுதிகளின் அரசியல் கட்டுப்பாட்டையும் கைப்பற்றினர். இருப்பினும் போர்த்துகீசியர்கள், டச்சுக்காரர்கள் மற்றும் பிரெஞ்சுக்காரர்களுக்கும் கடற்கரையோரம் தங்களுடைய பகுதிகள் இருந்தன. ஆங்கிலேயர்கள் இந்தியத் தொழிலாளர்கள், காவலர்கள் மற்றும் வீரர்களைப் பேரரசு முழுவதும் அனுப்பினர். இதன் விளைவாக இந்தியப் புலம்பெயர் சமூகங்கள் நிறுவப்பட்டன. மியான்மர், மலேசியா, சிங்கப்பூர், ஆங்காங், பிச்சி, தென்னாப்பிரிக்கா, மொரிசியசு, கென்யா, கயானா, டிரினிடாட் மற்றும் டொபாகோ மற்றும் ஐக்கிய இராச்சியம் ஆகியவை இவற்றில் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்கவையாகும்.

1857-ஆம் ஆண்டில் இந்திய ஆட்சியாளர்களால் ஒரு கிளர்ச்சி ஏற்பட்டது. அது அடக்கப்பட்டாலும், கம்பெனியிடமிருந்து ஆட்சியைப் பெற்று இந்தியாவைத் தனது பேரரசின் ஒரு பகுதியாக ஆக்குவதற்கு பிரிட்டிசு அரசாங்கத்தைத் தூண்டியது. 1858 முதல் 1947 வரையிலான இந்த முடியாட்சிக் காலம், பிரிட்டிசு இராச்சியம் என்று அழைக்கப்பட்டது. இது சில இந்தியர்கள் கிறித்தவ மதத்திற்கு மாறிய ஒரு காலகட்டமாகும். இருப்பினும், 1859-ஆம் ஆண்டுக்குப் பிறகு பிரிட்டிசு இந்தியாவில் கட்டாய மதமாற்றங்கள் முடிவுக்கு வந்தன. மேலும், இந்தியர்களின் மத நம்பிக்கைகளை மதிப்பதாக விக்டோரியா மகாராணியின் பிரகடனம் உறுதியளித்தது.

மோகன்தாசு கரம்சந்த் காந்தி (மகாத்மா காந்தி) தலைமையிலான பிரிட்டிசு காலனித்துவத்திற்கு எதிரான அகிம்சை எதிர்ப்பு, மற்ற வழிமுறைகளுடன் இணைந்து, 1947 ஆகத்து மாதம் 15 அன்று சுதந்திரத்திற்கு வழிவகுத்தது. இருப்பினும், மதச்சார்பற்ற இந்துக்கள் பெரும்பான்மையாக உள்ள இந்திய அரசுக்கும், சிறிய முசுலிம்கள் பெரும்பான்மையாக உள்ள பாக்கித்தான் அரசுக்கும் ஒரே நேரத்தில் சுதந்திரம் வழங்கப்பட்டது. மேலும், பிரிவினையைத் தொடர்ந்து நடந்த இந்து-முசுலிம் இரத்தக் களரி, குறைந்தது அரை மில்லியன் மக்களின் இறப்புக்கும், 12 முதல் 14 மில்லியன் மக்கள் இடம்பெயர்வதற்கும் வழிவகுத்தது.

1970-ஆம் ஆண்டுகளில் இந்தியா உணவு தானியங்களில் தன்னிறைவு அடைந்தது. இதனால், அதுவரை சாதாரணமாக இருந்த பெரும் பஞ்சங்கள் இப்போது வரலாறாகிவிட்டன. இருப்பினும், இந்தக் கொள்கைகள் பற்றாக்குறை, மெதுவான வளர்ச்சி மற்றும் பெரும் ஊழலுக்கும் வழிவகுத்தன. 1991-ஆம் ஆண்டில் ஏற்பட்ட செலுத்து இருப்பு நெருக்கடிக்குப் பிறகு, நாடு தாராள சந்தை சீர்திருத்தங்களை மேற்கொண்டது. அவை அப்போதிருந்து சீரான வேகத்தில் தொடர்ந்து, வலுவான வளர்ச்சிக்கு உந்துதலாக இருந்து வருகின்றன. தகவல் தொழில்நுட்பம், வணிகச் செயல்முறை வெளிப்பணியமர்த்தல் மற்றும் பிற தொழில்கள் இந்த வளர்ச்சிக்கு உந்துசக்தியாக இருந்துள்ளன. அதே சமயம், சீர்திருத்தங்களை எதிர்கொள்ளாத உற்பத்தித் துறையும் விவசாயத் துறையும் பின்தங்கியுள்ளன. சுமார் 60% இந்தியர்கள் விவசாயத்தை நம்பி வாழ்கின்றனர், மேலும் சுமார் 36% பேர் வறுமையில் உள்ளனர்.

பாக்கித்தானுடனான உறவுகள் சுமுகமாக இல்லை. இரு நாடுகளும் நான்கு போர்களில் ஈடுபட்டுள்ளன, அவற்றில் மூன்று காசுமீரின் நிலை குறித்தவை. 1971-ஆம் ஆண்டில் இரு நாடுகளுக்கும் இடையே நடந்த மூன்றாவது போரின் விளைவாக, கிழக்கு பாக்கித்தான் வங்காளதேசமாக உருவானது. இந்தியா அவ்வப்போது பயங்கரவாதத் தாக்குதல்களைத் தொடர்ந்து சந்தித்து வருகிறது, அவற்றில் பல பாக்கித்தானில் இருந்து தொடங்குவதாகவும், அதன் இராணுவ-உளவுத்துறை அமைப்பால் உத்தரவிடப்படுவதாகவும் அல்லது உதவி செய்யப்படுவதாகவும் பரவலாக நம்பப்படுகிறது.

இமயமலை எல்லைப் பிரச்சினை காரணமாக 1962-ஆம் ஆண்டில் சீனாவும் இந்தியாவும் போரிட்டன. தற்போதைய உறவுகள் பெரும்பாலும் அமைதியானவையாக இருந்தாலும், பதற்றம் நிறைந்தவையாக உள்ளன. இரு நாடுகளுக்கும் இடையே தரைவழிப் போக்குவரத்து அனுமதிக்கப்படவில்லை, இருப்பினும் சிக்கிமுக்கும் திபெத்துக்கும் இடையிலான ஓர் எல்லைக் கடக்கும் பாதை 2006-ஆம் ஆண்டில் வர்த்தகத்திற்காக மீண்டும் திறக்கப்பட்டது. பாக்கித்தான் மற்றும் சீனா மீதான பாதுகாப்பு குறித்த கவலைகள், இந்தியாவை இரண்டு முறை அணு ஆயுதங்களைச் சோதிக்கத் தூண்டின (1974-ஆம் ஆண்டில் "அமைதியான வெடிப்புகள்" என்று விவரிக்கப்பட்ட சோதனைகள் உட்பட). இந்தியா ஒரு முறையான அணுசக்தி நாடாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட விரும்புகிறது மற்றும் ஐக்கிய நாடுகள் பாதுகாப்பு சபையில் நிரந்தர இடத்திற்காகப் பிரச்சாரம் செய்து வருகிறது.

இந்தியா தனது மக்களாட்சிப் பதிவைக் குறித்துப் பெருமை கொள்கிறது. ஒரு சுதந்திர நாடாகத் திகழ்ந்த காலத்தின் பெரும்பகுதி முழுவதும், அரசியலமைப்பு சார்ந்த ஆட்சியும் சனநாயகச் சுதந்திரங்களும் பாதுகாக்கப்பட்டு வந்துள்ளன.

இந்தியாவில் தற்போது நிலவும் கவலைகளில் ஊழல், வறுமை, மக்கள் தொகைப் பெருக்கம், மாசுபாடு மற்றும் சுற்றுச்சூழல் சீரழிவின் பல்வேறு வடிவங்கள், பாக்கித்தான் மற்றும் சீனாவுடனான தொடர்ச்சியான எல்லைப் பிரச்சினைகள், எல்லை தாண்டிய பயங்கரவாதம், மற்றும் அவ்வப்போது நிகழும் இன, அரசியல், மத மோதல்கள் ஆகியவை அடங்கும். குறைந்தபட்சம் படித்த மேட்டுக்குடியினரிடையே, பொருளாதார வளர்ச்சியில் சீனாவை முந்தி, ஒரு பொருளாதார மற்றும் இராணுவ வல்லரசாக இந்தியா திகழ முடியுமா என்பதே இந்தியாவின் தற்போதைய பெரும் கவலையாக உள்ளது. இன்று, பல இந்தியர்கள் தங்கள் நாட்டை பன்னாட்டு அரசியலில் ஒட்டுமொத்த உலகத் தெற்கின் குரலாகவும் தலைவராகவும் கருதுகின்றனர்.

அரசியல்

இந்தியா, பிரித்தானிய வெசுட்மின்சுட்டர் முறையை மாதிரியாகக் கொண்ட ஒரு நாடாளுமன்றக் குடியரசு மற்றும் சனநாயகம் ஆகும். மறைமுகமாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் குடியரசுத் தலைவர் நாட்டின் தலைவர் ஆவார். ஆனால் இந்தப் பதவி முற்றிலும் சம்பிரதாயமானது அல்ல என்றாலும், வரையறுக்கப்பட்ட அதிகாரங்களையே கொண்டுள்ளது. பிரதமர், அமைச்சரவையுடன் அரசாங்கத்தை நடத்துகிறார். மேலும் நடைமுறையில் அரசாங்கத்தில் அதிக அதிகாரத்தைக் கொண்டுள்ளார். நாடாளுமன்றம் ஈரவை கொண்டது. கீழ்சபையான மக்களவை (மக்களவை), வயது வந்தோர் அனைவருக்கும் வாக்குரிமை மூலம் நேரடியாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறது. அதேசமயம் மேற்சபையான மாநிலங்களவை (மாநிலங்களவை) மறைமுகமாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறது. இவ்விரண்டில் மக்களவையே அதிக அதிகாரம் வாய்ந்தது. ஏனெனில் அரசாங்கத்தை அமைக்கவும் வரவு செலவுத் திட்டங்களை நிறைவேற்றவும் மக்களவையில் பெரும்பான்மை தேவைப்படுகிறது. மேலும் மரபுப்படி பிரதமர் எப்போதும் மக்களவை உறுப்பினராகவே இருப்பார்.

இந்தியாவும் மாநிலங்கள் மற்றும் ஒன்றியப் பிரதேசங்களாகப் பிரிக்கப்பட்ட ஒரு கூட்டாட்சி அமைப்பாகும். இவற்றில் ஒவ்வொன்றும் தனக்கென ஒரு சட்டமன்றத்தைக் கொண்டுள்ளது; இவற்றுக்கான அரசாங்கம் ஒரு முதலமைச்சர் மற்றும் அமைச்சரவையின் தலைமையில் செயல்படுகிறது. ஒரு மாநிலத்திற்கும் ஒன்றியப் பிரதேசத்திற்கும் இடையிலான வேறுபாடு, மத்திய அரசாங்கத்தால் அந்தந்த சட்டமன்றத்திற்கு எவ்வளவு அதிகாரம் வழங்கப்பட்டுள்ளது என்பதைச் சார்ந்திருக்கிறது. ஒவ்வொரு மாநிலமோ அல்லது ஒன்றியப் பிரதேசமோ பல மாவட்டங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது; அந்தந்த மாநிலம் அல்லது ஒன்றியப் பிரதேசத்தைப் பொறுத்து, இம்மாவட்டங்கள் மேலும் பல சிறிய பிரிவுகளாகப் பிரிக்கப்படுகின்றன.

இந்தியாவில் இரண்டு வகையான உள்ளாட்சி அமைப்புகள் உள்ளன: நகரங்கள் மற்றும் பேரூர்களுக்கான 'நகர்ப்புற உள்ளாட்சி அமைப்புகள்' மற்றும் எஞ்சியிருக்கும் கிராமப்புறங்களுக்கான 'பஞ்சாயத்து இராச்சியம் (இதன் நேரடிப் பொருள்: "ஐந்து அதிகாரிகளின் ஆட்சி"). நகர்ப்புற உள்ளாட்சி அமைப்புகளுள் நகராட்சிகள், மாநகராட்சிகள், இராணுவக் குடியிருப்புப் பகுதிகள் , நகரப் பஞ்சாயத்துகள், அறிவிக்கப்பட்ட பகுதி மன்றங்கள் ஆகியவை அடங்கும். அதேவேளையில், பஞ்சாயத்து இராச்சிய அமைப்பானது மூன்று நிலைகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது: தனித்தனி கிராமங்களுக்கான 'கிராமப் பஞ்சாயத்துகள்', கிராமங்களின் தொகுப்புகளுக்கான 'வட்டார வளர்ச்சி மன்றங்கள்', மற்றும் மாவட்டங்களுக்கான 'மாவட்டக் குழுக்கள் என்பனவாகும்.

இந்தியாவில் ஏராளமான அரசியல் கட்சிகள் உள்ளன. தற்போதைய ஆளும் கட்சியான இந்து தேசியவாத பாரதிய ஜனதா கட்சி, அரசாங்கத்தில் அங்கம் வகிக்கும் தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணியின் அங்கம் வகிக்கும் பிற அரசியல் கட்சிகள், மற்றும் மைய-இடதுசாரி இந்திய தேசிய காங்கிரசு ஆகியவை பிரதான எதிர்க்கட்சிகளாகும். இந்த இந்திய தேசிய காங்கிரசு, இந்திய தேசிய வளர்ச்சி உள்ளடக்கிய கூட்டணி (இந்தியா) எனப்படும் பல அரசியல் கட்சிகளைக் கொண்ட ஒரு பெரிய எதிர்க்கட்சிக் கூட்டணியின் ஒரு பகுதியாகும்.

இந்தியாவில் வலிமையான மற்றும் சுதந்திரமான நீதித்துறையும், சுதந்திரமான பத்திரிகைத் துறையும் உள்ளன.

எந்தவொரு சனநாயக நாட்டிலும் நடப்பதைப் போலவே, தெரு ஆர்ப்பாட்டங்கள், போராட்டங்கள் மற்றும் கிளர்ச்சிகள் நடைபெறுகின்றன. அவ்வப்போது குறைந்த அளவிலான அரசியல் வன்முறைகளும் நிகழ்கின்றன; அவற்றில் ஒரு பார்வையாளர் பிடிபடுவதற்கான வாய்ப்பு மிக மிகக் குறைவு.

நேரம்

இந்தியத் திட்ட நேரம், ஒருங்கிணைந்த உலக நேரத்தைவிட 5 மணி 30 நிமிடங்கள் முன்னிலையில் உள்ளது. இந்தியாவில் பகலொளி சேமிப்பு நேரம் கடைப்பிடிக்கப்படுவதில்லை.

புவியியல்

இந்தியா 3,287,263 சதுர கிலோமீட்டர் (1,269,219 சதுர மைல்) பரப்பளவைக் கொண்டுள்ளது. இதன் மூலம் இந்தியா உலகின் ஏழாவது மிகப்பெரிய நாடாகவும், ஆசியாவின் மூன்றாவது மிகப்பெரிய நாடாகவும் (உருசியாவையும் கணக்கில் கொண்டால்), மற்றும் தெற்காசியாவின் மிகப்பெரிய நாடாகவும் திகழ்கிறது. இந்தியா அமெரிக்காவை விட மூன்று மடங்கு சிறியதாகவும், ஆத்திரேலியாவின் பரப்பளவில் பாதியாகவும், ஆசியாவின் மிகச்சிறிய நாடான மாலத்தீவை விட ஏறக்குறைய 11,000 மடங்கு பெரியதாகவும் உள்ளது.

மலைகள், காடுகள், பாலைவனங்கள் மற்றும் கடற்கரைகள் என—இந்தியா அனைத்தையும் தன்னகத்தே கொண்டுள்ளது. இதன் வடக்கு மற்றும் வடகிழக்கு எல்லைகள், உலகின் மிக உயரமான மலைத்தொடரான பனிபடர்ந்த இமயமலையால் சூழப்பட்டுள்ளன. அந்நியப் படையெடுப்பாளர்களிடமிருந்து நாட்டைக் காப்பதுடன், இந்தியாவின் நாகரிகம் செழித்தோங்கிய சமவெளிகளுக்கு உயிரூட்டும் வற்றாத நதிகளான கங்கை, யமுனை மற்றும் சிந்து ஆகியவற்றுக்கும் இம்மலைகள் நீராதாரமாகத் திகழ்கின்றன. சிந்து நதியின் பெரும்பகுதி தற்போது பாக்கித்தானில் அமைந்திருந்தாலும், அதன் மூன்று துணை நதிகள் பஞ்சாப் மாநிலத்தின் வழியாகப் பாய்கின்றன. கங்கை நதிக்கு இரண்டு கிளை நதிகள் உள்ளன. அவற்றுள் பாகீரதி-ஊக்ளி எனும் கிளை நதி இந்தியாவின் நிலப்பரப்பின் வழியே பாய்ந்து, மேற்கு வங்க மாநிலத்தின் உயிர்நாடியாகத் திகழ்கிறது. இவ்விரு கிளை நதிகளும் இறுதியில் வங்காள விரிகுடாவில் சங்கமித்து, உலகின் மிகப்பெரிய ஆற்று முகத்துவாரப் பகுதியையும், மிகப்பெரிய சதுப்புநிலக் காடுகளையும் உருவாக்குகின்றன.

மற்றொரு இமயமலை நதியான பிரம்மபுத்திரா, வடகிழக்குப் பகுதி வழியாகவும் — பெரும்பாலும் அசாம் மாநிலத்தின் ஊடாகவும் — பாய்கிறது. அங்கு இது பல்வேறு பெயர்களால் அழைக்கப்படுகிறது. மணிப்பூரில் உற்பத்தியாகும் மணிப்பூர் நதி, மியான்மரின் சிண்ட்வின்-இராவதி நதி அமைப்போடு இணைகிறது.

பஞ்சாபிற்குத் தெற்கே ஆரவல்லி மலைத்தொடர் அமைந்துள்ளது. இது இராசத்தானை இரண்டாகப் பிரிக்கிறது. இராசத்தானின் மேற்குப் பகுதி தார் பாலைவனத்தால் சூழப்பட்டுள்ளது. விந்திய மலைத்தொடர் மத்திய இந்தியாவைக்—குறிப்பாக மத்தியப் பிரதேசத்தை—ஊடறுத்துச் செல்கிறது; இது தக்காணப் பீடபூமியின் தொடக்கத்தைக் குறிக்கிறது. இப்பீடபூமியானது, தமிழ்நாட்டின் பெரும்பகுதியையும் கேரளாவையும் தவிர்த்து, தென் தீபகற்பத்தின் ஏறக்குறைய முழுப் பகுதியையும் உள்ளடக்கியுள்ளது.

தக்காணப் பீடபூமியானது, மேற்கில் மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையாலும் (மகாராட்டிராவில் 'சகயாத்ரி' என அழைக்கப்படுகிறது), கிழக்கில் கிழக்குத் தொடர்ச்சி மலையாலும் சூழப்பட்டுள்ளது. இப்பகுதிக்குப் நீர் வழங்கும் நர்மதை, கோதாவரி மற்றும் காவேரி போன்ற ஆறுகள் கோடைக்காலத்தில் வற்றிவிடுவதால், சமவெளிப் பகுதிகளைக் காட்டிலும் இப்பீடபூமி மிகவும் வறண்ட நிலையில் காணப்படுகிறது. தக்காணப் பீடபூமியின் வடகிழக்கு திசையில், சத்தீசுகர், சார்க்கண்ட், மகாராட்டிராவின் கிழக்கு விளிம்பு மற்றும் ஆந்திரப் பிரதேசத்தின் வடமுனை ஆகிய மாநிலங்களை உள்ளடக்கிய, ஒரு காலத்தில் அடர்ந்த காடுகளாகத் திகழ்ந்த ஒரு பகுதி அமைந்துள்ளது. இப்பகுதி இன்றும் காடுகளால் சூழப்பட்டதாகவும், வறுமையால் வாடுவதாகவும், பழங்குடியின மக்கள் வசிக்கும் இடமாகவும் திகழ்கிறது. தென்னிந்தியாவின் மீதான படையெடுப்புகளுக்குத் தடையாக இக்காடு விளங்கியது.

உலகின் ஒரே மிதக்கும் ஏரி, மணிப்பூரின் மையப்பகுதியில் அமைந்துள்ள கிண்ணம் போன்ற சமவெளியில் உள்ள உலோக்தக்கு ஏரியாகும். இது தனது தனித்துவமான, வட்ட வடிவ மிதக்கும் உயிரித்திரள்களுக்காக குறிப்பிடத்தக்க வகையில் அறியப்படுகிறது.

இந்தியா நீண்ட கடற்கரையைக் கொண்டுள்ளது. இதன் மேற்கு கடற்கரை அரபிக்கடலையும், கிழக்கு கடற்கரை வங்காள விரிகுடாவையும் ஒட்டி அமைந்துள்ளன; இவை இரண்டும் இந்தியப் பெருங்கடலின் பகுதிகளாகும்.

காலநிலை

இந்தியாவில், வருடத்தின் ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்தில் மட்டுமே மழை பெய்கிறது. அந்தப் பருவமும், அதை ஏற்படுத்தும் நிகழ்வும் பருவமழை காலம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. தென்மேற்கு மற்றும் வடகிழக்கு என இரண்டு பருவமழைகள் உள்ளன; இவை இரண்டும் காற்று வீசும் திசைகளின் பெயரால் அழைக்கப்படுகின்றன. தென்மேற்குப் பருவமழையே மிகவும் முக்கியமானது, ஏனெனில் இது நாட்டின் பெரும்பாலான பகுதிகளில் மழையைப் பொழிவிக்கிறது. மேலும் பயிர்கள் எவ்வாறு விளையும் என்பதைத் தீர்மானிக்கும் முக்கிய காரணியாகவும் இது விளங்குகிறது. சூன் முதல் செப்டம்பர் வரை இம்மழை நீடிக்கும். தென்மேற்குப் பருவமழை மேற்குக் கடற்கரையை அதிகமாகத் தாக்குகிறது. ஏனெனில் மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைகளைக் கடந்து இந்தியாவின் மற்ற பகுதிகளை அடைவது காற்றுக்கு ஒரு கடினமான பணியாகும். எனவே, உள்நாட்டுப் பகுதிகளை விட மேற்குக் கடற்கரை மிகவும் பசுமையாக இருக்கிறது. வடகிழக்குப் பருவமழை அக்டோபர் முதல் பிப்ரவரி வரை கிழக்குக் கடற்கரையைத் தாக்குகிறது. இது பெரும்பாலும் அவ்வப்போது ஏற்படும் புயல்களின் வடிவத்தில் ஒவ்வொரு ஆண்டும் பெரும் அழிவை ஏற்படுத்துகிறது. இரண்டு பருவமழைகளின் மழையையும் பெறும் ஒரே பகுதி வடகிழக்கு இந்தியா ஆகும். இதன் விளைவாக இப்பகுதி உலகில் அதிக மழைப்பொழிவைப் பெறுகிறது.

இந்தியாவில் ஒரு வருடத்தில் கோடை, மழைக்காலம் (அல்லது பருவமழை) மற்றும் குளிர் காலம் என குறைந்தது மூன்று பருவங்கள் உள்ளன. இருப்பினும், வெப்பமண்டல தென்பகுதியில் 25°செல்சியசு (77°பாரங்கீட்டு) வெப்பநிலையை 'குளிர்காலம்' என்று அழைப்பது பொருத்தமற்றதாகிவிடும். வட இந்தியாவில் கோடையில் கடுமையான வெப்பமும், குளிர்காலத்தில் கடும் குளிரும் நிலவுகிறது. ஆனால், இமயமலைப் பகுதிகளைத் தவிர, பனிப்பொழிவு என்பது கேள்விப்படாத ஒன்றாகும். நவம்பர் முதல் சனவரி வரை குளிர்காலமாகவும், ஏப்ரல் மற்றும் மே மாதங்கள் வெப்பமான மாதங்களாகவும் உள்ளன. இந்த மாதங்களில் அனைவரும் மழையை ஆவலுடன் எதிர்பார்க்கின்றனர். குறிப்பாக வட இந்தியாவில், பிப்ரவரி மற்றும் மார்ச்சு மாதங்களில் ஒரு குறுகிய கால வசந்த காலமும் நிலவுகிறது.

இந்தியாவின் ஏதேனும் ஒரு பகுதியில் இலையுதிர் காலம் நிலவுகிறதா என்பது குறித்துக் கருத்துக்கள் மாறுபட்டுள்ளன. ஆயினும் ஓராண்டை ஆறு பருவங்களாகப் பிரித்திருந்த பண்டைய மக்கள், அத்தகைய ஒரு பருவத்தை நிச்சயமாகவே அடையாளம் கண்டிருந்தனர்.

மாநிலங்கள்

யூனியன் பிரதேசங்கள் என்றழைக்கப்படும் ஒன்றியப் பகுதிகள்: