Wp/cnr/Vicko Bujović

From Wikimedia Incubator
< Wp‎ | cnrWp > cnr > Vicko Bujović
Jump to navigation Jump to search

Vicko Bujović (Perast, 21. I. 1660 – Perast, 6. V. 1709), pisac i pomorac iz Perasta, Crna Gora[1].

Biografija[edit]

“… Bartolo Moro, izvanredni providur Kotora i Albanije, izdaje u Perastu 3. aprila 1702. pismo upućeno svima konzulima, predstavnicima i prijateljima Serenissime, u kome ih moli da izađu u susret zapovjedniku tartane ”San Gio-Batta Buon Pastore”, kapetanu Vicku Bujoviću, koji ide u potragu za pronalaženjem tartanele patruna Marka Štukanovića i polake s trgovačkom robom, koja je bila oteta od gore spomenutog patruna u noći između 23. i 24. marta 1702.

Bujović pronalazi otetu polaku s trgovačkom robom, kao i tartanu s dijelom posade, i predaje ih mletačkim vlastima. Bartolo Moro izdaje kapetanu Vicku Bujoviću 1. juna 1702. u Hercegnovom zahvalu za razne ukazane usluge…Osim toga, izvanredni providur Badoer Federico…hvali zasluge kapetana Bujovića pri spasavanju otete polake…”[2]

Potiče iz poznate pomorske porodice. Tokom Morejskog rata (1685-1699), bio je zapovjednih jakih peraških odreda, postao guverner flotile i nudio besplatne usluge Peraštana i svoje lično Mletačkoj republici, sa kojom je bio blisko povezan. Mleci su ga za ovo bogato nagrađivali, a on je novac trošio na lagodan zivot i gradnju palate.

Od 1694. do 1708. godine bio je više puta kapetan autonomne opštine Perast. Godine 1694, Vicko završava gradnju najljepše palate u Boki Kotorskoj - Palatu Bujović.

Učestvovao je u napadu na Trebinje 1695. godine, borio se protiv gusara iz śeverne Afrike.

28. maja 1704. godine, zbog zasluga, dobija počast kneza. Zavadio se sa porodicom Zmajević, kada je sa kćerkom turskog age, koja je bila povjerena Krstu Zmajeviću na čuvanje, pobjegao u Dubrovnik, đe je proveo nekoliko godina.

6. maja 1709. godine, poginuo je u uličnom okršaju, od ruke peraskog sudije iz porodice Štukanovića. Zbog svoje prijeke naravi Vicko je bio omražen od većine peraških porodica, kako vlastelinskih, tako i pučanskih. Bio je pohlepan, sklon prevari i rasipničkom zivotu punom poroka

Reference[edit]

  1. Bujović, Vicko, Leksikografski zavod Miroslav Krleža
  2. M. Milosević, Prilozi za monografiju Vicka Bujovića, Godisnjak Pomorskog muzeja u Kotoru, 1955