Wq/pnb/پنجابی اکھان

اک بڑھاپا سو سیاپا

آہلکیاں دےپنڈ وکھرے نئیں ہوندے

آپ مویاں بن سورگ نئیں ملدے

اک کلا دو گیارھ

آتکاں دے آتک جیہے ماپے تیہے جاتک

آٹا گوندھدیاں ہلدی کیوں ائیں

آپ کچجی دھیاں پتراں کجی

آٹے دی بلی بناواں میاں کون کرے

آدمی چھرے مھرے توں پہنچانی دا اے

آکڑ پھوں تے فٹے منہ۔

اوکھے ویلے لئی ڈبے کنج کے رکھو

آندراں پھکیاں تے مچھاں تے چول

آئی موج فقیر دی لائی چگی نوں اگ۔

آدمیاں نوں آدمی ملدے نے کھؤاں نوں کھؤ نئیں ملدے۔

آساں دے پند لمبے

آدمی بلبلا اے پانی دا

آئی وساکھی کنکاں دی مک گئی راکھی

آنڈے کتے تے کڈ کڈ کتھے

آئی بسنت پالا اڈنت۔

آئی تے روزی نئیں تے روزہ

آئی جھار گئی اجہاڑ

آیا کتا کھا گیا توں بیٹھی ٹول بجا۔

آیا ماما گجنا ان پانی سنگنا

ابھرویاں نہ تتے لہندے کیں تپسی

اپنا آپ گوایے تاں پیارا پائیے۔

اپنا پتر جگ توں سوہنا

اپنا پت پرایا ٹٹکا

اپنا گڑ وی شریکاں کولوں چوری کھائیدا اے

اپنا لہو پگلنا نئیں ریندا

اپنا مارے گا تے چھاویں ای سٹے گا۔

اپنا مکان کوٹ سمان

اپنی اکھ پرایا ڈیلا

اپنی پت اپنے ہ۔تھ

اپنے ڈنڈاں دا زور ای کم آندا اے

اپنے کر کوئی چج وجاۓ کوئی چھاننی کسے نوں کی

اتولا سو باولا۔

اتوں آلے بھولے تے وچوں عیب دے گولے

اتوں میاں تسبیح وچوں میاں قسبی

اٹاں نال پکوڑے نئیں کھائی دے۔

اٹھ سکاں نا تے فٹے منہ گوڑیاں دا

اج دی اج تے کل دی کل

اجڑی مسیت تے گالڑ امام۔

اپنا پت پرایا پرکٹ۔

اپنا پلا چاواں تے آپ ننگی ہوواں

اپنا کن ویکھیے کتے مگر نا پجیے

اپنا کیتا اپنے اگے۔

اوکھ نال سوکھ اے۔

آولیاں دا کھادا تے سیانیاں دا اکھا پچھوں سواد دیندا اے

پکھی واساں دی کی دیس۔

پروٹھا کین نال ٹعڈ نیئں پعردا

ساہ دا کوئی وساہ نہیں

ستے کتے نوں وٹا نیں ماری دا

سو سیانے اکو مت تے مورکھ وکھو وکھ

جھت پئي تے مت گئی

سو کوہ دریا ستھن موڈیاں تے۔

مٹھا بول تے موتی رول

جڑے باغاں دے گالڑ پٹواری

ا بوۓ تے آئی جنج تے ونو کڑی دے کن

اجے ڈلے بیراں دا کج نئیں بگڑیا

اچی لمی پتلی کنڑی کمر جیندی لک عورت اے صفاتاں گھوڑی چوڑ چپت۔

ادھار لیا تے متھے لگناں گیا

افسر دی اگاڑی تے گھوڑے دی پچھاڑی بری ہوندی اے

جسدے کعر دانے اودے کنولے وی سیانے۔

اک چپ سو سکھ

اک سپ دوجا اڈنا

اک متر سو پرا۔

اکھاں نوٹیاں ورے لنگ جاندے نے

اگ لین آئی تے کا والی بن بیٹھی

اللّہ دی لاٹھی بے آواز۔

جنھے منہ اوننھیاں گلاں

اک انّا دوجا کندھاں تے پجے

دھی تریک تے پتر امب۔

ڈانگ ماریاں پانی دو نئیں ہو جاندا

انّا کتا سائیں نوں پونکھے

انھیاں اگے رونا۔

انی نوں گدھے دا چا

اناں ملاں ٹٹی مسیت

ایانے دی یاری سدا خواری۔

اے کوڑا تے اے مدان

بال جنجال

بال سب دے سانجھے ہوندے نے۔

بالاں کولوں شیطان وی ڈر گیا سی

بدو بدی دا سودا نئیں ہوندا

برسے پھگن دون چوگن۔

برسے چیت ککھ تھوڑے دانے بسیکھ

برے نوں نا ماریے برے دی ماں نوں ماریے

بن سیوا نئیں میوا۔

اٹھ پت تے اٹھاراں پوتے فیر وی بابا کعا کھوتے

مارو گٹے ، جیہڑا کھڑا پٹے

اپنا کعر پاویں ہگ ہگ پعر - پرایا کعر تھک دا وی ڈر

اننا ونڈے ریوڑیاں مڑ مڑ آپنیاں نوں دیوے

ترڈیاں نوں وی مم لگ گۓ نیں

ذات دی کوڑ کرلی تے شتیراں نوں جپھے

کعڑے وٹے دا کیہ نیاں ؟

مت دین والا مندا تے ہتھ دین والا چنگا

متراں نالوں ستراں چنگیاں

مایا تے گیان سبھے عیب چھپان

جیدی تیغ اوسے دی دیگ

ویلے دی نماز تے کویلے دیاں ٹکراں

سجن تے اکھاں وچ وی سما جاندے نیں ویری ویہڑے وچ وی نئیں

لائی لگ ناں ہووۓ کعر والا تے چندرا گوانڈ ناں ہووۓ

گل لگنوں جایۓ پر منہ لگنوں ناں جایۓ

ہس دنداں دی پریت ہوندی اے

اپنی مج دا دد سو کوہ تےوی جا پیوی دا اے

نت دا پروہنا ہک دا ساڑ

سڑدیاں نوں ساڑاں گے نت کڑائی چاڑاں گے۔

بندے دی شکل چنگی ناں ہووۓ تے گل تے چنگی کرنی چائیدی اے

داتری دے اک پاسیوں تے دنیا دے دوۓ پاسیوں دندے

ہتھاں دیاں بنیاں دنداں نال کھولنیاں پیندیاں نیں

جدر پنڈ دا چونا اودر غریب دی وچھی

بٹھھ پیا اوہ سونا جیہڑا کن چیری رکھے

جدر پنڈ دا چونا اودر غریب دی وچھی

اللہ اللہ کیتی رکھ مال پرایا پیتی رکھ

بندہ بندے دے وس نہ پوے

بالے کوئی تے سیکے کوئی

جیدے ہتھ ڈوئی اودا ہر کوئی

سنو سب دی کرو اپنی

دند گۓ سواد گیا، اکھیاں گیاں جہان گیا

پیٹ ناں پیئاں روٹیاں تے سبے کلاں کھوٹیاں

پہلے سال چٹی دوجے سال ہٹی تیجے سال کھٹی

کچھڑ بال تے شہر ٹنڈورا

++++