Wt/zea/oren

Zeêuws

Omschrievienge

oren

1. nie-standaerdspellienge van ôren
2. nie-standaerdspellienge van 'ôren

Nedersaksisch/Platduuts

Etymologie

zelfstandig naemwoôrd

Over Middelnederduuts horn en Oudsaksisch horn van Oergermaons *hurnaz; ziet vadder bie 'oôrn.

werkwoôrd

Over Middelnederduuts horen en Oudsaksisch hōrian van Oergermaons *hauzjaną; ziet vadder bie 'ôre. Opmerkienge: 't Urkerse woôrd is biezonder binnen 't Nedersaksisch meedat 't gin umlaut eit. Me kun 'ier dienken an 'Ollandsen invloed.

Omschrievienge

oren

1. zelfstandig naemwoôrd g 'oôrn (aolle beteikenissen)
2. ôren (meêrvoud van oor)
3. werkwoôrd 'ôre

Uutspraek

[ˈoːrən]

Verbugienge

orens meêrvoud, orentjen verkleinwoôrd

Vervoegienge

infinitief	oren)
tegewoordigen tied	ik oor	wij oren
	jie oren	julie oren
	ij, zie oort	zie oren
tegewoordigen tied	ik oorde	wij oorden
	jie oorden	julie oorden
	ij, zie oorde	zie oorden
voltoôid deêlwoôrd	et oord

Varianten

zelfstandig naemwoôrd

• oorn
• hoorn, hoorne
• heurn, heurne
• Hoorn, Horn, Huurn, Huarn Duusland

werkwoôrd

• eurn, heurn (vasteland, Nederland)
• hören Duusland
• hüren Meklemburgs
• hiere Plautdietsch

Zweeds

Etymologie

Van Oudnoôrds ohreinn, of oppervlakkig van o- en ren.

Omschrievienge

oren

• vuul, onrein

Uutspraek

[²uːreːn]

Verbugienge

urena g bepaeld, urent o