Wt/zea/dijc

Middelnederlands

Etymologie

Van Oudnederlands dīc; ziet vadder dae en bie diek.

Omschrievienge

dijc m

1. diek
2. poele (zelden nog)

Uutspraek

/diːk/

Verbugienge

nv.	ienkelvoud	meêrvoud
nom.	die dijc	die dike
gen.	des dijx	der dike
dat.	den dike	den diken
acc.	den dijc	die dike

Afleiiengen

• dijcage

Saemenstelliengen

achterdijc binnendijc cadijc caeldijc cramdijc hooftdijc

indijc lantdijc muurdijc paeldijc santdijc schuurdijc

scinkeldijc seedijc somerdijc waterdijc wierdijc zoutedijc

Varianten

• deike Utrechts, hapax

Aore spelliengen

• diic
• dijck
• dijk
• dyc
• dyk

Ontlêniengen en afstammeliengen

• diek Limburgs
• dijk Nederlands
  • dhèk Javaons
  • dijk Papiaments
• diek Zeêuws
• Deich Duuts
• digue Frans
  • dig Bretoens
  • дига (diga) Bulgaors
  • digo Esperanto
  • diga Italiaons
    • diga Maltees
  • dique Portugees
  • dig Roemeens
  • dique Spaons
• dike, dyke Iengels
  • daika Lets
  • daika Litouws
• dike Noors

Bronnen

• Vroegmiddelnederlands Woordenboek
• Middelnederlands Woordenboek
• Nicoline van der Sijs (2015, saemenstellienge), Uitleenwoordenbank bie 't trefwoôrd 'dijk'