Wq/tt/Игорь Губерман

From Wikimedia Incubator
< Wq‎ | ttWq > tt > Игорь Губерман
Jump to navigation Jump to search

И́горь Миро́н улы Губерма́н (7 июль 1936, Харьков) — совет һәм Исраил язучысы, шагыйрь, киң катлам укучыларга "гариклары" — афористик һәм юмористик дүртьюллык шигырьләре аша мәгълүм. Рус телендә генә яза. Әлеге жанрга керә торган шигырьләренең моңа кадәр татар теленә тәрҗемә ителгәне булмады. Башка телләргә күчерелгәннәре арасында иң уңышлылары дип, Борис Мещеряковның һәм Евгений Ловцкийның инглиз теленә тәрҗемәләре санала.[1]

Дүртьюллык шигырьләр[edit]

(“гариклар”)
Рус теленнән тәрҗемә
(юл башындагы искәрмәләрдә — автор тексты,
азактагы искәрмәләрдә —
башка телләргә тәрҗемә һәм аңлатмалар
)

1.[2] Бөтен җирдә ачу исе аңкып тора —
өлгерәдер бәлки Күктә яңа план,
һәм Тәңрегә гүя киңәш биреп тора
Аксак Тимер, Аттила һәм Чыңгызхан.[3]

2.[4] Сал, дустым, Рәсәйдә ызбаңны,
җөрьәт итсәң әзер булырга –
тир түгеп, көч куеп тапканны
сүз бөркеп җилгә очырырга.

3.[5] Астын өскә китергән, ди,
Рәсәйдә яһүд — нишләргә?
Чыпчык хәленнән килгән, ди,
ана филне дә көчләргә.

4.[6] Бер гаилә булып ил яшәсә,
бүлеп әчесен һәм төчесен, —
аңлатырмын, дустың исемен әйтсәң,
Себер китәсеңне ни өчен.

5.[7] Гап-гади бер төрмә вәсвәсәсен
үталмыйсың һич тә читләтеп:
җиңеләйтеп була мәсхәрәсен
бары эт койрыгы юнәтеп.

6.[8] Сыгылмалы тәнен назлыйм мин аның,
ул елыша ялкынланып, һәм шунда
аңлый башлыйм ашаганын Һаваның
алмасын да, беррәттән Еланын да.

7.[9] Хатын-кызда бергә җан да, тән дә;
илһам бирә бит ул күпләргә,
дога кылган сыман, күтәргәндә
аякларын зәңгәр күкләргә.

8.[10] Бар хатыннар: кырыс, гүя мәрмәр,
салкын көзге булып кылана,
ләкин йомшаргачтын бу чибәрләр
сиңа сагыз кебек сылана.[11]

9.[12] Кыз вакытта дорфа сөйли белгән,
холкы кырыс булган хатыннар
бергәлектә сиңа күзләреннән
чәчрәтәләр явыз очкыннар.

10.[13] Хатыннарның “көзгесе“ дә була:
тормыш җәе үткәч, калса сулып,
ул ятакта — йә бала күк елак,
йә гладиатор кебек ярсулы.

11.[14] Елмайганда авызың җитсен колакка,
бирсен хәмер тәнгә рәхәт һәм файда;
шатлана белмәгән кермәс оҗмахка —
сыкранучылар күп анда болай да!

12.[15] Баш тартудан риза булу күпкә ансат;
ачы тәҗрибәдән моны аңлап алып,
кертә хатын бүлмәсенә, бик ялварсаң,
йә котылыйм моңардан, дип, йә кызганып.

13.[16] Карчык болай — гүя инсафлылык үзе,
тик “шаһит” бар яшьлек дуамаллыгына:
охшаш аның җыерчыклар баскан йөзе
оҗмахтагы кипкән гөнаһ алмасына.

14.[17] Гашыйк булды Са́ра комиссарга,
карынында чуалышты геннар;
өч ир бала табып бирде Са́ра:
өчесе дә — комиссионкада сатучылар.

15.[18] Гомер үтә, суына тән белән кан,
буыннарда шыгырдый картлык;
мин хатыннар турында оныткан
элек белгәнемнән дә артык.[19]

16.[20] Кадерлисең, кояш тормыш күген
ташлап китә, дигән чагыңда
бер ихтыяр көчен: эшләү түгел,
яшәү өчен әле тагын да.

17.[21] Ыгы-зыгылардан туеп үртәлмәдем,
җәннәт тә, тәмуг та ятмый күңелемә;
Хак Тәгалә, йомышыңны үтәмәдем,
чакырма мине әлегә Үзеңә.

18.[22] Көт тә тор син кабынып китәсен,
юлбасарлык бераз кимүгә үк,
славяннарның үзара бәхәсен:
кайсы кайдан килгән һәм кем яһүд?

19.[23] Ятсам да өйдә, ябышып китапка,
күрәм барысын, тотмыйм тәрәзәм ябык:
пролетарий үрелә йомры ташка,
ләкин бөтен җирдә йә асфальт, йә бук.

20.[24] Сталин үлгән, трубкасын сүндермичә,
булсак та без төтен исни-исни гарык,
ит турагычны борабыз бүлдермичә,
өмет итмә, котылам, дип, качып калып.

21.[25] Оялма син, исерекбаш, борыныңнан:
алган бит ул төсен дәүләт байрагыннан!

22.[26] Күтәрәбез тостлар, бокал чөеп,
урыс яшәү рәвеше булсын, диеп;
әмма аның — без онытмыйк берүк –
рәвеше бар, ләкин яшәве юк.

23.[27] Коллык галәмәте — без йотлыгып
табыннарда саткан сафсата;
үз заманыбызга без — прокурор,
азгынлыгыбызга — адвокат.

24.[28] Бу бары тик гавам сүзе генә,
тормыйм аны мин дә үзгәртеп:
кала алмый кеше үзе генә,
кемдер тора аны күзәтеп.

25.[29] Дәүләт:
хакимлеккә һәвәс бронза сынлы
һәйкәл итеп күрәм мин аны;
яфрак каплап тора биниһая олы,
шыксыз бер иминлек органын.

26.[30] Киң колачлы төзелешләр түгел,
минем илнең иң төп терәге –
коткы җепселләрен җыеп тоткан
шыксыз бер “контора” кисәге.

27.[31] Хакимиятнең яман атын саткан
имеш-мимешләрне таратма;
уяу колакларның асты, баксаң,
казык тешле танау — онытма!

28.[32] Павлик Морозовның торыннары
үрчеп калкыталар борыннарын:
яшьтәшләрем донос язып ята,
барысы берсен, берсе барысын сата.

29.[33] Кыю баскан булып адымнарын,
империя шүрли бик күптән:
мөмкин булса, күлмәк-ыштаннарын
тартыр иде әләкчелеккә.

30.[34] Битсез кара сөяк авыз итсә
симез ананастан — зарарсыз,
әмма эшләр харап, бу вәсвәсә
яшь буынны итсә имансыз.

31.[35] Һәркем чиләк тотып чаба иде
элек, янгын чыгып, чаң какса;
хәзер ярый, моңа җавап итеп,
сидек куыгы бер бушанса.

32.[36] Бөек хәсрәт тырный безнең җанны:
алдагы елларыбыз караңгы;
үткән — беткән инде, жәл киләчәк:
анда да — без өеп куйган тизәк...

33.[37] Күпме йолдыз монда сүндерелде,
күпме янар учак сүрелде!
Шуңа бу Рәсәйдә күрексезлек
соры томан булып җәелде.

34.[38] Тоттым карьераның ефәк артын,
ташлап нечкә ботлы музасын.
Хәзер рифмалаучы мускул затым
хәтерләтә картлач әгъзасын.

35.[39] Китабыңны укып чыктым. Бик калын.
Тир түгеп язылган әсәр кадерле.
Бизәп тора өзекчәләр дә аны,
бизәгән кебек чәчәкләр каберне.

36.[40] Ленин сүзләренең беләм рәтен,
бар аларда шактый хаклык та:
коммунизм — ул совет хакимияте
һәм мөһаҗирлек бар халыкка.

37.[41] Омтылышлар, буш хыяллар белән
мавыкмасын, диеп, яшь буын,
Ватан-Ана агыза имчәгеннән
кырык градуслы баш даруын.[42]

38.[43] Күп нәрсәсен аңлар иде
Паскаль фани дөньяның,
тыңласа сәрхүш “кыяк“ның
“Шумел камыш“ сузганын.

39.[44] Үтәр иде тыңлап гомерләрең
бар дөньяның кешнәү-мырлавын,
алдан белсә Рәсәй бәбиләрнең
үсеп җиткәч ниләр җырлавын.

40.[45] Күптәннән үк бөтен календарьда
сурәтләнә кызыл шимбәдә
шул, киселеп тәүге лагерьларда,
Ильич кадерләгән бүрәнә!

41.[46] Мин яратканнарның исемнәрен
патша махсус исемлеккә кертә;
Рәсәй тарихына иң кыска юл
элмәк белән пуля аша үтә.

42.[47] Паханда зур күпчелекнең
җаны-өне гәүдәләнде;
ул даһи хәшәрәт иде,
шуңа тәңрегә әйләнде.

43.[48] Әй, паровоз, алга –
билгеләнгән җиргә!
Барыйк, булмаганга
башка юллар безгә...

44.[49] Хикмәтле һәм серле түгел бу фән,
иң гади гадилектән гади:
мыскыллау, коткы, эч пошыру белән
итәләр кешене хайвани.

45.[50] Төшенкелек, әхлаксызлык, дәһрилекнең
черек сумаласы сеңгән безнең җанга.
Әшнәлек богавы салып, бу өч китнең
умырткасына империя таянган.

46.[51] Нинди иркен минем туган илем,
кая барма — фахишә, тиле.
Мин тагын бер шундый илне белмим.
Мондый илне!

47.[52] Мин кол, дустым. Әмма яхшы беләм:
язмышымның эссенциясе –
арт саны, корсагы, хатыны белән
нәчәлникнең гармониясе.

48.[53] Дәһрилектә үтте ярты гомер, кинәт
уйланырга вакыт җитте бер көнне:
әвәләнгән икән кеше җирдән, димәк,
кем дә булса әвәләгән түгелме?

49.[54] Чапты фәлсәфәче уфтанып,
ялган “хакыйкать“нең артыннан;
салалмагач марксизм ыштанын,
нәрсә өмет итте “хатын”нан?

50.[55] Бүген банан оҗмахы да
күңелләрне болгата;
Рәсәйдә кызык барысы да –
упкын кырында ята.

51.[56] Йөри әле һаман төрле төскә кереп,
өстәл-диван тирәсендә тулганып,
халык өмет баглавының үз вәкиле —
Адольф Виссарион улы Ульянов.

52.[57] Тынып торса золым, гел кытыклый,
тәнгә рәхәт биреп, татлы төш:
вышкадагы сакчы, имеш, йоклый,
ә чыбыкта беткән көчәнеш.

53.[58] Ирек, хокук, гадел канун диеп,
заман әкият сөйли башласа,
һич онытмыйк: бик мәкерле үлеп,
дөмегеп ятучы аждаһа.

54.[59] Ашкынулы бу сәяси киңлектә
бөтен бәхәсләрдә күрәм бер үрнәк:
очып килеп коточкыч зур тизлектә,
бәрелешә берничә капчык тизәк.[60]

55.[61] Шәрран яра тәрәзә һәм ишек,
хозурланам фикер бәйгесендә;
хәбәрдарлык угы үтә тишеп
ярымшарларымның дүртесен дә.

56.[62] Бу юлбашчыларны кызганырга
мөмкиндер дә, Ходай теләсә:
ымсыналар илне коткарырга,
үзгәртмичә генә бернәрсә.

57.[63] Тарих тарафыннан көчләнде,
хәтерләтә талкыш түшәкне, –
хакимият азрак көмәнле,
әмма элеккечә гыйффәтле.

58.[64] Адәм нәселе итсен, диеп, дәвам,
хатын иңгән безгә Ходайдан;
сөяркәгә исә бер касә бал
салып куйган хәйләкәр шайтан...

59.[65] Бармы халык үрчетүдән
яхшырак эш дөньяда?
Гәүдә ясап бирү — бездән,
ә җан өрү — Ходайдан.[66]

60.[67] а) Гүпчим бирмим шимбәгә,
беләм заман әхлагын,
танып алам бер мәлдә
борыны белән "таягын".
б) Гүпчим бирмәс шимбәгә хатын,
кадерләсә заман әхлагын,
күреп алса шәхси тамгасын –
кәкре борын, кисек "таягын".
в) Шимбәләргә бирмим, тыелып калам,
кадерлимен заман әхлагын,
мин аларның шундук танып алам
кәкре борын, кисек “таягын”.

61.[68] Кайсы җенес көчле — булмый белеп,
алдын-артын аның тикшереп бак:
хатыннары эшли үгез кебек,
ирләр күндәм, нәкъ фахишә сымак...

62.[69] Хуш ис аңкып торган язгы бакча,
чәчәк ата назлы гөлләре –
шундый гүзәл иде бит кодача...
кырык килограммлап элгәре.

63.[70] Хатын-кызга бар бер ачкыч — соклану,
таләп итми бит ул башка бернәрсә:
егыл аның аякларына — һәм ул,
җиңел сулап, килеп ята янәшә.

64.[71] Шат күңелле хыялларны кочып,
сүтелгәндә гыйшык бәйләре,
мин газаплы чишелешләр очын
нәфис бантик итеп бәйләдем.

65.[72] Уйнаганда искитәрлек шәп
бала таптыручы коралым,
“моңын” хатын түгел — фахишә
тыңлый иде тәнгә уралып.

66.[73] Бу баракка киткән баганалар –
Ирек, Тигезлек һәм Туганлык;
ниләр генә майтармасын коллар,
килеп чыга бары тик Коллык...

67.[74] Уйлыйм кайчак, батып салкын тиргә,
як-ягыма карап куям да:
нинди мәхшәр килер иде илгә,
хаким булса халык чыннан да.

68.[75] Кырыс, әмма гадел хөкем –
бер Алла эше;
төрмә күрми, гүргә керми
Рәсәйдә кеше.

69.[76] Юк, мин үлеп бетмәм.
Йөз мәзәккә җаным
таркалыр да, сеңәр туфракка;
фахишә һәм хаким, мәкаль итеп аны,
илгә таратырлар тураклап.

70.[77] Минем шигырьләрем югалмаслар!
Сөйләп торса бер-берсенә дуслар,
Лубянканың архивына кереп,
сакланырлар музейдагы кебек.

71.[78] Мин бәхетле: Ходай адым саен
шешә тезеп барган бу мәлдә
әзмәверләр кубокларын куя
минем бокал торган өстәлгә!

72.[79] Мин әзермен эреп юк булырга,
бер җемелдәп туйган нәүбәттә,
уалып дөньяга таралырга
нибары бер көтү мәзәккә.

73.[80] Әдиплекнең каләм ишләренә
насыйп иткән ачы җимеше:
яхшы китапларның төпләменә
кулланыла автор тиресе.

74.[81] Шигърияткә чыккан хөкемнәрне
хәтере саклый дистә гасырның:
ул телгәли барча йөрәкләрне,
әмма каны ага — авторның.

75.[82] Жәллим Марксны: ул калдырган мирас
урыс бәдрәфенә капланды,
максат чараларны аклый торгач,
бөек максат үзе букланды.

76.[83] Шыпырт кына соравыма,
көтә, диеп, безне нәрсә,
бер багучы әйтте миңа:
“Мафия барда — юк күрәзә...“

77.[84] Бәйләнмәгез, «бирмә», диеп,
очраган бер ир-атка;
ничек бирмәссең, өй саен
тап булсаң караватка.

78.[85] Хакыйкатькә юл тапмассың һич тә,
аңламасаң аның асылын:
ул тирәнрәк ята һәм дә читтә
мөмкинлекләреннән акылның.

79.[86] Изге белән явыз комарында
сүлпән Рәсәй һәрчак йоклап кала
шагыйрь, катыйль һәм залимнәр монда
тиешлесен үлгәч кенә ала.

80.[87] Утырабыз Азия бәлешен бөкләп,
Шимбәләрдән көлеп шаркылдап;
бу Рәсәйдә өянәк тәрәккыйрәк,
Варфоломей төне яктырак.

81.[88] Әйт сүзеңне җиткереп җиренә,
халтураны төртмә басмага;
рус дөньясын үстерүче генә
бүген еврей диеп санала.

82.[89] Уянасың кайчак кошлар кебек,
киледәге орчык күк бөтереләсең,
һәм эшлисең килә күңел биреп,
әмма — ашар вакыт җиткәч, сүреләсең.[90]

83.[91] Җитди, саллы булып күренәбез
фәлсәфәнең гүзәл утарында:
ми ярымшарларын эшләтәбез,
әмма — фикер туа күт ярымшарында.

84.[92] Монда бөтен юллар — юлдан биздерүче,
бөтен командалар — янгын сүндерүче,
Русиядә бар дәверләр — болганчык,
тик өметләр генә — раушан күк ачык.

85.[93] Күтәрелде бөтен халык,
хуҗаларны йолкып алып,
хуҗа булды язмышына;
калды бары коллар гына...[94]

86.[95] Партияле сыйнфый җитәкчеләр
бар дип тә белмәгән бер гөман:
"массага ташланган идеяләр"[96]
полкка ташланган туташ сыман.[97] [98]

87.[99] Ильич хыяллары ашты чынга;
үзе булса да гүр иясе,
шәме яна әле: лампасына
төкереп ята илдә һәммәсе.

88.[100] Акылга гына таянып
эш йөрткән түзми күпкә:
җан корсак белән ялганып,
дус булып китә күткә.

89.[101] Азагында бормалы юлларның
шул ук вокзал, диде эскулап:
беришесен озаттык, калганнарын
бетерербез тиздән дәвалап.

90.[102] Эстәп акча, кодрәт һәм дан,
авырттырмады ул башын;
ә хәрәкәтсез байлыктан
кадерләде тик “әгъза“сын.

91.[103] Бу таш астында мин ятам –
элек мин булган бер адәм;
хәзер инде мин “сайратам“
башка бер сыраханәдә.

92.[104] Назлы сөю кайтыр кабат, дип,
юкка-барга салма вәсвәсә:
элеккеге дәрттән калган бит
дус итәрлек кенә бер нәрсә...

93.[105] Кыңгырау-патша инде чыңламый,
Туп-патшасы атмый, анасын ...!
Еврей мәлгунь ваткан бит, амый,
калды елъязмасын табасы...

94.[106] Рәсәй назлый татлы хыялын,
ирешер дип берчак яңалык:
барысына да гаепле булган
бер яһүд, ниһаять, табылган![107] [108]

95.[109] Кыбырсыта узган хәлләр чыңы
кәкре борыннарның акылын:
Рәсәй тарихының яһүд чоры
тәмамлады соңгы гасырын.

96.[110] Хак Тәгалә, ашыкмасын, дип, бу кеше,
бик тә зирәк җайга салган аның эшен;
коллык — ирек кебек, аңлый алса күңел:
офыклар да якты, тын алу да җиңел.

97.[111] Гаделлеккә хилаф кылырбызмы,
бүгенгечә эшләп, яшәп, талап?
режим эчә безнең каныбызны,
без аның куйнында әрәмтамак.

98.[112] Гадилеккә һәрчак дошман булып,
һәр адымны алып исәпкә,
башкарыла ифрат зурдан кубып
бездә хәтта кече хаҗәт тә.

99.[113] Буш урыннар калдырмыйча илдә,
дәүләт түрәләрне үстерә:
элек атлар кешнәп йөргән җирдә,
хәзер түрә хәмер чөмерә.

100.[114] Әгәр язмыш, җитеп юл чатына,
белми торса кая барырга,
син курыкма, дустым, йомшак кына
арт санына төртеп алырга.

101.[115] Ияләшү ятак күк җылыта,
әрнүне дә баса тылсымчы;
кайчак тәрегә кадаклап тота
кадаксыз калу куркынычы.

102.[116] Күзалласаң чал тарихта булганны,
ап-ачык бер нәтиҗәгә буласың тап:
кеше — максатка ирешү коралы,
ярый әле, үзенеке булса максат.

103.[117] Кайдадыр, ерак, серле һәм томанлы
танып белү киңлегенең артында,
соңрак “очраклы рәвештә“ булганны
алдан ук әзерли кемдер барын да...

104.[118] Бүген төнлә күк капусы кителде.
“Һич курыкма үлемнән, — дип дәртләнеп,
аргы яктан кемдер хәбәр китерде, –
монда да без эчәбез рәхәтләнеп!”

105.[119] Дәүләт Конституциясе көнен дә
искә төшерә әбиемнең сурәте:
эленеп тора сурәт бүлмә түрендә,
әби үзе күптәннән гүр иясе.

106.[120] Хәмер әчи бер ташландык буада
һәм сөләйман балык үрчи бакчада;
ә Рәсәйдә тормыш итү гел җайлы:
ике күтләк булыр тиздән балалы.

107.[121] Дустан гына өркегез:
дошман куймас һич мөгез![122] [123]

108.[124] Халык белән тыгыз берлектә
була алмыйм аңа теләктәш,
авыр шул бер кашык дегеткә
бал тулы мичкәгә эләккәч.

109.[125] Пролетарий булып киттем — нинди шан;
армый-талмый тир түгәм мин ябешеп,
тырышкан–тырмашкан күк яшь лейтенант,
генерал хатыны белән эләгешеп.

110.[126] Язын Русиядә яшәү авыр,
яз тотрыксыз, гүя котырынган,
кар эресә, кеше хәйран калыр:
“Ватаныбыз ничек соң букланган...”

111.[127] Тыелу корыта тәкатьне,
бик авыр дәрт-теләк басымы;
гыйффәтнең бик күркәм рәвеше,
гөнаһның бик гүзәл асылы.

112.[128] Мантыйкчы Эпидод сүзенең
хаклыгын күрәм бу җөмләдән:
“Бөтенләй үк юләр түгел үзенең
юләрлеген белгән бер адәм”.

113.[129] Бөек сынчы-рәссам Поликлетның
искитәрлек булган эшләгәне:
кемнәр генә ясатмасын сынын,
әвәләгән бер үк ирдәүкәне.

114.[130] Бик гадәти, күркәм язмышым –
үпкә тотмыйм аңа сәбәпсез;
тик минем илаһи асылым
этем өчен генә бәхәссез.

115.[131] Гаугалы иҗат берлекләренең, беләм,
бөтен өмет-омтылышы, кылганы –
бозык, әмма бик хәйләкәр ысул белән
һәм дә күмәкләшеп көчләү Музаны.

116.[132] Тормыш угы очам! дип талпына,
тик тирескә килеп кадала,
артык җитди булмаганнар гына
шуңа акыллы дип санала.

117.[133] Көтү сыман коммунага
гел табигый бу финал:
трибун менә трибунага,
һәм башлана трибунал.

118.[134] Берәр туташ Мәңгелек уттан
тәмәке кабызса — өлгермен:
өмет итмәм ләкин һич юкка,
дустым телефонын бирермен.

119.[135] Үзең булып бары бер ятакта
калаласың, ялгыз бикләнеп;
ятак бит ул кырыс чынбарлыкта –
асыл дәрәҗәбез бизмәне.

120.[136] Яшәү ансат, үлем җиңел безгә,
тормыш уенында әзер булсак
теләсә кай чакта җиңелергә, –
чын җиңүләр килсен диеп соңрак.

121.[137] а) Акыл елгыр була һәм бик дорфа,
көрәшкәндә намус-вөҗдан белән,
болай ипләп һәм еш алдаларга
без сәләтле үзебезне генә.
б) Елгырлык һәм дорфалыгын җигеп,
акыл вөҗдан белән тартыша;
адәм шулай бик килешле итеп,
үзе белән үзе алдаша.[138]

122.[139] Йөрмә дөнья куып, анда-монда чабып,
охшаш булып джунглидагы ботаникка;
хафаланма: берәр җиргә соңга калып,
өлгермәгәнсеңдер, бәлки, “Титаник”ка.

123.[140] Рәсәйдә күп кәмит-могҗизалар,
ил — аларны иҗат итүче:
сарыклар бит монда сайлап ала
бүреләрдән үзенә көтүче.

124. [141] Гамәл булып ашырылса уйлар,
янәшәдә генә каза атлар;
ут кабызса җаннан прометейлар,
ут чыгарыр кулдан һеростратлар.[142]

125.[143] Уянасың кайчак кошлар кебек,
киледәге орчык күк бөтереләсең,
һәм эшлисең килә күңел биреп,
әмма — ашар вакыт җиткәч, сүреләсең.[144]

126.[145] Хаклык табам Сократ сөйләгәннән,
ишетсен дип гавам колагы:
җан җибәрә аты-юлы белән,
акыл — эчкерлелек чукрагы.

127. [146] Газраил суырып алгач җанымны,
нарат киткәч табутым өлгесенә,
тозланып беткән бу ачы рухымны
салыр Ходай чучка баласы эченә.

128.[147] Куак төпләрендә аунап күп хәтсез
һәм күнегеп татлы изрәү табарга,
хәлдән тайдым, булдым тәмам сәләтсез
чит саламда “шерше ля фам” ясарга.

129.[148] Өрми дустым сорнаена,
гыйшык мөгезенә,
ике мөгез маңгаена
менгезермен менә.

130.[149] Дус та булмадым, дошман да
дәүләт хакимиятенә.
Койрык болгаган булсам да –
эз яшерер өчен генә!

131.[150] Намусым пакь диеп, мактанасың юкка,
керсезләрдән, шаять, түгелсең:
сатып алмадылар ул вакытта
сатылам дигәннәрнең күбесен.

132.[151] Фольклор күңелләргә ялган сала,
әйтемнәре тупас алдалый:
имеш, еллар үзенекен ала...
Безнекен бит алар гел талый!

133.[152] Утарларда мул тормыш эзләре –
берән-сәрән генә чутлыйсы:
түшәм бизәкләре беленә әле,
авыр шул түшәмне буклыйсы.

134.[153] Булмый колны аягүрә күтәреп,
камчы белән ул кыйналып туймаса;
шуңа үзгәрешләрнең саф җилләрен
бездә өрдерәләр һаман күт аша.

135.[154] Бергә укмаштырып әвәләде
Исраил үз иммигрантларын –
рус мәдәнияте гарипләрен,
рус сәүдәсе партизаннарын.

136.[155] Лампаларда йөзләгән ватт –
ләкин күзгә кимчелекле;
юләрсымак бәндә кайчак
була үтә кешелекле.

137.[156] Минем изге мәмләкәткәемә
мәләк канатлары тагасы;
ләкин “әгъза” таксаң әбисенә,
булыр иде ул бит бабасы.

138.[157] Ыжгыралар яшьләр айлы төндә,
этләр улаган күк келәттә;
шулкадәрле тәкать беткән бездә –
юкка чыккан хәтта теләк тә.

139.[158] Ни теләсәң шуңа инандырып
була бөтен илне тәгаен,
басу станоклары белән орып,
миңгерәтүнең тапсаң бер җаен.

140.[159] Өметсезлек һәм җан ачысы –
булды Рәсәй халык төрмәсе:
йөри Һабил-Кабил шәүләсе,
һәркем туганының сакчысы.

141.[160] Төрмәләрдә туган адәмнең,
куркуны җитәрлек белгәннең
яши коткы хисе аңында,
ул үттә, касыкта, җанында.

142.[161] Берни дә таләп итми тормыштан
минем Ватанымның уллары –
нидән мәхрүм икәнен тумыштан
белмәүче “бәхетле коллары”.

143.[162] Без, балыклар кебек хәтсез татып
караңгылык, басым диэтасын,
күптән бетергәнбез ич онытып
ирек, һава белән көн яктысын.

144.[163] Күз алдына китералмый
чит-ят акыл иясе
без татыган төрмә белән
шифаханә измәсен.[164]

145.[165] Без сәер компотта кайныйбыз,
күзгә карап оста алдыйбыз;
барыбыз да каршы – ялгыз калсак,
әмма бердәм хуплыйбыз – җыйналсак.

146.[166] Эш йөртеп бик оста һәм бик төгәл
коткы, мактау, симез калҗа белән,
әвәләде заман нәзакәтле,
горур, зәвыклы бер кабәхәтне.

147.[167] Тарихи кыска бер дәвердә
иреште илем ару гына
тумыштан һәркемгә бирелгән
нәҗеснең чәчәк атуына.

148.[168]Урыс түнтәрешен кылган бабалар
чыгып бакса кабердән бер минутка,
ахырзаман сорап, үксеп еларлар,
яңадан кертегез, диеп, тәмугка.

149.[169] Хәлдән тайды Рәсәй бирә-бирә
киләчәккә ачы сабагын –
ялган тәгълиматның һәр нәүбәттә,
һәр җирдә рисвай булачагын.

150.[170] Югалту әрнүләре басылды,
тормышның да үзгәрде асылы,
ләкин әле калды җан һәм холык
төрмә әбрәкәе сыман булып.

151.[171] Намус-вөҗдан — мәңге дөнья күрке,
әмма аңа юллар һәрчак тар,
һәм дә аның — коточкыч һәм көлке —
кабәхәтләр өчен лифты бар.

152.[172] Азмы-күпме таныш тарих белән,
әмма даныбызны яхшы беләм:
кайда юллар куркыныч һәм тайгак —
без нәкъ шунда булдык сүнмәс маяк.

153.[173] Бөтен хаос, чуалышлар, башбаштаклык,
фетнә һәм нигезләр тетрәнүе — беләм —
тәмамлана, дәрәҗәләрне болгатып,
башка иерархия урнаштыру белән.

154.[174] Бик күп сабак бирде гасыр,
бусы менә такыясы:
тәмуг юлында маяк —
кояштан да яктырак.

155.[175] Без тарихта иң беренче,
яшәмәдек без заяга:
фаҗигане бизәү өчен,
кызыл төс куштык карага.

156.[176] Чал тарихның сикәлтәләрендә,
сөрелмәгән чирәм җирләрендә
ургылып ага гаепсезләр каны,
акса кайчак гаеплеләрнең дә.

157.[177] Еллар түгел, бөтен дәвергә
үрсәләнеп калды туган ягым,
чәчеп бетерде ил туң җиргә
затлы, уңдырышлы орлыкларын.

158.[178] Чума, ваба, чәчәк һәм тиф,
ачлык, бума өянәге...
Нинди тыйнак булган элек
күпләп үлүләр сәбәбе!

159.[179] Бер мөгаллим улы, даһи хайван
җинаятьчел режим уйлап тапкан,
ә йөзлеген аның, туглап кан катыш дан,
бер итекче улы, "тау бөркете" япкан.

160.[180] Мисыр үкереп елар иде, алкышлап,
күрсә ниләр кыланганын бу скифның:
юлбашчыны бәлзәм белән дыңгычлап,
иҗат итте мумияне һәм мифны.

161.[181] Табигате шундый котырынкы, кансыз,
рус куәте һәм диненең терәкләре —
бөтен Рәсәй тарихында иң имансыз,
изге дип саналган дәһри сөякләре.

162.[182] Өнсез-телсез Рәсәй җаны,
дөнья чиркандыра аны —
башка телләрне, җирәнеп,
ята сүзлектән өйрәнеп.

163.[183] Җавап тотар заманалар килә:
төксе йөзле туклык тырай тибә,
байлар шашып малны җиргә сибә,
ә фәкыйрьләр һаман нужа чигә.

164.[184] Кайгылы күзәтчеләр илендә
һәм бәхетле тоткыннар җирендә
мыжгып тора белдексез галимнәр
һәм тырышып эшләүче хаиннәр.

165.[185] Эшсез ничек түзсен, ди, йөрәк,
эшче куллар Рәсәйгә кирәк:
киптерелер бездә сазлыклар —
җәфа чиксен чүлдә оныклар.

166.[186] Выжылдаса алдау-кимсетү
чыбыркысы шәрә җаның буйлап,
мәгънәсез каршылык күрсәтү
үзе бер мәгънәгә ия була.

167.[187] Яшим вак, кабәхәт һәм томанлы
нәрсәләрен татып бу илнең;
кем теләсә чистаракны, зурны,
юып тотсын күкәен филнең.

168.[188] Зыялылар монах булып китә,
имин хәвефсезлекне үз итә,
алар яратмаган иксез-чиксез дала
козгын белән албастыга кала.

169.[189] Уйна, талант, хаким рөхсәт иткән
һәм җаның теләгән бар рольне.
Кысар күкәеңне, артык кызып китсәң,
күзен йоммас халык контроле.

170.[190] Тормыш сәхнәсе артында
корткычлар оя кора:
иҗтимагый күсе анда
җәмигъ бәлеш сыпыра.

171.[191] Караңгыда җемелдек шәмнәр дә
аяз күктә янган йолдыз сымак;
бу Рәсәйдә черек гөмбәләр дә
башка җирдәгеләрдән яктырак.

172.[192] Әдипләрнең колаклары илтер,
кашларында — азык калдыгы,
тамырларда казынмасын диптер,
имән төпләрендә утлыгы.

173.[193] Тормыш оҗмахында кызлар сөеп,
үтәдер шагыйрьнең көннәре,
ярыймы бу, ярамыймы диеп,
сораса хакимнән элгәре.

174.[194] Яши, ашау-эчү көен көйләп,
хакимияткә "оеган" җырчы;
ләкин ахмак — фахишәдән чын дәрт
таләп итә торган азгынчы.

175.[195] Ыгы-зыгы килә шигъри гавам,
сәгадәтен сыгып казнаның;
сатылганда бүген хәтта илһам,
ни хаҗәте бар кулъязманың?

176.[196] Либерал элдертә җан-фәрман
тәгам бүлешергә амбарга;
ашаганда уртак улактан
тычмыйлар астыртын аңарга.

177.[197] Әдип, язу-сызуларга тотып дәрт,
белмәде көч киләсен сыйрагына;
тема иңрәде: тирәнрәк, тирәнрәк!
ә ул булдыра алды ешрак кына.

178.[198] Бәчәнәкнең гамәлләрен күрәм,
уйлап куям: безнең бәхеткә,
рус мәдәнияте шытым бирә,
аз булса да, мөһаҗирлектә.

179.[199] Кимсетүләргә түзүче җанның
асылы — Рәсәйне яратуы;
җир тартуыннан башка да аның
бар бит әле зинданнар тартуы.

180.[200] Сине кадерләп үстергән илнең
гүзәллеге үтсә үзәккә,
гел карыйсың, ашсынуга бирелеп,
көндәлек бер кашык тизәккә.

181.[201] Берсенә дә тиң булмаган бөек
дәүләт иңгән безгә Тәңредән,
ябышып үстек аңа тире белән түгел,
үзе имгәткән җан-тән белән.

182.[202] Рәсәй! Аерылуга ничек түзсен йөрәк!
Кемнәр китә акча куып, кем эзләп дан;
намуслырак булган саен, ул көчлерәк
тарта синең йөрәгеңне — канлы Ватан.

183.[203] Бердәмлегеңне, Рәсәй,
аңлап булмый, белмәсәң:
һәр кешенең үз юлы,
тик уртак "баш даруы".

184.[204] Дуслык, тынычлыкның бел кадерен,
сөеп булганда сөй, эч хәмерен,
яшәп ялган упкыны өстендә,
белә алмый кеше тәкъдирен дә.

185.[205] Кабәхәтләр белән бәдбәхетләр
сугышында кемнәр җиңсә дә —
дуслар белән бергә типтергәндә
төкереп бирәм бөтен нәрсәгә.

186.[206] Хөкем итмә, дустым, ордым-бәрдем,
безне иблис утлы шешәгә
тарта калса онытылу дәрте,
сынган канат тисә теңкәгә.

187.[207] Кәеф-сафа кора барча бәндә,
елга булып хәмер агыла.
Берчак шулай, румнар типтергәндә,
билгесез һун үскән — Аттила!

188.[208] Төннәр буе Лубянка йокламый,
күп еллар ул эшли армый-талмый,
кылычлардан кабат калкан ясап,
безнең "сука авызлар"ны каплап.

189.[209] Рәсәй — ул бик сәер бакчачы,
бар дөньяны таң калдырмакчы:
чәчү циклын кирегә борып —
үсеп җиткәч кенә утыртып.

190.[210] Катлаулы җаннарның структурасы —
гүя гади бакча культурасы;
мул уңышлар җыймадык тикмәгә,
галимнәрне утыртып төрмәгә.

191.[211] Каравылчыларның ябышкак күзеннән
"түбәсе күчте" табигатьнең тәмам:
үсә хәзер, куркынычсызлык йөзеннән,
керпеләрдә чәнечке эчкә табан.

192.[212] Тәнебезне һич тә жәлләмәдек,
көткәндә бу фани дөньяны,
барыбыз да уртак эш эшләдек —
башыбыз белән бозны кыйнадык.

193.[213] Төрмәләргә утырганчы,
күпме вакыт сарыф иттек:
үзебез эленеп торган
агач ботакларын кистек.

194.[214] Кушмаса да заманалар,
тоттык идән асларында
китапханә, чиркәү, базар,
синагога, бардагын да.

195.[215] Дәүләт атлы, киез итек кигән
табан астында без изелдек,
ил бәлешендә төердән
нәзек катлам булып җәелдек.

196.[216] Ризасызлык чакыра көрәшкә,
төрле була моңа сәбәпләр;
күпләп килә яшерен түгәрәккә
кабәхәтләр, рухи имгәкләр.

197.[217] Үстерәләр чарлаклар һәм базлар
Рәсәй рухи бөеклеге көчен;
һәм "шәкертләр" берсен-берсе асар —
тырнак хәтле үзгәлеге өчен.

198.[218] Мәгълүм шәхесләрне жәлләп, кыямәт көнне
бармас идем Ходай каршына:
куркам, сөйләп бирсәм бөтен күргәнемне,
ут газабы булыр барысына.

199.[219] Минем ачы тормыш сабагы бу,
бик күпләргә мәгълүм бер терәк:
танкка каршы пычак тотып чыгу —
мәгънәсез,
әмма бик теләсәң, кирәк.

200.[220] Туры сүзем һәм сөйкемле йөзем
хакимнәргә мәңге тынгы бирмәс;
гариб-горабадан үзгәлегем —
кабердә дә бу "бөкрем" төзәлмәс.

201.[221] Килдем бик гыйбрәтле бер фикергә,
үзем белән озак бәхәсләшеп:
әтрәк-әләм һәвәс берләшергә,
намуслылар йөрмәс көтүләшеп.[222] [223]

202.[224] Оҗмах тулы гөрләп үсә яшел бостан,
климат яхшы булсын өчен, бу җәһәттән, –
торба буйлап җылы агыла тәмугтан,
тәмуг өчен килә ягулык җәннәттән.

203.[225] Алдакчылар алдап йолдадылар,
дилбегәне алды кулга бурлар.
Хәзер хакимияттә гел паханнар,
юләрсымак юха сатлыкҗаннар.

204.[226] Яшьтән үк китап өстендә бил бөгеп,
белеп бетерде дөньяда барында,
әмма эрудиция китте күмеп
үз фикерен бушату юлларын да.

205.[227] Бәргәләнеп, өмет баглап без йөрдек,
гизеп үзәннәрен, суын һәм күген,
дөнья — ул, һичшиксез, танып белерлек,
әмма кеше тарафыннан түгел.

206.[228] Эчеңдәге бушлыкны берзаман
сәер югалту күк сизәсең;
Алланы юксыну бик тә яман —
шомлык һәм сагымнар чишмәсе.

207.[229] Картайганда миңа көч бирүче —
камил хәзер минем иманым:
юк ул җан, дип лаф ора шул җаның
суырып алырга йөрүче.

208.[230]Һәр көн-сәгать саен, һәр мизгелдә
барын аңлап гафу итәргә
разый Алла пәйда була өндә,
әзер булсак Аны кертергә.

209.[231] Мәҗбүр итә алмый Алла безне —
Ул бит бар кылган Адәмне үзе,
бер кисәк җан өреп үз рухыннан —
димәк, ирек башбаштаклыгыннан.

210.[232] Иҗат чишмәсен адәмнән
Алла сер итеп яшергән:
без бар диеп танып белгән —
тик Аның рөхсәте белән.

211.[233] Нәкъ шул чуар күлмәкләре тузган
шамакайлар белән шагыйрьләр —
планетаны Алла хозурыннан
төшермәүче атлант, кит, филләр.

212.[234] Сизеп корбанын бер чакрымнан,
күзгә күренмәслек юллар буйлап,
җаннардагы Алла калдырган
һәр бушлыкка җеннәр кереп тула.

213.[235] Безнең яшерен сакчылар
хәлдән таеп бетте бары,
күз яшьләрен сөртеп тора
ефәксыман канатлары.

214.[236] Үтә шикле булып тоела миңа
берсүзсез баш ию таләбе,
һич таянып булмый инануга,
юкса шикләнергә сәбәбе.

215.[237] Хыялыңда кагылып китсәң Күккә,
тыйнаклыгың хәерлерәк, һәрхәлдә;
ләкин Алла тотмый безгә үпкә —
Алла булмас иде бит Ул бу мәлдә.

216.[238] Мәхәббәтем бик саф, басылмады әле
мәхәббәттән шашкан һәвәс җилем;
сиңа каргышларым, изге теләкләрем,
акыл ирешмәслек туган илем.

217.[239] Акылга сыймаслык, чуар телле
котырынкылык бөрки һәм кан исе —
Рәсәй бөек һәм җан өшерерлек,
ул тарихның газаплы бер төше.

218.[240] Без эчәбез, санга сукмый кабымлыгын,
һәм йөрибез киеп куян күзлеге;
шунда түгелме соң Рәсәй тарихының
һәм дуамал җанның өметсезлеге?

219.[241] Ташландык, битараф һәм гамьсез,
Рәсәйнең чамасыз зур җире,
өнсез һәм өметсез, һәм дәртсез,
чарасызлыгының юк чиге.

220.[242] Бәлки шул борынгы, яшерен
камчысы теткәнгә тетмәсен,
кузгаладыр әле бу илнең
мәгънәсез, рәхимсез фетнәсе.

221.[243]Беркемгә дә буйсынмаучы Алла
иҗат иткән аны эч пошканда —
дәвам итә күп гасырлар буе
бу коточкыч мәгънәсезлек туе.

222.[244] Миллионер белән йолкыш өйсез
бииләр, бертигез бирелеп,
караңгы бүлмәдә шушы өнсез,
шәрә тәнле иң шәп биюне.

223.[245] Тынычлыкмы Җирдә, сугышмы —
гасырлардан килә гасырга:
мәхәббәтнең кайнар сулышы —
Аллага иң кирәкле дога.

224.[246] Бюрократлык бездә — алманнан,
ялкаулык һәм коллык — татардан,
тик беләсе иде — вәт шайтан!,
махмыр өянәге — кайлардан? a)[247] b)[248]

225.[249] Хатын-кызның җаны җиңел,
тик каһәрли үзенең язмышын:
йә, тормышым бар да, юк, ди, ирем,
йә, ирем бар — юк, ди, тормышым.

226.[250] Тора гел шаһитлык кылып
тарих үзенең һәр мәлендә,
хатыннарның борча булып
ирләргә сикергәненә.

227.[251] Хатын — сарай сыман йөз ягыннан,
уңмас кебек пакьлек буявы;
бактың исә арттан — кара урман,
азгын узгынчылар мыжлавы.

228.[252] Йөри, кайнап дөнья казанында,
Һава кебек — оҗмахлардан чыгып,
гаурәт каплап торган яфрагында
таныш-белешләрдән имза җыеп.

229.[253] Ул хатынны тотты ботларыннан,
авыр сулап, каргап тәкъдирен:
бар хатыннар рус авылларында —
көче җитмәс һич тә бер ирнең!

230.[254] Карт кызларның әрәм киткән
гыйшык суы салпы гына,
сиздермичә күчә икән
акыл сату катыгына.

231.[255] Машинага утырып, туздырып тузаннар,
кайта караңгыда файдаланылганнар.

232.[256] Картлык сәерлеге ялгыз этнең:
миңа хәтта күңелле әле
күтләклеккә һәвәс бер эстетның
ничек гыжраганын сөйләве.

233.[257] Әгәр күреп гаиләсен якын,
итәм, дисә, иргә хыянәт,
гади мөгез түгел, куя хатын
муллык мөгезләре әвәләп.

234.[258] Сизелеп тора Рәсәй җәендә
рус кышының салкын тыннары;
йоклый аның пәйгамбәрендә
караңгылык төзү геннары.

235.[259] Буйый Рәсәй бүген күз һәм бит,
фронтоннары белән порталның
артында тәртипсез таркалу
планлы таркатуга күчсен, дип.

236.[260] Якты дулкын кебек биләп алды
планнар һәм уйлар ташкыны,
төрмә әле төрмә булып калды,
ә утыру күпкә яхшырды.

237.[261] Лыгырдавык җыеннарга кереп,
җөрьәт итмим сүз әйтергә;
бер гомергә соңга калды ирек —
нәкъ менә минем гомергә.

238.[262] Бик сугышчан булмаса да заман рухы,
канлы бәрмә дулкыннары хәзер дә;
тарта безне үз-үзенә кул салучы
утопия үзе белән кабергә.

239.[263] Рәсәй эрудиты туймый зурлап
туганлык һәм ышаныч хисен;
һәрчак кемдер ята “срок чорнап” –
йә изге рух, йә матдә өчен.

240.[264] Бик кызганыч илнең мәңгелеккә иңгән
ачы язмышлы кыз-уллары;
бәлки яхшырак күренәдер "тегеннән"
киләчәкнең шомлы еллары.

241.[265] Бар күпкырлы Рәсәй җитезлегендә
битлек алмаштыру сәләте:
хөкем итә бауны мәет өендә
хуҗасын аскан кабәхәте.

242.[266] Тәредә җәза алганнар хакында
риваятьләр бу гасырда бихисап,
Гайсәләр турында китап башында
кереш сүзне һәрвакыт яза Пилат.

243.[267] Тирән кризис идеяләр бакчасында,
төшенкелек чиренә ул кереп бата;
бары тик славянофиллар дөньясында
нафталинлы бөек хыял чәчәк ата.

244.[268] Бу фикерләремне язам әрнеп,
ни фаҗига: Сталин эшләгән
Рәсәйдәге әвеш-мәвешләрне
нәкъ аның үз куллары белән.
Рәсәй кабат уянды йокыдан,
бәла килде икенче яктан:
Коган-комиссар турында ялган
дәвалады илне ояттан.

245.[269] Диспут, дебат, моназара
дәвам итә инде күпме? —
Юк гаеплеләр дөньяда,
без барыбыз да гаепле.

246.[270] Зар еларга мәхрүм ителгәненә
хакы бар тик печелгәннәрнең генә.

247.[271]а) Слесарь Вася дәдәй урманда утыра,
чит хатын диярсең – шешәсен суыра.
б) Дәдәй куаклар артында
утыра качып-посып,
үбә-үбә чит хатындай,
зур шешәсеннән сосып.
в) Каен-нарат урманындай
Вася дәдәй утыра,
чит хатынны назлагандай,
“ноль сигезен” суыра.

248.[272] Чыга алсам Русиянең төксе
күрексезлек томаныннан,
чакыртырлар фахишәләр такси
И.Губерман урамыннан.

249.[273] Урман кискән тавыш безгә ишетелә:
балта тоткан мужик күтләкне “өшкерә”.

250.[274]Кыш җитәрәк, мужик үз чанасын
кабат төзәткәләп торганда,
кычкыралар аңа:
“Ни пычагыма соң,
кар яумаган әле урамда?!”

251.[275] Арыдым, Туйдырды бала-чага,
хатын, аракы, кабымлыклар.
Нәрсә тота мине бу дөньяда? —
Юмор хисе белән бурычлар.[276]

252.[277] Булмаса да тәнендә яралар,
газап чигә бүген чамасыз
өмет-инанудан янучылар,
буш хыял гарип-горабасы.

253.[278] Татлы хыял җылы бирә җаннарга,
өзелмәгән әле өмет аларда:
торна булып, тезелешеп бүреләр
җәһәннәмгә беркөн очып китәрләр.

254.[279] Изгелек һәм гаделлек.
Бу парны
менгезер өчен тәхеткә яңадан,
букка баткан хыял романтиклары
кан агызырга әзер бар дөньядан.

255.[280] Безнең тынчу, җирәнгеч заманнан,
тычкан мыжлап торган чытырманнан
күренә бик якты, бөек булып
вәхши гасырларның батырлыгы.

256.[281] Фараз да түгел, ырым да,
аек фикер бу хакта:
бүген ил — күсе чорында,
ә курайчы – чиратта.[282]

257.[283] Патриотны ничек аңларга?
Мантыйк дигән нәрсә кайларда:
Рәсәй – ана, имеш, аңарга,
анаңны соң ничек таларга?!

258.[284] Юлбашчылар Рәсәй халкын,
яклап намус-әхлак хакын,
алга! барырга өндиләр,
кабат бутап алдын-артын.

259.[285] Рәсәй хакимиятен рисвай булган,
нык тапталган диеп беләбез
һәм аның кабәхәт, уттан шуган
хатын булачагын күрәбез.

260.[286] Монда хәзер дөнья алмаша,
яшен яшьнәп кабына бер учак,
бик кызганыч, ошбу тамаша
инде миннән башка узачак.

261.[287] Нык туздырды гасыр нервыларны,
әмма аның чүбек белән бергә
башка сеңдерелгән шакшылары
Җитәр, ахры, безгә бар гомергә.

262.[288] Авыз итәм диеп кодрәтеннән,
әмма басалмыйча ашсынуын,
шашынып, хакыйкать тирәсендә
утлый фәлсәфәчеләр ыруы.

263.[289] Бу шартлау, ялкын һәм шау-шуны
язмасын яңадан күрергә —
Рәсәй күк, үтереп авыруны,
дәва табуларны бер чиргә.

264.[290] Хак Тәгалә Галәм канунына
гаделсезлек салган ни өчен:
язмышларны бирә бушлай гына,
әмма җанның кайтарта үчен?

265.[291] Хак Тәгаләбез — таләпчән рәссам,
туйган, ахры, безнең рәхәтлекне күреп;
уйлый: әгәр һәммәсен бетереп,
яңабаштан иҗат итеп карасам?

266.[292] Рух ярата алтын ризаларны;
күренмәсен өчен ятларга,
ул тырыша тәннән кайтыш җанның
бозык-мәкерләрен капларга.

267.[293] Инануга сусаучылар бик күп,
чиркәү-мәчет янә шыгрым тулган;
шәһвәттә мәхәббәт эзләгән күк,
йола аша ырымлыйлар иман.[294]

268.[295] Бар бәндәләр – коточкыч күп алар, —
гомерләрен багышларлар,
бәндәчелек итенеп Аллага,
Аның исемен мыскыллауга.

269.[296] Юкка, бер кирәксез гыйлем эстәп,
көч китерә адәм үзенә:
кереп бакса берәү чиксезлеккә,
ул да кереп карый эченә.

270.[297] Юкка гына ялвармыйлар Тәңрегә,
акча эшләгәндә уңыш һәм бәхет эстәп:
акча бәхет китермәсә дә безгә,
акчалы килеш бәхетсез булу җиңелрәк.

271.[298] Без кешегә дошман түгел, диләр;
әмма гыйбадәт кылса Аллага
иң изге ниятләр белән юләр,
башкалар маңгаеннан кан ага.

272.[299] Бар тормышта олы юллар, анда
тузан или гавам пехотасы,
азрак кына читкә тайпылсаң да,
килми кире әйләнеп кайтасы.

273.[300] Гармония хисе яши һәркемдә дә,
һәм ул кайчак, теләп гәүдәләнергә,
йә тозакка төшкән кош күк бәргәләнә,
йә нидер җырлап тотына биергә.

274.[301] Мәзәк хәл бу: тота безне кочып
ыгы-зыгы, шау-шу эчендә
тагын бер кат калу куркынычы
шәхси җиһаныңның чүлендә.

275.[302] Һәркем үз-үзенә ябык капка,
җинаятьче дә ул, судья да,
Сальери да үзе һәм Моцарт та,
имән әкәләсе, чучка да.

276.[303] Бул син садә, һаваланып торма,
курыкма көлергә, еларга;
өермәсе дөрләп янган чорга
саф күз белән кирәк карарга.

277a.[304] Тәҗрибәдән һичкем камил булмады,
“мин камил” диюченең юк иманы;
“тәҗрибә” — һичкем төзәталмаганны
күреп алып, танып белү гөманы.[305]

277b.[306]Ихтирам күрсәт һәрчак аксакалга,
игътибар белән тыңла син һәр сүзен;
кеше тәҗрибәсе – зәгыйфь акылга,
тәҗрибә кылырга тиеш син үзең.[307]

278.[308] Коточкыч төш күрәм: шыксыз албастының
капшавычы бар җирдә актарына,
үз өнеңне ишетмисең, чыкмый тының
һәм бернәрсә күрми туганнарың да.

279.[309] Чара юктыр иләп алмакка
дөньяда яхшыны яманнан,
явызлык исемсез, башбаштак
һәм эреп бар җиргә таралган.

280.[310] Бүген дә ул тормый һич аптырап –
мәҗлес-җәза атлый җир буйлап;
золым яхшылыктан ягымлырак,
күпкырлы һәм күпкә тапкыррак.

281.[311] Бүген инде йә ахмаклык, йә ялган –
өмет баглау мәдәни агартуга,
чөнки бу юынтык суга ташланган
һәрнәрсә әйләнә юынтык суга.

282.[312] Фән казанышлары, гәрчә игелекле,
дучар итә югалтуга кешелекне,
чөнки фаустларның бөтен эшләнмәсе
фауст-патрон булып чыга бит һәммәсе.

283.[313] Бүген Амур түгел, гыйлем алласы,
миллион өтек җанга илһам таратып,
төзи үзенә гыйбадәт бинасы,
кырмыскага бирә чебен канаты.

284.[314] Белемнәрне хистән өстен тотып,
фәнни булып, борчак сибештек,
җаннарыбыз таркалуны онытып,
матдә таркатуга ирештек.

285.[315] Берзаман мин төпкә төштем
һәм шунда аңладым,
бөтен җирдә һәрбер төпнең
үз төбе булганын.

286.[316] Хакыйкать эзлибез хәмердә,
тормыйбыз һич кашып җилкәне,
ә тапмасак шешә төбендә,
ачабыз икенче шешәне.

287.[317] Тотып җибәр, дустым! Алдыбызда
кабымлыклар белән шешә тора,
тол калачак хатыннарыбыз да
бергәләшеп кәеф-сафа кора.

288.[318] Төшенкелек басып сагышлансаң, җаның,
атнага бер кәгеп алсаң, дәвалана,
әмма тойсаң чын фаҗигасен дөньяның,
көн саен бер шешә кирәк була аңа.

289.[319] Иртән әле синең җаның үрсәләнә
тәкъдир куйган таләпләрне хакларга,
иртән әле югалмаган бернәрсә дә,
иртән әле була өмет багларга.

290.[320] Ызгышканда авыр сүзләр әйтеп,
гаепләсә ирен нахакка,
соңрак тол хатыннар, тәүбә итеп,
яза мемуарлар бу хакта.

291.[321] Көлке фаҗига-тамаша
Ходай әзерли безгә:
Аурупа намазга баса,
шәрә күт күрсәтергә.[322]

292.[323] Нинди генә булмасын заманның
байрагында йолдыз-тәреләр,
үз кычыткан-тигәнәген аның
күт төбенә төртә шагыйрьләр.

293.[324] Шифасын да, агуын да салып,
еллар буе тамызгычта тота, –
Русиянең дивар ташын ярып,
үз “даруын” Аурупа саркыта.

294.[325] Башкаларга сабак итеп, җигеп эшкә
шешә-телевизор атлы азманын,
Рәсәй бүген бар дөньяга гарыз итә
һич мазасыз "чәчәк ата" барганын.

295.[326] Үткәннәрнең була тәме, исе, төсе,
сабагы, шаукымы, мөһимлеге,
юк аның, кызганыч, кире кайту көче,
үз-үзен үзгәртү мөмкинлеге.

296.[327] Акыллылык — ул сер түгел һичкемгә,
истә тотсаң нибары һәр мизгелдә:
юк тормышның кире кайту билеты,
бар салымы, дәгъвасы, алименты.

297. Күрә кеше, эзли-эзли тормышында
очраклы уңыш-бәлагә бер урын,
чынбарлыкның теләсә кай агачында
көтелмәгән хәл бөресе барлыгын.

298.[328] Язмыш кайчак әйләндереп сала
безнең тормышларны бер көндә,
әмма тәкъдир очкын чага ала,
булса гына очкын үзеңдә.

299.[329] Әҗер булып тора күп нәрсәң,
салым түләп дөнья көтәсең,
үз бурычың гына түләсәң,
язмышыңа шөкер итәсең.

300.[330] Һәр нәрсәнең кире ягы була —
шул ук гәүдә, шул ук бил һәм тән;
йөз чөерсә язмыш кызы дулап,
арт ягыннан тот та — ләззәтлән.

301.[331] Кан сурыгыр, күмгәк бетәр әрнеп,
йод яндырыр бар җәрәхәтләрне,
рәнҗүләр басылыр, сызлау бетәр —
гомерең дә шулай үтеп китәр.

302.[332] Әхлак сукмаклары ике яктан,
изгелек һәм золым ишләре
тышка чыга торгач, букка баткан,
аста калган хәтта чикләре.

303.[333] а) Бу гап-гади гомуми канунга
бар әхлакый низам буйсына:
булмый ярап бероч сулга-уңга,
хыянәт итмичә барысына.
б) Гап-гади бер постулатка
һәр әхлакый низам буйсына:
булмый ярап бероч ике якка,
хыянәт итмәсәң һәркайсына.

304.[334] Бу дөньяда мең канун итсәң дә иҗат,
көйлим диеп аның гамәл-вазгыятен,
җан һәм әхлак фәхешлеге булмас оят,
һәм файдасы да бетмәс явыз ниятнең.

305.[335] Иблис бик оста күтәрә бәясен,
тартып алыйм, дисә, бәндә хәясен,
ләкин җәзасын бирә, төшсәң изрәп,
баш тартканга караганда да күбрәк.

306.[336] Гөнаһсызлык берьялгызы — коры кабык,
юк аның эчендә тормыш мәгънәсе,
гөнаһ белми торган бер саф әхлаклылык —
бары тик бәхетсез язмыш шәүләсе.

307.[337] Хатын-кызның җаны ─ язмы, көзме ─
җиргә гыйшык уты тарата:
шәһвәт бит аңарда шундый көчле ─
ул ирен дә хәтта ярата.

308.[338] Никахланды бер гүзәлгә
Хак Тәгалә колы,
гашыйк ул хәзер күпләргә ─
барысына берьюлы.

309.[339] Яратылыш бертуктаусыз булып кала,
Тәңре һаман иҗат кыла әвәләп:
ел саен якты дөньяда урын ала
элек билгесез булган бер хәшәрәт.

310.[340] Әй, румлылар, әй, борынгы хезмәтчәннәр!
Күрәм сезнең хыялыгыз дәвамын:
бүген икмәк һәм тамаша эстәгәннәр
экраннарга карап ашый тәгамын.

311.[341] Вазгыять гел үз көенә ага ─
гаделлеккә хилаф булалмый:
көчкә ышанабыз без Аллага,
ә Ул безгә гүпчим ышанмый.

312.[342] Ул бар иткән җирен, суын, күген,
Аның нурын җанда йөртүче ─
йола үтәп сыкранучы түгел, ─
фикерләүче, иҗат итүче.

313.[343] Бик кадерлим ─ изге хисләр җанда ─
мин мәдәни казанышларны,
исерек килеш байтак “сугарсам” да
урамнарда һәйкәл-сыннарны.

314.[344] а) Бүген Кирмән бугазыннан баткан букка,
бик кызганам хәлдән тайган хакимнәрен,
чистарт! дигән ачы сөрәннәре юкка ─
колагына элми халык иңрәүләрен.
б) Бик кызганыч миңа әһле кирмән ─
бугы бугазына ашып җиткән:
давай, көрәп ташла! дип үгетли,
илнең моңа гүпчим исе китми.

315.[345] Эйнштейн тәгълиматын аслан хуплыйм,
яктырып ла китә гүя күңел:
берьюлы мең хатын белән йоклыйм,
һәм мең чакрым ара ─ киртә түгел.

316.[346] Беребез дә түгел җен йә фәрештә,
әмма ошбу күзәтү, шиксез, хаклы:
бик еш очрый әле шундый шәхес тә –
асылы һәм канатлы, һәм тояклы.

317.[347] Тормыш ─ дәрья, моны аңла син:
ул бер көе ага да ага,
таба белсәң аның мәгънәсен ─
мәгънә эзләүләрдә заяга.

318.[348] Әллә үзем күзәтчән булганга,
бик тә сәер моңсу бер хис йөртә йөрәк:
букка җирәнеп караучылардан да,
букның дөньяга карашы өметлерәк.

319.[349] Башкалардан акылсызрак түгел һич тә,
бу көндәлек акылсызлык бизгәгендә,
Помпеяны чыгармаган килеш истән,
йорт салучы Везувийның итәгендә.

320.[350] Рухи ярлы түгел. Акыл бар аңарда,
ул җитлеккән, укымышлы да хәтта,
тик нигәдер, рухи азык татыганда,
җирәндереп авызын чапылдата.

321.[351] Кешеләргә кайчак тамга сала
бар итеп үстергән чыганак:
кеше йә ялкыннан яратыла,
йә бер юешлектән туглана.

322.[352] Килер бу көн: арыслан,
куркып качар сарыктан,
кеше сүгенмәс бүтән,
ә мин тартмам һәм эчмәм.

323.[353] Язмышымның яр читендә
аптырап калып таптанам:
үземнән өмет өзүдән
сиздермичә сакланам.[354]

324.[355] Дини агымнар хакында
ата-баба мирасыннан:
"Курыкма тәгълиматыннан,
саклан руханиларыннан".

325.[356] Ярап булмый яһүд Алласына,
һәрчак гөнаһлысың, гаеплесең:
тәкъва булган очракта да Аңа ─
яшерен корган ниятләрең өчен.

326.[357] Җир әйләнеп торган мәлдә тупсасында,
исән-имин яшәр өчен ил-көндә,
тот үзеңне өч төр тыю кысасында:
һич курыкма, өметләнмә, үтенмә.

327.[358] Йә Галәм гаепле монда,
йә гыйлем узгынлыгы:
маңкасы кипмәгән кызда ─
фахишә азгынлыгы.

328.[359] а)Талантын гел аш-ризыкка
күчерүче иш ─
талант түгел, чынбарлыкта
сәләтле фахиш.
б)Талантын ашка күчерүче иш —
талант түгел ул, сәләтле фахиш.

329.[360] Кайчак җаным шундый тузына,
сүгенергә сүзләр әзерли ─
бары иске унитаз гына
мондый нәҗесләрне хәтерли.

330.[361] Юкка гына, намус, вөҗдан диеп,
газаплана күңел:
мин бит бары кеше ─
хайванилык миңа да ят түгел.

331.[362] Яшь чакта тубыктан иде дөньясы,
чыкмады диндар ата ялкавыңнан;
рәхимсез һәм вакчыл яһүд Алласы,
ә минеке иләс ─ Олимп тавыннан.

332.[363] Гүзәл, зирәкмен, бар бераз бөкрем,
һәрнәрсә турында үз фикерем;
үз эчемә кичә кереп бактым
һәм косасым килеп кире чыктым.

333.[364] Тоз салды күпләрнең канына
минем кырыс, әхлаксыз лирам;
дөньяның илаһи сынына
ертык җаным ник кирәк булган?

334.[365] Кыңгыр эшләр белән мавыгып киттем,
акча кытлыгына ләгънәт укып;
кемдер минем борыныма чиртте:
"Ничек яшәрсең соң, дәһри булып?"

335.[366] Без, чыннан да, узып бусагадан,
тапмабызмы дөнья мәгънәсен?
Үзем өчен сорыйм мин Алладан:
камил иман бүләк әйләсен.

336.[367] Сорар Алла: "Ни дип син җан аттың?
Яши-яши нигә көлдең, юләр?" ─
"Гаҗиз колларыңны мин юаттым", ─
дип өйтермен Аңа. Һәм Ул елар.

337.[368] Бер компотның өч җимеше ─
тормыш әвәрәләре:
җан язмышы, тән күрмеше,
акыл маҗаралары.

338.[369] Авызын ерып колактан-колакка,
кулай һәм хакимгә, һәм халыкка ─
күз буяу Рәсәйдә чәчәк ата,
тишеген келиндер итеп сата.

339.[370] Тәртип кирәк безгә! Табак күк камырга.
Килер ул пәйгамбәр ─ итләч һәм мускуллы ─
һәм тотыныр миссиясен башкарырга.
Һәм яңадан Рәсәй калыр мескен булып.

340.[371] Җыелмаган халык җәза урынына,
чаң какмыйлар каланчадан чит-ятлар,
безнең белән эчеп утыра ару гына
иртәгә безне асачак җәлладлар.

341.[372] Ил гәүдәсе ызгышучан
үз табигате белән:
мәктәп биздерә укудан,
ә эш ─ хезмәт сөюдән.

342.[373] Кералмасаң бәреп эченә,
шыпырт кына шуыш астына;
күтең ачсаң ─ телләр чишелә,
телең чишсәң ─ күтләр ачыла.

343.[374] Ай калыкса, кояш чыкса да,
армый-талмый эшлим акчага:
табам аны җилдән, һавадан,
җилгә очырыр өчен яңадан.

344.[375] Юлларымда гөлләргә тарып,
барысының да эчтем нектарын;
хәзер төннәр буе актарып
ятам кипкән һербарийларын.

345.[376] Булсам да дәртләнеп, хозурланып арыган,
тыныч табигатьле һәм бик өлкән,
күз йөгертеп алам әле яшь кызларга,
алтын күргән кебек кулсыз зәркән.

346.[377] Әй, дускаем, кара әле,
нигә син куркак, сүлпән?
Мин менә чандыр гәүдәле,
әмма бик төртешүчән.br>

347.[378] Тормыш комга аккан су кебек,
җитә соңгы сәфәрем килеп,
калды бары санаулы еллар
һәм бихисап гыйффәтле кызлар.

348.[379] Юк, котылгысыз үлем тәкъдиренә
карышуны күптән инде ташладым,
әмма җитеп соңгы өчтән беренә,
дүртенче чиректән курка башладым.

349.[380] Ага күз яшьләрем, әрни күңелем,
басып торам янә боегып:
тел тидермәслек зәвыклы үлем
иң асылларны ала йолып.

350.[381] Пальто киярлек булып үстең,
яшәдең пальтода
һәм яңадан булдың һичкем,
һичвакыт, һичкайда.

351.[382] Сүз ялгана мәзәккә,
диңгез кага ярга.
Бала тыча чүлмәккә,
ә олылар — җанга.

352.[383] Торын йомгак ясар тормышыңа,
игътибар итмәсә ─ уфтанма.
Җир куенында урының, сөен шуңа,
мавзолейда түгел, иншалла.

353.[384] Зыр әйләнеп тормыш тәгәрмәчендә,
үлемнән соң мәет кебек үле
ашау өчен яшәгән һәммәсе дә,
эчү өчен ─ һәммәсе дә түгел.

354.[385] Сагыш һәм пошаман. Көзләр артыннан ─ көз.
Җил себерә яфракларны гелән.
Рәсәй тормышы ─ ул ниндидер билгесез
амнистия көтү бер Тәңредән.

355.[386] Азат итү дигән шайтан
кайгысыннан мин ерак:
коллар хаким була калса,
хуҗалардан явызрак.

356.[387] Бу искиткеч егерменче йөзьеллыкта
нәфесе төшеп күз буяучы даһилыкка,
исбат итте бүген Рәсәй бар дөньяга:
даһи белән залим бердәй була ала.

357.[388] Усакта асылынган Яһүдә,
вакыт-киңлек фәзасында таралып,
күләгә булып, бөтен Рәсәйдә,
таратып йөри хәзер насаралык.

358.[389] Мәхәббәтем бик саф, һәм басылмас мәңге
мәхәббәттән шашкан һәвәс җилем;
сиңа каргышларым, изге теләкләрем,
акыл ирешмәслек туган илем.

359.[390] Акыл, игелек, мәхәббәтнең заман
алгарышын тизләткәнен яхшы беләм;
әмма тарих үзе языла әле һаман
һич катнашы булмаганнар каны белән.

360.[391] Үлемнән соң кеше ─ камил иманым ─
кабат кайта мәңгелек халәтенә:
әверелә Галәм буйлап нурланып
сибелүче фикерләү зәррәсенә.

361.[392] Фани һәм бакый дөньялар
мәхкәмәсе охшаш булса, ─
нишләрсең, шул ук танаулар
Кыямәт көндә хөкем кылса?

362.[393] Иел, фәлсәфәче, калтыранма,
юк монда шайтанның ишләре:
тормыш төбендәге бу казанда ─
иҗтимагый сөреш исләре.

363.[394] Күрәм бу үлемдә зур сер барын:
юк мәгълүмат адәм кулында
теге дөнья ыгы-зыгылары,
нәфес комарлары турында.

364.[395] Тәрбиядән мәхрүм бала булып тугач,
Коткаручы көтә-көтә дә көт булгач,
берәм-берәм басабыз үлем юлына,
кабат кайтыр өчен Аның хозурына.

365.[396] Рәсәй таңы баткан пычракка,
Хак Тәгалә сакласын берүк:
эзли торгач гадел бер патша,
тап булыр аңарга бер яһүд.

366.[397] Халыклар, туганлашып берүк,
укмашыр янә бер табырга;
ирен ташлап киткән хатын күк, ─
күлмәк-ыштаннарын алырга.

367.[398] Белемнәрең сыек, Тар җилкәң.
Мәңге җитми вакыт.
Һәм үләсең, үзең бар иткән
ишекләрне шакып.

368.[399] Язмыш миңа казый чокыр,
әйтерсең, мин кратер өстендә,
һич буласым килми батыр,
мещан уты яна эчемдә.

369.[400] Дәүләт атлы, кәҗүн итек кигән
табан астында без изелдек,
шуңа ил бәлешендә төердән
нәзек катлам булып җәелдек.

370.[401] Заманалар кискен алмашканда,
дәшми тора хәким-нәбиең;
Рәсәй уйлый — нидер тудырган да —
кабып йотарга үз бәбиен.

371.[402] Йоклап ятма ябынып юрган,
сал замана сүзен җырга;
дан ияреп йөри арттан ─
яман атың чыгарырга.

372.[403] Заманабыз күчеш бугазында,
бер хикмәтен аның таптым кичә ─
гректа түгел, Толстой мирасында:
"Фахишләргә ышанма син һич тә!"

373.[404] Рәсәй ─ патша. Бир хакимгә бәя,
түбә йонлачлыгын искә алып:
пеләш булса ─ тормыш җиңеләя,
йөнтәс булса ─ еллар янә ябык.

374.[405] Өмет юлга чыга корабларда,
җанны әсир итеп уйный быргы:
"өшкерелгәч" шулай бабалар да,
инде оныклар да алданырмы?

375.[406] Зифа буйлы булса хатын-кыз,
юләр түгел инде ул ─ чын йолдыз.

376.[407] Уза гасырлар, дөрли янгыннар,
ай яктысында эшләр гел шундый:
сыгылмалы Кларадан пеше Карл
кларнеты белән кораллар урлый.

377.[408] Чандыр гәүдә сөрхәнтәйләр идек,
тузып беткән свитер киеп йөрдек,
безнең белән патша кызлары
борчак өсләрендә аунады.

378.[409] Карьера, көнкүреш, чүпрәккә
сарыф итми яшьлек елларын,
хатын-кызны сөйдем,
бигрәк тә гыйффәтлеләрен һәм толларын.

379.[410] Йа Ходаем, сорыйм Синнән,
бүлик гөнаһ ияләрен:
Син сөй аларның ирләрен,
ә мин ─ хатын җенесеннән.[411]

380.[412] Горурлана имгәнүдән курыкмаган
һәм мәхәббәт орышларын күп күргән
чал чәчле ветеран үзе яулап алган
гыйшык яралары музее белән.

381.[413] Җир җәннәтен эзләгәндә
булдык суда һәм утта,
безгә оҗмахын биргәннәр
очрар әле тәмугта.

382.[414] Бер гыйшык актыннан ярсып тибә йөрәк ─
мәшһүр Шиллерның икесеннән көчлерәк.

383.[415] Мохит-форсат мөһим җитлеккәндә,
иң саллысы әмма ─ серле геннар,
белем биреп күпме көчләсәң дә,
мичкәләрдән тумас Диогеннар.

384.[416] Эшлексез түгел ─ эшлим,
акыллы башым кашыйм,
сүздән җеп эрләргә яратам;
елгаларга су өстим,
урманга утын ташыйм,
болытларны куып таратам.

385.[417] Үз гаебеңне башкаларга һич сылтама,
ата-бабага хөкемдар түгелбез;
нәселдәнлек һәм замана ─ каралама,
акка язабыз язмышны үзебез.

386.[418] Булмый бу Рәсәйне һич коткарып,
акыл көчен җигеп кенә ─
шаккатыра инде тавыклары
пешкән күкәй салып, әнә.

387.[419] Пионеры-картлачы, бак, ─
урлаша бүген бары,
бер Венера гына саф-пакь ─
юк шул аның куллары.

388.[420] Китте яуга җәмәгатем,
илне дошманнан яклый,
өстән төшми һич биәти,
мине фәхештән саклый.

389.[421] Мин ышанам бары бер нәрсәгә ─
үз-үземне өйрәнү нәтиҗәсе:
мин бер тамчы дегет күк мичкәдә,
тик бал түгел, тизәк тулы мичкәсе.

390.[422] Танытты илне дөньяга
Рәсәйнең бер "йоласы":
"кутак" дип яза коймага
төзелгәнчүк коймасы.

391.[423] Хәкимнәрнең хәмер эчкәндә
чишәм сер капчыгы бәйләвен —
тарткалап карыйсым килгәнгә
тормышка карашы күкәен.

392.[424] Чиркандырып сүнеп барган чорларда
кара болыт куерса ил күгендә,
уңыш вәгъдә итү борча тотканда
үзе дә өмет уята күңелдә.

393.[425]Фән кырында сынамышлар бар, диләр,
күрәчәкләр чиратлашып киләләр:
өметле елларда үрчи шагыйрьләр,
череп таркалганда — бары түрәләр.

394.[426]Көенечсез булсын дип ул карый
үзенә насыйп язмыш карасына,—
шуңа бәндә инануын чарлый
Алласына, җанга, анасына.

395.[427]Күпме зыян салдым үз кальбемә,
чирләренә, шиксез, түзәрмен;
көне-төне дәвалансам менә,
сау-сәламәт булып үләрмен.

396.[428]Ахирәттә Хактан урын сорап,
сатулашмыйм, теләсә ни эшләр;
оҗмахның шул климаты яхшырак,
ә тәмугта шәбрәк дус-ишләр.

397.[429]Җуйганны исәпләмәде,
күз яшьләрен коймады:
өч ирен Ләлә җирләде
һәм бишенчесен алды.

398.[430]Дәрт-көч бетте җанда, тәндә,
тәкать биреп кызмый каным,
кызларга күз төбәсәм дә,
ни хаҗәткә — онытканмын.

399.[431]Ялкынсына илнең үт куыгы,
сары чире китми бавырдан:
букны бук дип сүгә барча бугы,
букка баткан килеш муеннан.

400.[432]Җир юллары адаштыра бик ансат,
ни буласын белалмыйсың тәгаен:
бер үк суга кереп булмый ике кат,
бер үк букка кереп була көн саен...

401.[433]Акыл белми гадиләшү җаен,
юк юлның тәкъдирне узганы:
миең сырлы була барган саен,
язмышың да китә сырланып.

402.[434]Хакимияткә булмадым
дус та, дошман да,
ә койрыгымны болгадым —
эз югалтканда.

403.[435] Каракны сүгә угрылар,
телсез өйрәтә чукракны,
шәп йөгерә дип, сукырлар
мактыйлар аксак-туксакны.

404.[436]Ордым-бәрдем керсәң серле тозакка,
бул, бәндә, уяу һәм сак,
чөнки чыдамас юләргә озакка
пыяла кутак.

405.[437]Төрмәләрме, часовойлар баскан
Кирмән, илчелекләр кырында,
күз карасы кебек саклый Рәсәй
хакимнәрне, чит-ят, бурын да.

406.[438]Хатын-кызда — сүз ташкыны,
фикерләре — гел фонтан,
без китап укып акыллы,
ә хатын-кыз — тумыштан.

407.[439]Нигә акыл өйрәтәсең,
маңгаең тар?!
Ахмак тормыш тәҗрибәсе
миндә дә бар.

408.[440]Шыпырт кына уйлап куйдым кисәк —
ачуландырмасам иде Хакны:
без чыннан да Аллаһ колы дисәк,
бәхет бүләк түгел — хезмәт хакы.

409.[441]Акыл агуыннан куыкланма,
иргә чыгам дисәң, кыз бала:
хатын булса кирәгеннән артык “уңда”,
мужик сулга китеп югала.

410.[442]Кеше курчак сыман табигатьтә,
измә-балавызы ул Хакның,
еллар җәһәт кенә бөк(е)рәйтә
умырткалык, мине, ташакны.

411.[443]Җырлап яшә. Булганына куан.
Табигатьнең асылы гаҗәеп:
һәр явызлык, эчеп үз агуын,
үзен үзе итә бит мәет.

412.[444]Йолдыз нуры Җирне яктыртканда,
Цивилизация иңәр һәр җиргә:
Һичбер шиксез табылып торыр анда
Берәр халык — яһүд ролен үтәргә.

413.[445]Тормыш эзен йоткан нәҗес-тизәк
җимерелмичә калган утарда:
түшәмнәрдә генә нәкыш-бизәк —
авыр шул түшәмне букларга.

414.[446]Шыксыз бер хакыйкать кайчак кисәк
затлыларга хәтәр вәгъдә итә:
культурадан авыз иткән ишәк
культуралы ишәк булып китә.

415.[447]Рухы ярлы, үзе томана,
ә уены — күңел күтәрә;
сәләтлелек — охшаш чуанга:
калкып чыга кайчак күттә дә.

416.[448]Һәркемгә Ходайдан бүләк —
акыл һәм рух даирәсе:
берсе зирәк, берсе тинтәк —
үзгә тормыш тәҗрибәсе.

417.[449]Сабак түгел үткән-узган,
дип гаепләү — чеп-чи ялган:
элек гөнаһка кергән эш —
бүген гадәти күренеш.

418.[450]Мәгънәсенә төшенмичә рәтләп
язылганның, гәҗит укыйбыз;
артык пычрак эш дип, сәясәткә
гел кабәхәтләрне юллыйбыз.

419.[451]Мал-мөлкәтне әрәм-шәрәм иткәч,
үзе әтрәк-әләм булып беткәч,
төрмәчесен өзелеп сөйгән хайван
аңлый башлар: җитте ахырзаман...

420.[452]Йокым качты, ачы сызлау кабыргада —
дошман белән төштә гүләйт иттем;
һәм бу мәхшәрдән айныткан кандалага
рәхмәт әйтеп, гомер бүләк иттем.

421.[453]Бенгал уты булып, дөрләп ул кабына,
җанга шундый рәхәт биреп тора, имеш,
империя таркалганда тыйнак кына
бара торган иҗтимагый күтәрелеш.

422.[454]Элек тә шул тоз, ипи һәм тирәк,
сабын, хәмер исе аңкый иде;
бер киләчәк кенә өметлерәк,
ышанычлы булып балкый иде.

423.[455]Кәгеп ал дип, яфрак себерелә җирдә;
тиздән дулый башлар кар-бураннар;
шомлы имеш-мимеш тарала ил-көндә;
көз азагы; жидләр ычкынганнар...

424.[456]Камилләштерми тәҗрибә һичкемне;
камилләштек диючеләр ялганлый;
тәҗрибәле кеше — “камил белемле”:
ялгышның төзәтелмәвен ул аңлый.

425.[457]Һәммәбез дә — кан һәм көл кардәше.
Тугры хезмәт кылып Ватанга,
урыс булып киттек без берләшеп;
Давыт йолдызыбыз тик читләшеп,
беркетелгән башка чапанга.

426.[458]Ата-баба мирас итепме
калдырган мин юньсез оныкка:
җенем сөйми гаделсезлекне,
тик һәвәсмен канунсызлыкка.

427.[459]Нәзер әйтәм, бер котылгач мәхбүслектән,
озын булыр иректәге гомер, дип;
зинданнарда тормыш ага шундый сүлпән,
төрмә срогын Ходай бит чигерер, дип.

428.[460]Күпме сөртмә кершән-сөрмә,
ачып сала көзгесе:
ирек — төрмәдән күчермә,
төрмә — ирек өлгесе.

429.[461]Ил-көн язмышларын болгаткан
үз дәртенә дәва табалмас,
хакимият балын татыган
үз-үзенә хаким булалмас.

430.[462]Тәнкыйть уты чәчеп түрәләргә,
яше-карты Голгофага баса;
кадакламыйлар ич тәреләргә,
таныш түрәң, блатың, дим, булмаса.

431.[463]Юлбашчылар бүген тәмам гарык,
ачкыч эзли-эзли җаннарга:
үгез сыман эшләсен, дип, халык,
песнәк күк сорасын ашарга.

432.[464]Ватандарлык дәрте өтеп талый
янә шашкын фикер ахмагын:
хакимнәрнең арт санын ул ялый,
тешләп-тешләп куя йомшагын.

433.[465]Кисеп алып Адәм кабыргасын,
Алла хатын-кызны бар кылган;
кабырга бит Адәм гәүдәсендә
бердәнбер мисез сөяк булган.

434.[466]Азатлык! дип һәркем берчак рухланды,
ишеттеләр моны Галәм күгендә,
вакыты җитеп, урыс бозы кузгалды,
тик чатнады — безнең аяк төбендә.

435.[467]Бар бер хыял һәм ул яһүд миен
елга сыман ергалап үтә:
булса иде, имеш, туган илем,
тик яшәсәм иде гел читтә.

436.[468]Кунакка килгән хатынны озатканда,
пальто тотып торуың да сөендерә:
картайгач бит гадиләшә шатлыклар да:
һич югында, дисең, аны киендерәм.

437.[469] Киноларда эшләшсәләр —
юри генә булса да, —
җанымны тырный мәчеләр,
өзгәләнәм, эч яна.

438.[470]Сүнгәндә дә хәтта күз нурлары
һәм җәсәдне туфрак йотса да,
кәҗә тәкәсенең аккош җыры
барыбер мәэлдәү булып кала.

439.[471]Бар дөньяның асты өскә килеп,
кубарылса җәһәннәмнән мәхшәр,
сукырның ваемсыз тәкәббере
күзле гаҗизеннән күпкә хәтәр.[472]

440.[473]Мәгънәсез бит ул фәнни диетаң,
ач торып ла нигә интегәсең?
Ябыгып беткән сыер сыман булсаң,
нәфис газәл булып күренмәссең.

441.[474]Акылга сайрак күренәм,
саклыйм рухым, намусымны;
югыйсә, мин яхшы беләм
күпкә яман буласымны.[475]

442.[476]Шалтыратып эшемнән бүлегез,
курыкмагыз төнлә уятырга.
Озакламый булмас һичкемебез
хәлен белим дип тә шалтыратырга.[477]

443.[478]Картлык маразмы бит итми безне тинтәк,
һәм склерозның җан рәхәте аермачык:
көне буе — байтак кына яңа мәзәк,
һәр төн саен — таныш булмаган бер карчык.[479]

444.[480]Сәрхүшлектән зыян килмәс миңа,
капкалауның белсәм чамасын:
хәмер агар туп-туры җаныма,
тәнемә дә бирер дәвасын.

445.[481]Уйнап насыйп булган барча рольне,
ләззәт таптым үземә һәр эштә,
шуңа җәннәт капкасыннан мине
сөрер тукмап сузан фәрештә.

446.[482]Җан басадыр тәндә гөнаһ утын,
әрле-бирле йөрмидер юкка,
әмма иң ләззәтле бер минутын
үткәрәдер кереп касыкка.

447.[483]Үзебездәй дуамал кызлар белән
бергә кети-кети уйнаганда,
барча амур куркып качып беткән,
ук-җәясен ташлап анда-санда.

448.[484]Насаралар белән бергә басып янәшә
чиркәү притворының кысан ишек төбенә,
Мәрьям анага багышлап, куйдым мин бер шәм —
бу дөньяның иң бәхетсез яһүдәсенә.

449.[485]Өем тулы кеше иде,
ишек ачсаң — урам...
Ә хәзер мин үз-үземә
көчкә түзеп торам.

450.[486]Билгесезлекне гел сөймибез
шатлык-бәла тулы язмышта,
үлемдә дә мәгънә эзлибез,
табалмыйча аны тормышта.

451.[487]Юкка чыгар бөтен аһ-зар,
кинәнербез ләззәттә,
хәкимнәр белән ахмаклар
берләшсә бер мәсләктә.

452.[488]Укыдым да яздым, дөнья гиздем,
балык булдым, тоттым балыгын да,
күпкырлы һәм хәтсез үзбелдегем —
берни белмим бар нәрсә хакында.[489]

453.[490]Үзем язган фикер-фөкра хакында
мактана алмыйм әти-әниләремә:
мин аларны эзләп табам барысын да
бик борынгы фикер ияләрендә.[491]

454.[492]Очлар идем хикәяне бик шәп,
кыска җөмлә белән, сүзгә-сүз:
Кутузов һәм Нельсон, “аударып” бер шешә,
гәпләшәләр, багып күзгә-күз.[493][494]

455.[495]Тоттым гыйшык бу тормышта өч мәлдә,
ләззәт таптым бертигез өчесендә:
хатын күрсәм, хыянәт иттем каләмгә,
хәмер булса — ташладым икесен дә.[496]

456.[497]Елларымның кырыс көзе,
гаҗәпләнәм үз-үземә:
һәркемне хуплыйм мин үзем,
тик ышанмыйм һичберсенә.[498]

457.[499]Дәүләт безне сата-ала
бер тиенсезгә, баксак:
йә сыйлап вәсвәсә сала,
йә мактап кора тозак.
Тәкәббер сатулашабыз,
дан, акча эстәп шулай,
ләкин һаман озатабыз
иң кадерлесен бушлай...

458.[500]Рәсәй кат-кат Аурупаны саклап калган:
башта, диләр, татарларны тоткарлаган,
соңрак ачкан шәрран яра ул авызын,
кабып йоткан кыйтганың мәкер-явызын.[501]

459.[502]Бер караштан кеше күркәм йөзле,
буй-сыны да түгел шөкәтсез,
чынлап баксаң, җаны кылый күзле,
табигате шыксыз, килбәтсез.

460.[503]Яшәештә гел максат дип тотсак
техник белемнәрнең алгарышын,
чыгырыннан чыккан тинтәк берчак
үзгәрталыр бар дөнья язмышын.

461.[504]Нәфесем кушкан җиргә чабам
намусымнан алдарак:
эшкә җигелмәгән вөҗдан
күпкә сафрак, чистарак.

462.[505]Ир-ат — эчпошыргыч, тупас, саран,
газаплаучы, залим, оятсыз, надан,
бәйләнчек ул, булдыксыз, аңгыра.
Ышанмасаң — бер өйләнеп кара.[506]

463.[507]Көтеп ала үз бәласен
русияле тын-өнсез:
белә ул “өшкереләсен”,
кайчан, ничек — билгесез.

464.[508]Тормыш сукса сугар картлык сәгатен —
югалтмыйбыз һич балалык гадәтен:
язмыш бирә һәркемгә үзенекен,
нәфес ярата-тели күршенекен.

465.[509]Актаргалап фоторәсемнәрен,
коткаручы көтте Русия;
һәм ниһаять иңде пәйгамбәре —
ялгыз рәсүл түгел, мафия.

466.[510]Бас ботакка, үрел бананга!
Сикер кабат — шөһрәт яуларга!
Күпме маймыл шаша этләнеп,
күрсәтеп шәп-шәрә күтләрен.[511]

467.[512]Фәлсәфәчеләр борынгы хәкимнәрдән
артта калган хәбәрдарлык юлында:
тегеләре берни белмәгәнен белгән,
ә болары белми хәтта шуны да.

468.[513]Сөям Ватанымны. Әмма яхшы беләм:
чын мәхәббәт юлы газап-сикәлтәле,
Ватан миңа хыянәт итә үҗәтләнеп,
юньсез, кабәхәтләр, фахишәләр белән.

469.[514]Язмыш тартса караңгы чытырманга,
һич курыкма, моңсуланма, зарланма:
һәр бәланең була файда-хикмәте,
акыл белән рухка-җанга сихәте.

470.[515]Яшьлек-юләрлек җан-тәнне
көлгә күчерә юкка:
яшьлек булдыра белгәнне
булдырала картлык та.

471.[516]Җирдә акыл эзләп тапсам гына,
мәләк миңа оҗмах вәгъдә итте;
олактырдым аны пычагыма,
ул юк булды, әллә шунда китте...

472.[517]Күпме хәтәр, посып һәр почмакта,
юлбасар күк көтә кешене?
Шуңа бәхет — язмыш саклап калган
бәхетсезлекләрнең көшеле.

473.[518]Бик тә кырыс холыклы бер туташ,
саклый-саклый намус парәсен,
ана булыйм диеп хыяллангач,
төш күреп, ди, тапкан баласын.

474.[519]Әзер булсын һәрчак ир-ат
битәрләүгә түзәргә;
бары тол хатыннар гына
гаеп тапмый ирләрдә.

475.[520]Акыл теше күк ялгыз яшәгәнгә,
игътибарсыз тормыштагы ярсуга,
чәнечкеле куак китте читәнгә,
дәфнә таҗын туракладым аш-суга.

476.[521]Без яңадан бергә, хәмердәш.
Сәрхүшлеккә — аяусыз көрәш!
Ач шешәне, кайда стакан? —
Кәгик берне бәрелеш алдыннан.

477.[522]Син бәндәнең иң асылы,
фикерең чыкса баштан:
төрле кешенең акылы
төрле җирдә урнашкан.

478.[523]Биеп торсаң гавам көенә,
бәндә азгынланып итенә;
кредит алып кызлар киенә,
тере акча төртсәң — чишенә.

479.[524]Җуйма сабырлыгың. Һәм тор көтеп
көйсез көннәр үтеп киткәнен;
карынында нәни уңыш йөртеп,
төшермәсен язмыш көмәнен.

480.[525]Урлый әтрәк-әләм, урлый хаким,
карак каракларны битәрли;
Русиягә өмет баглау мөмкин,
әмма ышану бик хәтәр, ди.

481.[526]Акылым бөтен, әмма уңыш чаңы
вәсвәсәләр салып битәрли;
җенем чыгып ваткан утыннарым
дача салырга да җитәрлек.

482.[527]Җәй иде, гыйнвар көнендә
фил күрдем чиләк төбендә,
тәмәке пыскыта иде:
улым, эчмә бүтән, диде.

483.[528]Вазадагы чәчкәдәй ул гүзәл, шәп —
чагар идем очып килеп, безелдәп;
сизелеп тора әмма һәрбер сүзеннән,
баш тартасы аның серкәләнүдән.

484.[529]Иңдермәсә Ходай әмерен,
белмәс иде бәндә хәмерен.
Һәм сәрхүшлек, димәк, түгел зәхмәт —
Хакның кодрәтеннән рәхим-шәфкать.

485.[530]Гөнаһлардан курку — олы гөнаһ
сау-сәламәт чакта;
черек-чарык коелганда гына
бәндә акыл сата.

486.[531]Әйе, никах — яшерен эше күкләрнең,
анда дошманнары бар бит күпләрнең.

487.[532]Борын төбем дә үз итте күзлекне,
протезым да чын теш сыман казнада,
кәгеп алсам, бавыр өзә үзәкне,
чыгыйк әле ялга, дип, бу атнада.

488.[533]Моңсуланмадым да уфтанмадым,
язмышыма һич тә үпкәм юк,
кайчак үзем букка баскаладым,
ләкин ешрак мине басты бук.

489.[534]Күз-колакны юрган томалады,
тик җан качар урын тапмады:
гыйффәтле карчыклар төштә аны
ташлар атып зәһәр тукмады.

490.[535]Боргаланам-сыргаланам көн дә,
үҗәтлегем түгелдер юкка:
ялтырап торган даным пеләшеннән
чәч бөртеге кыркыйм ризыкка.

491.[536]Мин бөркет, тычкан түгел дип,
тәкәбберләнеп оча,
болытларга менеп китеп,
кеше башына тыча.

492.[537]Халык сүзе — хак ул, шуңа
һичкем аны хөкем итмәс:
күт тишеген күпме юма,
күз бәбәге булып китмәс.

493.[538]Юк-бар чәйнәп телем әйләндермим,
басалмады минем дәртне еллар,
кем белән дә йокларга әзермен,
тик ул мине уятмасын гына.

494.[539]Вакыт җитә хушлашырга,
һәм бер фикер туа миндә:
үлем ашыкмый барырга
үзе мыскылланган җиргә.

495.[540] Бик кызыклы Ходай биргәне
бәндәләрнең арткы җиренә:
китә ялганып күт дигәне
җитәкчелек кәнәфиенә.

496.[541]Зәңгәр күк гөмбәзе, ай һәм йолдыз,
җирдә тормыш кыйпылчыклары...
Тик куркыныч, ач бүредән явыз
чучкаларның симез-туклары.

497.[542]Күпме бәндә үтте күз алдымнан,
очратмадым күреп-аралашып,
тәүбә кылмас бурлардагы сыман
ихласлы һәм якты күз карашын.

498.[543]Эзоп теле нык картайган,
үтәли тишек чагы:
бөтен җирдә “үт” туңкайган,
калкып тора “ботагы”.

499.[544]Уян узып әтәч “кикрикүген”,
торсын сине бәхет иркәләп:
күр дөньяның чиксез фахишлеген
йоклап калганнардан иртәрәк.

500.[545]“Кайт,— дисә Русия,— илгә,
ал бүләкнең затлысын!” —
Әйт (хуш килсә дә күңелгә):
“Юк-юк, Аллам сакласын...”

501.[546]Сызласа да нык таушалган гәүдәм,
битәрләвен сизмим әллә ни:
җаным шундый каткан-бөгәрләнгән —
вөҗданым да аны тешләми.

502.[547]Хак Тәгалә — бөек иҗат итүче:
Ул бит клизма ясый торган тишектән
кешенең җанына үтеп керүче
күпме җан-калеп иясен бар иткән.

503.[548]Берзаман булдым сөекле,
хәзер ялгыз-ятим,
һичкем шакымый ишекне,
якынлыксыз яшим...

504.[549]Тормыш артык зирәген
ике яклап “кашый”:
акыл бирә кирәген,
тинтәк башын ашый.

505.[550]Ваемсыз һәм гамьсез минем җаным,
күршеләрем мине аңламый:
“Ул без үлеп яраткан акчаны
затлы ризык дип һич санамый!”

506.[551]Тормыйм вөҗдан-гөнаһ дип уфтанып —
бер кәккәннән җаның кыршылмый;
Аллаһ күллил-галим, ләкин аны
безнең бозыклык һич борчымый.

507.[552]Хурласалар — арта тәҗрибәң,
мактау һәрчак көчсезләндерә;
тик авырта күткә без төртсәң,
сабын исә ләззәтләндерә.

508.[553]Йөрәк сыктап сыкранган чагында
җан авазы һәрчак аермачык:
ятма җылынып кеше кочагында,
үз җылыңны таратырга ашык.

509.[554]Шәрехләп тә баксын эрудитлар
киң таралган канунчалыкны:
хаким булса дәүләттә бандитлар,
үзенә гашыйк итә халыкны.

510.[555]Каркылдавык козгын ордым-бәрдем
бүген сәясәттә оя кора:
ялганлауны һөнәр иткәннәрнең
бугы җаннарыннан саркып тора.

511.[556]Булса йокы, ризык, хезмәт,
тормыйм хакимгә сүз әйтеп;
тик безне торалар көчләп
һәм дәвалыйлар түләтеп.

512.[557]Озакламый минем букчага
төргәк-төргәк акча керер, беләм:
тизәк күрсәң төштә — акчага,
ә мин төштә зур-зур буклар күрәм.

513.[558]Акыллылар китә диеп илдән,
Русиядә һичберкем кайгырмый,
чөнки сәләт-акыллылык биредә
пычагым бер сукыр тиен тормый.

514.[559]Вәсвәсәнең гел яңасы —
шайтан имиеннән сава;
АКШның юньсез киносы —
җанга бозык, күткә “дәва”.

515.[560]Гомер бакый ил чыгалмас буктан,
вазгыятьне  аңлый алмаганга:
үҗәтләнеп талашса бар Иван,
һәм бергәләп төртсәләр Абрамга.

516.[561]Кеше язмышларын сызган-бозган
гөнаһ кылу дәртен тыялмый,
хаким булу тәмен бер татыган
үз-үзенә хаким булалмый.

517.[562]Теш протезы куйдырсам, дим хыялда,
чибәрләнеп китәр идем бер көндә,
ковбой булып уйнар идем кинода,
бәлки әле — ковбой аты ролен дә.

518.[563]Сөю хисен Ватан-ананы
күкрәкләрдә назлап йөртәбез,
сатып эчкәндә дә без аны
дошманнан һич җәберләтмәбез.

519.[564]Шешәдәшең булсын акыллы,
ябышма һич үтеп-сүткәнгә:
бигрәк зәһәр була махмыры
берәр ахмак белән эчкәндә.

520.[565]Һимннар уйный гасыр быргысында,
ябык түгел аңа бер фатир;
шешә, хатын, шәхси зинданында
заманадан качкан дезертир.

521.[566]Уңышларсыз төксе яшәү зияге,
яңгырсыз җәйдә корылык буласы...
Бәбиләргә кирәк ана күкрәге,
хакимнәргә — юлбашчы утраксасы.

Сылтамалар[edit]

(автор тексты)

  1. http://eelov.livejournal.com/727.html
  2. Повсюду нынче злобой пахнет скверно,
    у Бога созревает новый план,
    Его ведь консультируют, наверно,
    Аттила, Чингисхан и Тамерлан.
  3. Von überallher weht schon Ärgers Wind,
    im Himmel abgefasst wird neuer Plan,
    da stehen wohl vorm Herrn tippsfertig flink
    Attila, Dschingis Khan und Tamerlan.
  4. -
  5. Всю Россию вверг еврей
    в мерзость и неразбериху;
    вот как может воробей
    изнасиловать слониху.
  6. Когда страна – одна семья,
    все по любви живут и ладят;
    скажи мне, кто твой друг,
    и я скажу, за что тебя посадят.
  7. Соблазн тюремных искушений
    однообразен, прям и прост:
    избегнуть боли и лишений,
    но завести собачий хвост.
  8. Вот женщину я обнимаю,
    она ко мне льнет, пламенея,
    а Ева, я вдруг понимаю,
    и яблоко съела, и змея.
  9. У женщин дух и тело слитны;
    они способны к чудесам,
    когда, как руки для молитвы,
    подъемлют ноги к небесам.
  10. Есть дамы: каменны, как мрамор,
    и холодны, как зеркала,
    но чуть смягчившись, эти дамы
    в дальнейшем липнут, как смола.
  11. Some dames are stony, like marble,
    And cold, like mirror, pane or glass,
    But once they thaw, they don't stumble,
    But stalk the victim and harass.
  12. Есть бабы, очень строгие в девицах,
    умевшие дерзить и отвечать,
    и при совокуплении на лицах
    лежит у них свирепости печать.
  13. Есть женщины осеннего шитья:
    они, пройдя сквозь жизненный экватор,
    в постели то слезливы, как дитя,
    то яростны, как римский гладиатор.
  14. Живущий — улыбайся в полный рот
    и чаще пей взбодряющий напиток;
    в ком нет веселья — в рай не попадёт,
    поскольку там зануд уже избыток.
  15. Есть женщины, познавшие с печалью,
    что проще уступить, чем отказаться,
    они к себе мужчин пускают в спальню
    из жалости и чтобы отвязаться.
  16. Старушка — воплощенное приличие,
    но в память, что была она лиха,
    похоже её сморщённое личико
    на спёкшееся яблоко греха.
  17. Влюбилась Сара в комиссара,
    схлестнулись гены в чреве сонном,
    трёх сыновей родила Сара,
    все – продавцы в комиссионном.
  18. Время остужает плоть и пыл
    И скрипит в суставах воровато;
    Я уже о бабах позабыл
    Больше, чем я знал о них когда-то.
  19. Time cools down flesh and heat of youth,
    Grates in joints which are stiff and cold;
    I forgot about girls, to tell the truth,
    More than knew about them of old.
  20. -
  21. Земная не постыла мне морока,
    не хочется пока ни в ад, ни в рай;
    я, Господи, не выполнил урока,
    и Ты меня пока не призывай.
  22. Едва утихомирится разбой,
    немедля разгорается острей
    извечный спор славян между собой —
    откуда среди них и кто еврей.
  23. Жизнь, хотя затворник я и книжник,
    мне вполне видна через окно:
    пролетарий ищет свой булыжник,
    но вокруг асфальт или гавно.
  24. Сталин умер, не гася свою трубку,
    и живя в её повсюдном дыму,
    продолжаем вертеть мясорубку,
    из которой не уйти никому.
  25. Не стесняйся, пьяница, носа своего,
    ведь он с нашим знаменем цвета одного.
  26. Живя в загадочной отчизне,
    из ночи в день десятки лет
    мы пьём за русский образ жизни,
    где образ есть, а жизни нет”.
  27. Застольные люблю я разговоры,
    которыми от рабства мы богаты:
    о веке нашем – все мы прокуроры,
    о блядстве нашем – все мы адвокаты.
  28. Эта мысль — украденный цветок,
    просто рифма ей не повредит:
    человек совсем не одинок —
    кто-нибудь всегда за ним следит.
  29. Я государство вижу статуей:
    мужчина в бронзе, полный властности,
    под фиговым листочком спрятан
    огромный орган безопасности.
  30. Страны моей главнейшая опора –
    не стройки сумасшедшего размаха,
    а серая стандартная контора,
    владеющая ниточками страха.
  31. Не тиражируй, друг мой, слухов,
    компрометирующих власть;
    ведь у недремлющего уха
    внизу не хер висит, а пасть.
  32. От Павлика Морозова внучат
    повсюду народилось без него:
    вокруг меня ровесники стучат —
    один на всех и все на одного.
  33. Моя империя опаслива:
    при всей своей державной поступи
    она привлечь была бы счастлива
    к доносной службе наши простыни.
  34. Не в том беда, что наглой челяди
    доступен жирный ананас,
    а в том, что это манит в нелюди
    детей, растущих возле нас.
  35. Раньше каждый бежал на подмогу,
    если колокол звал вечевой;
    отзовется сейчас на тревогу
    только каждый пузырь мочевой.
  36. Эпическая гложет нас печаль
    за чёрные минувшие года;
    не прошлое, а будущее жаль,
    поскольку мы насрали и туда.
  37. Столько пламени здесь погасили,
    столько ярких задули огней,
    что тоскливая серость России
    тусклой мглой распласталась над ней.
  38. -
  39. Я прочёл твою книгу. Большая.
    Ты вложил туда всю свою силу.
    И цитаты её украшают,
    как цветы украшают могилу.
  40. Много у Ленина сказано в масть,
    многие мысли частично верны,
    и коммунизм есть советская власть
    плюс эмиграция всей страны.
  41. Чтоб дети зря себя не тратили
    ни на мечты, ни на попытки,
    из всех сосцов отчизны-матери
    сочатся крепкие напитки.
  42. инг. Lest the maturing children implement
    designs trailblazing and unequalled,
    the ample nipples of their motherland
    burst with debilitating liquor.
  43. Паскаль бы многое постиг,
    увидь он и услышь,
    как пьяный мыслящий тростник
    поёт «Шумел камыш».
  44. Мы бы не писали и не пели,
    все бы только ржало и мычало,
    если бы Россия с колыбели
    будущие песни различала.
  45. В первый тот субботник, что давно
    датой стал во всех календарях,
    бережно Ильич носил бревно,
    спиленное в первых лагерях.
  46. Всегда в отдельный список заносили
    всех тех, кого сегодня я люблю;
    кратчайший путь в историю России
    проходит через пулю и петлю.
  47. Пахан был дух и голос множества,
    в нём воплотилось большинство;
    он был великое ничтожество,
    за что и вышел в божество.
  48. Эй, паровоз, вперёд лети –
    в означенную даль!
    Иного нет у нас пути,
    чего немного жаль…
  49. Не мудрёной, не тайной наукой,
    проще самой простой простоты –
    унижением, страхом и скукой
    человека низводят в скоты.
  50. Тлетворной мы пропитаны смолой
    апатии, цинизма и безверия.
    Связавши их порукой круговой,
    на них, как на китах, стоит империя.
  51. -
  52. Я, друг мой, в рабстве. Не печалься,
    но каждый день зависит мой
    от гармоничности начальства
    с желудком, жопой и женой.
  53. Много лет я не верил ни в Бога, ни в чёрта,
    но однажды подумать мне срок наступил:
    мы лепились из глины различного сорта –
    и не значит ли это, что кто-то лепил?
  54. Всю жизнь философ похотливо
    стремился истине вдогон;
    штаны марксизма снять не в силах —
    чего хотел от бабы он?
  55. Сегодня приторно и пресно
    в любом банановом раю,
    и лишь в России интересно,
    поскольку бездны на краю.
  56. Везде всё время ходит в разном виде,
    мелькая между стульев и диванов,
    народных упований жрец и лидер
    Адольф Виссарионович Ульянов.
  57. Всегда во время передышки
    нас обольщает сладкий бред,
    что часовой уснул на вышке,
    а тока в проволоке нет.
  58. Когда приходит время басен
    про волю, право и закон,
    мы забываем, как опасен
    околевающий дракон.
  59. В кипящих политических страстях
    мне видится модель везде одна:
    столкнулись на огромных скоростях
    и лопнули вразлёт мешки гавна.
  60. When parties in cheap politics compete
    And passions rage, mean-spirited and base,
    It seems shit bags collided at high speed
    And burst to splash the shit about the place.
  61. Настежь окна, распахнута дверь,
    и насыщен досуг пролетария,
    наслаждаются прессой теперь
    все четыре моих полушария.
  62. Ты вождей наших, Боже, прости,
    их легко, хлопотливых, понять:
    им охота Россию спасти,
    но притом ничего не менять.
  63. Изнасилована временем
    и помята, как перина,
    власть немножечко беременна,
    но по-прежнему невинна.
  64. Чтобы не дать угаснуть роду,
    нам Богом послана жена,
    а в баб чужих по ложке мёду
    вливает хитрый сатана.
  65. Лучше нет на свете дела,
    чем плодить живую плоть;
    наше дело — сделать тело,
    а душой — снабдит Господь.
  66. A pastime liked by everybody
    Is to sire living flesh.
    God gives soul, we make body
    And new life starts up afresh.
  67. Я евреям не даю,
    я в ладах с эпохою,
    я их сразу узнаю –
    по носу и по хую.
  68. Кто у нас сегодня слабый пол,
    не поймёшь ни спереди ни сзади,
    женщины работают, как вол,
    мужики сговорчивы, как бляди...
  69. Свежестью весны благоуханна,
    нежностью цветущая, как сад,
    чудной красотой сияла Ханна
    сорок килограмм тому назад.
  70. Ключ к женщине – восторг и фимиам,
    ей больше ничего от нас не надо,
    и, стоит нам упасть к её ногам,
    как женщина, вздохнув, ложится рядом.
  71. Предпочитая быть романтиком
    во время тягостных решений,
    всегда завязывал я бантиком
    концы любовных отношений.
  72. Пока играл мой детородный
    отменных данных инструмент,
    я не семейный, а народный
    держал ему ангажемент.
  73. На наш барак пошли столбы
    Свободы, Равенства и Братства;
    всё, что сработали рабы,
    всегда работает на Рабство.
  74. Вокруг себя едва взгляну,
    с тоскою думаю холодной:
    какой кошмар бы ждал страну,
    где власть и впрямь была народной.
  75. И я сказал себе: держись,
    Господь суров, но прав,
    нельзя прожить в России жизнь,
    тюрьмы не повидав.
  76. Нет, весь я не умру,
    мой дух на сотни шуток
    рассыпется, как в почву семена,
    а их от мудрецов до проституток
    растащит поговорками страна.
  77. -
  78. -
  79. -
  80. С тех пор как мир страниц возник,
    везде всегда одно и то же:
    на переплёты лучших книг
    уходит авторская кожа.
  81. Определениям поэзии
    спокон веков потерян счёт,
    она сечёт сердца, как лезвие,
    а кровь у автора течёт.
  82. Мне Маркса жаль: его наследство
    свалилось в русскую купель;
    здесь цель оправдывала средства,
    и средства обосрали цель.
  83. На мои вопросы тихие
    о дальнейшей биографии
    отвечали робко пифии:
    "Нет прогноза в мире мафии..."
  84. Бросьте, девки, приставать —
    дескать, хватит всем давать:
    как я буду не давать,
    если всюду есть кровать?
  85. Дорога к истине заказана
    не понимающим того,
    что суть не просто глубже разума,
    но вне возможностей его.
  86. Россия тягостно инертна
    в азартных играх тьмы со светом,
    и воздаётся лишь посмертно
    её убийцам и поэтам.
  87. Смакуя азиатский наш кулич,
    мы густо над евреями хохочем;
    в России прогрессивней паралич,
    светлей Варфоломеевские ночи.
  88. Живым дыханьем фразу грей,
    и не гони в тираж халтуру;
    сегодня только тот еврей,
    кто теплит русскую культуру.
  89. Бывает — проснёшься, как птица,
    крылатой пружиной на взводе,
    и хочется жить и трудиться;
    но к завтраку это проходит.
  90. Sometimes you wake up in turmoil,
    Prepared to fight and to rout,
    And eager to live and to toil …
    By breakfast the urge blows out.
  91. Смотрясь весьма солидно и серьёзно
    под сенью философского фасада,
    мы вертим полушариями мозга,
    а мыслим — полушариями зада.
  92. Все дороги России — беспутные,
    все команды в России — пожарные,
    все эпохи российские — смутные,
    все надежды её — лучезарные.
  93. Однажды здесь восстал народ,
    и, став творцом своей судьбы,
    извёл под корень всех господ;
    теперь вокруг одни рабы.
  94. Once there was a riot of hordes
    And people took fate in their hand,
    Exterminated all hated landlords
    And only slaves remained.
  95. Возглавляя партии и классы,
    лидеры вовек не брали в толк,
    что идея, брошенная в массы, —
    это девка, брошенная в полк.
  96. Биредә автор Карл Марксның мәгълүм фикере белән бәхәсләшә
  97. a) Heading parties and manipulating classes,
    Party leaders never understood
    That "idea, thrown to the masses"
    Is gangbanged like mere prostitute.
  98. b)Heading sections, factions, parties, classes,
    Leaders thereof hardly understood
    That “ideas thrown into the masses”
    Were like harlots by the soldiers screwed.
  99. Сбылись грёзы Ильича,
    он лежит, откинув тапочки,
    но горит его свеча:
    всем и всюду всё до лампочки.
  100. Руководясь одним рассудком,
    заметишь вряд ли, как не вдруг
    душа срастается с желудком
    и жопе делается друг.
  101. Наш путь извилист, но не вечен,
    в конце у всех – один вокзал;
    иных уж нет, а тех долечим,
    как доктор доктору сказал.
  102. Деньгами, славой и могуществом
    пренебрегал сей прах и тлен;
    из недвижимого имущества
    имел покойный только член.
  103. Под этим камнем я лежу.
    Вернее, то, что было мной,
    а я теперешний – сижу
    уже в совсем иной пивной.
  104. Возвратом нежности маня,
    не искушай меня без нужды, –
    всё, что осталось от меня,
    годится максимум для дружбы.
  105. Царь-колокол не звонит, поломатый...
    Царь-пушка не стреляет, мать ети!
    Во всем жиды, конечно, виноваты –
    осталось только летопись найти...
  106. Россия ждёт, мечту лелея
    о дивной новости одной:
    что, наконец, нашли еврея,
    который был всему виной.
  107. a) Russia waits all year round
    For welcome news beyond recall:
    That finally a Jew's been found
    Who can be truly blamed for all.
  108. b) How Russia yearns (and cannot hide it
    That finally some Jewish devil
    Would be sought out and then indicted
    As the primeval root of evil!
  109. Из русских событий пронзительный вывод
    взывает к рассудкам носатым:
    еврейской истории русский период
    кончается веком двадцатым.
  110. Сколь мудро нас устроила природа,
    чтоб мы не устремлялись далеко:
    осознанное рабство – как свобода:
    и даль светла, и дышится легко.
  111. Вполне по справедливости сейчас
    мы трудимся, воруем и живём:
    режим паразитирует на нас,
    а мы – паразитируем на нём.
  112. Питая к простоте вражду,
    подвергнув каждый шаг учёту,
    мы даже малую нужду
    справляем по большому счёту.
  113. Плодит начальников держава,
    не оставляя чистых мест;
    где раньше лошадь вольно ржала,
    теперь начальник водку ест.
  114. Когда судьба, дойдя до перекрёстка,
    колеблется, куда ей повернуть,
    не бойся неназойливо, но жёстко
    слегка её коленом подтолкнуть.
  115. Привычка греет, как постель,
    и гасит боль, как чародей;
    нас часто держит на кресте
    боязнь остаться без гвоздей
  116. -
  117. Где-то там, за пределом познания,
    где загадка, туманность и тайна,
    некто скрытый готовит заранее
    всё, что позже случится случайно.
  118. А ночью небо раскололось,
    и свод небес раскрылся весь,
    и я услышал дальний голос:
    не бойся смерти, пьют и здесь.
  119. День Конституции напомнил мне
    усопшей бабушки портрет:
    портрет висит в парадной комнате,
    а бабушки давно уж нет.
  120. Растет лосось в саду на грядке,
    потёк вином заглохший пруд;
    в российской жизни всё в порядке;
    два педераста дочку ждут.
  121. Бойтесь друга, а не врага —
    не враги нам ставят рога.
  122. a)Beware of a friend, and not a foe, –
    wives cheat with friends, which is mean and low.
  123. Fear not your foes, but of your friends beware, –
    not foes give us a cuckold cap to wear.
  124. Я вдруг утратил чувство локтя
    с толпой кишащего народа,
    и худо мне, как ложке дёгтя
    должно быть худо в бочке мёда.
  125. Что стал я пролетарием — горжусь:
    без устали, без отдыха, без фальши
    стараюсь, напрягаюсь и тружусь,
    как юный лейтенант — на генеральше.
  126. Весной в России жить обидно,
    весна стервозна и капризна,
    сошли снега, и стало видно,
    как жутко засрана Отчизна...
  127. Болит, свербит моя душа,
    сменяя страсти воздержанием:
    невинность формой хороша,
    а грех прекрасен содержанием.
  128. Был тонкий логик Эпидод,
    писал он тексты — вроде басен:
    "Дурак не полностью — лишь тот,
    кто с этим полностью согласен".
  129. Великий скульптор Поликлет
    ваял роскошно и сердито:
    кто б ни заказывал портрет,
    он вылеплял гермафродита.
  130. Я влачу стандартнейшую участь,
    коя мне мила и не обидна,
    а моя божественная сущность
    лишь моей собаке очевидна.
  131. Все творческие шумные союзы
    основаны на трезвой и неглупой
    надежде изнасилованья Музы
    со средствами негодными, но группой.
  132. Поскольку жизнь, верша полёт,
    чуть воспарив – опять в навозе,
    всерьёз разумен только тот,
    кто не избыточно серьезён.
  133. Любую стадную коммуну
    вершит естественный финал:
    трибун восходит на трибуну,
    провозглашая трибунал.
  134. Увы, когда от вечного огня
    приспичит закурить какой из дам —
    надеяться не стоит на меня,
    но друга телефон я мигом дам.
  135. Вполне собою лишь в постели
    мы смеем быть, от века прячась,
    и потому на самом деле
    постель – критерий наших качеств.
  136. И жить легко, и легче умирать
    тому, кто ощущает за собой
    высокую готовность проиграть
    игру свою в момент её любой.
  137. Ум полон гибкости и хамства,
    когда он с совестью в борьбе,
    мы никому не лжём так часто
    и так удачно, как себе.
  138. The brain is ept to have its druthers
    When fighting with conscience elves.
    We don't lie so artfully to others,
    so often, as we do to ourselves.
  139. Вовлекаясь во множество дел,
    не мечись, как по джунглям ботаник,
    не горюй, что не всюду успел, -
    может, ты опоздал на «Титаник».
  140. Сильна Россия чудесами
    и не устала их плести:
    здесь выбирают овцы сами
    себе волков себя пасти.
  141. Нашей творческой мысли затеи
    неразрывны с дыханьем расплаты;
    сотворяют огонь – прометеи,
    применяют огонь – геростраты.
  142. Unbridled creative desire
    May end in a failure of justice:
    Prometheus procured the fire
    Herostratos used it in practice.
  143. Бывает — проснёшься, как птица,
    крылатой пружиной на взводе,
    и хочется жить и трудиться;
    но к завтраку это проходит.
  144. One day you wake up like a skylark,
    a winged express at its fastest,
    devising pursuits to embark on,
    but this disappears by breakfast.
  145. Вполне я согласен с Сократом,
    сказавшим толпе горожан:
    душа изъясняется матом,
    а разум — безухий ханжа.
  146. Когда земля мне станет пухом,
    на гроб распилится сосёнка,
    моим насквозь солёным духом
    Господь начинит поросёнка.
  147. Я возле каждого куста
    валялся в сладостной истоме,
    но надорвался и устал
    шершеть ля фам в чужой соломе.
  148. Мой миленький дружок
    не дует в свой рожок,
    и будут у дружка
    за это два рожка.
  149. Вовек я власти не являл
    ни дружбы, ни вражды.
    А если я хвостом вилял –
    то заметал следы!
  150. Хвалишься ты зря, что оставался
    честным, неподкупным и в опале.
    многие, кто впрямь не продавался, –
    это те, кого не покупали.
  151. Я в фольклоре нашёл враньё:
    нам пословицы нагло врут,
    будто годы берут своё...
    Это наше они берут!
  152. В уцелевших усадьбах лишь малость,
    бывшей жизни былой уголок –
    потолочная роспись осталась,
    ибо трудно засрать потолок.
  153. Нельзя поднять людей с колен,
    покуда плеть нужна холопу;
    нам ветер свежих перемен
    всегда вдували через жопу.
  154. Слились две несовместных натуры
    под покровом изральской кровли –
    инвалиды российской культуры
    с партизанами русской торговли.
  155. Бывают лампы в сотни ватт,
    но свет их резок и увечен,
    а кто слегка мудаковат,
    порой на редкость человечен.
  156. Моей бы ангельской державушке –
    два чистых ангельских крыла;
    но если был бы хер у бабушки,
    она бы дедушкой была.
  157. Теперь другие, помоложе,
    тревожат ночь кобельим лаем,
    а мы настолько уж не можем,
    что даже просто не желаем.
  158. Можно в чём угодно убедить
    целую страну наверняка,
    если дух и разум повредить
    с помощью печатного станка.
  159. Россия безнадёжно и отчаянно
    сложилась в откровенную тюрьму,
    где бродят тени Авеля и Каина
    и каждый сторож брату своему.
  160. У того, кто родился в тюрьме
    и достаточно знает о страхе,
    чувство страха живёт не в уме,
    а в душе, селезёнке и пахе.
  161. Не требуют от жизни ничего
    российского Отечества сыны,
    счастливые незнанием того,
    чем именно они обделены.
  162. Как рыбы, мы глубоководны,
    тьмы и давления диету
    освоив так, что непригодны
    к свободе, воздуху и свету.
  163. Не в силах внешние умы
    вообразить живьём
    ту смесь курорта и тюрьмы,
    в которой мы живём.
  164. A foreign mind will surely fail
    To fathom or perceive
    The mixture of resort and jail
    In which we used to live.
  165. Мы варимся в странном компоте,
    где лгут за глаза и в глаза,
    где каждый в отдельности – против,
    а вместе – решительно за.
  166. Действуя размашисто и тонко
    страхом, похвалой и жирным кусом,
    дух эпохи вылепил подонка
    с грацией, достоинством и вкусом.
  167. -
  168. -
  169. Россия извелась, пока давала
    грядущим поколениям людей
    урок монументального провала
    искусственно внедряемых идей.
  170. Пригасла боль, что близких нет,
    сменился облик жизни нашей,
    но дух и нрав на много лет
    пропахли камерной парашей.
  171. -
  172. С историей не близко, но знаком,
    я славу нашу вижу очень ясно:
    мы стали негасимым маяком,
    сияющим по курсу, где опасно.
  173. Все хаосы, броженья и анархии,
    бунты и сокрушения основ
    кончаются устройством иерархии
    с иным распределением чинов.
  174. Век принес уроки всякие,
    но одно – венец всему:
    ярче света светят факелы,
    уводящие во тьму.
  175. Мы жили, по веку соседи,
    уже потому не напрасно,
    что к чёрному цвету трагедии
    впервые добавили красный.
  176. На исторических, неровных,
    путях заведомо целинных
    хотя и льётся кровь виновных,
    но гуще хлещет кровь невинных.
  177. Не на годы, а на времена
    оскудела моя сторона,
    своих лучших сортов семена
    в мерзлоту раскидала страна.
  178. Чума, холера, оспа, тиф,
    повальный голод, мор детей...
    Какой невинный был мотив
    у прежних массовых смертей.
  179. Сын учителя, гений плюгавый –
    уголовный режим изобрёл,
    а покрыл его кровью и славой –
    сын сапожника, горный орёл.
  180. Египет зарыдал бы, аплодируя,
    увидев, что выделывает скиф:
    мы создали, вождя мумифицируя,
    одновременно мумию и миф.
  181. Духовная основа русской мощи
    и веры, нрав которой так неистов, —
    святыней почитаемые мощи
    крупнейшего в России атеиста.
  182. Душа российская немая
    всемирным брезгует общением,
    чужой язык воспринимая
    со словарём и отвращением.
  183. -
  184. Полна неграмотных учёных
    и добросовестных предателей
    страна счастливых заключённых
    и удручённых надзирателей.
  185. Для всех у нас отыщется работа,
    всегда в России требуются руки,
    так насухо мы высушим болота,
    что мучиться в пустынях будут внуки.
  186. Когда по голым душам свищет хлыст
    обмана, унижений и растления,
    то жизнь сама в себе имеет смысл:
    бессмысленного, но сопротивления.
  187. Между мелкого, мерзкого, мглистого
    я живу и судьбу не кляну,
    а большого кто хочет и чистого,
    пусть он яйца помоет слону.
  188. -
  189. -
  190. В нашей жизни есть кулисы,
    а за ними – свой мирок,
    там общественные крысы
    жрут общественный пирог.
  191. Во тьме и свечка без усилий
    подобна пламенной звезде;
    гнилушки светятся в России
    гораздо ярче, чем везде.
  192. У писателей ушки в мерлушке
    и остатки еды на бровях,
    возле дуба им строят кормушки,
    чтоб не вздумали рыться в корнях.
  193. -
  194. Поёт пропитания ради
    певец, услужающий власти;
    но глуп тот правитель, который у бляди
    доподлинной требует страсти.
  195. Кишит певцов столпотворение,
    цедя из кассы благодать;
    когда продажно вдохновение,
    то сложно рукопись продать.
  196. Вон либерал во все копыта
    летит к амбару за пайком;
    кто ест из общего корыта,
    не должен срать в него тайком.
  197. К бумаге страстью занедужив,
    писатель был мужик лядащий;
    стонала тема: глубже, глубже!,
    а он мог только — чаще, чаще.
  198. Смотрю, что творят печенеги,
    и думаю: счастье для нации,
    что русской культуры побеги
    отчасти растут в эмиграции.
  199. В любви к России — стержень и основа
    души, сносящей боль и унижение;
    помимо притяжения земного,
    тюремное бывает притяжение.
  200. Когда мила родная сторона,
    которой возлелеян и воспитан,
    то к ложке ежедневного гавна
    относишься почти что с аппетитом.
  201. Такой ни на какую не похожей
    досталась нам великая страна,
    что мы и прирастаем к ней не кожей,
    а всем, что искалечила она.
  202. Россия! Что за боль прощаться с ней!
    Кто едет за деньгами, кто за славой;
    чем чище человек, тем он сильней
    привязан сердцем к родине кровавой.
  203. Понять без главного нельзя
    твоей сплочённости, Россия:
    своя у каждого стезя,
    одна у всех анестезия.
  204. Друзьями и покоем дорожи,
    люби, покуда любится, и пей,
    живущие над пропастью во лжи
    не знают хода участи своей.
  205. Ни вверх не глядя, ни вперёд,
    сижу с друзьями-разгильдяями,
    и наплевать нам, чья берёт
    в борьбе мерзавцев с негодяями.
  206. Никто на свете не судья,
    когда к бутылям, тьмой налитым,
    нас тянет жажда забытья
    и боль по крыльям перебитым.
  207. Как мы гуляем наповал!
    И пир вершится повсеместный.
    Так Рим когда-то ликовал,
    и рос Аттила, гунн безвестный.
  208. Лубянка по ночам не спит,
    хотя за много лет устала,
    меч перековывая в щит
    и затыкая нам орало.
  209. Россия — странный садовод
    и всю планету поражает,
    верша свой цикл наоборот:
    сперва растит, потом сажает.
  210. Боюсь, что наших сложных душ структура —
    всего лишь огородная культура;
    не зря же от ученых урожая
    прекрасно добивались, их сажая.
  211. Свихнулась природа у нас в зоосаде
    от липкого глаза лихих сторожей,
    и стали расти безопасности ради
    колючки вовнутрь у наших ежей.
  212. -
  213. Весь немалый свой досуг
    до поры, пока не сели,
    мы подпиливали сук,
    на котором мы висели.
  214. Мы по домам, в своей берлоге,
    держали веку вопреки
    базары, церкви, синагоги,
    читальни, клубы, бардаки.
  215. Не узок круг, а тонок слой
    нас на российском пироге,
    мы все придавлены одной
    ногой в казённом сапоге.
  216. Протест вербует недовольных,
    не разбирая их мотив,
    и потому в кружках подпольных
    полно подонков и кретинов.
  217. Растёт на чердаках и в погребах
    российское духовное величие,
    а выйдет – и развесит на столбах
    друг друга за малейшее различие.
  218. -
  219. На собственном горбу и на чужом
    я вынянчил понятие простое:
    бессмысленно идти на танк с ножом,
    но если очень хочется, то стоит.
  220. Духом прям и ликом симпатичен,
    очень я властям своим не нравлюсь,
    ибо от горбатого отличен
    тем, что и в могиле не исправлюсь.
  221. Пришёл я к горестному мнению
    от наблюдений долгих лет:
    вся сволочь склонна к единению,
    а все порядочные — нет.
  222. a) I've made a cheerless conclusion,
    Watching people, dull and smart:
    All rascals tend to form a fusion
    All decent people stay apart.
  223. b) Long past my prime, I know precisely,
    From bitter knowledge much distraught:
    All scumbags band together nicely,
    All decent chaps – would rather not.
  224. Для райского климата райского сада,
    где всё зеленеет от края до края,
    тепло поступает по трубам из ада,
    а топливо ада – растительность рая.
  225. Брехню брехали брехуны,
    а власть захватывали урки.
    В итоге правят паханы
    и приблатнённые придурки.
  226. Сызмальства сгибаясь над страницами,
    всё на свете помнил он и знал,
    только засорился эрудицией
    мыслеиспускательный канал.
  227. -
  228. Мы пустоту в себе однажды
    вдруг странной чувствуем пропажей;
    тоска по Богу – злая жажда,
    творец кошмаров и миражей.
  229. На старости, в покое и тиши
    окрепло понимание моё,
    что учат нас отсутствию души
    лишь те, кто хочет вытравить её.
  230. В каждую секунду, год и час,
    всё понять готовый и простить,
    Бог приходит в каждого из нас,
    кто в себя готов Его впустить.
  231. Принудить Бог не может никого,
    поскольку человека произвёл,
    вложив частицу духа своего,
    а с нею – и свободы произвол.
  232. Поскольку творенья родник
    Творцом охраняется строго,
    момент, когда нечто постиг, —
    момент соучастия Бога.
  233. Именно поэты и шуты
    в рубище цветастом и убогом —
    те слоны, атланты и киты,
    что планету держат перед Богом.
  234. Чувствуя добычу за версту,
    по незримым зрением дорогам,
    бесы наполняют пустоту
    в личности, оставленной им Богом.
  235. Те, кто хранит незримо нас,
    ослабли от бессилия,
    и слёзы смахивают с глаз
    их шёлковые крылья.
  236. Подозрительна мне атмосфера
    безусловного поклонения,
    ибо очень сомнительна вера,
    отвергающая сомнения.
  237. Может быть, разумней воздержаться,
    мысленно затрагивая небо?
    Бог на нас не может обижаться,
    ибо Он тогда бы Богом не был.
  238. Любовь моя чиста, и неизменно
    пристрастие, любовью одержимое;
    будь проклято и будь благословенно
    отечество моё непостижимое.
  239. Дыша неистовством и кровью,
    абсурдом и разноязычием,
    Россия – трудный сон истории
    с его кошмаром и величием.
  240. Не в том ли разгадка истории русской
    и шалого духа отпетого,
    что вечно мы пьём, пренебрёгши закуской,
    и вечно косые от этого?
  241. Беспечны, безучастны, беспризорны
    российские безмерные пространства,
    бескрайно и безвыходно просторны,
    безмолвны, безнадежны и бесстрастны.
  242. А может быть, извечный кнут,
    повсюдный, тайный и площадный –
    и породил российский бунт,
    бессмысленный и беспощадный?
  243. Творец, никому не подсудный,
    со скуки пустил и приветил
    гигантскую пьесу абсурда,
    идущую много столетий.
  244. Миллионер и голодранец
    равны становятся, как братья,
    танцуя лучший в мире танец
    без света, музыки и платья.
  245. В любые века и эпохи,
    покой на земле или битва,
    любви раскаленные вздохи –
    нужнейшая Богу молитва.
  246. Бюрократизм у нас от немца,
    а лень и рабство – от татар,
    и любопытно присмотреться,
    откуда винный перегар.
  247. We borrowed pedanticism from Huns,
    Servility and laziness – from Asians,
    But who can give an answer at a glance
    What our drunkenness occasions?
  248. Red tape we borrowed from the krauts
    And from the slants – a taste for death.
    Yet from what mystic whereabouts
    We got the morning-after breath?
  249. Душа у женщины легка
    и вечно склонна к укоризне:
    то нету в жизни мужика,
    то есть мужик, но нету жизни.
  250. В каждый миг любой эпохи
    всех изученных веков
    дамы прыгали, как блохи,
    на прохожих мужиков.
  251. Есть бабы – храмы: строг фасад,
    чиста невинность красок свежих;
    а позади – дремучий сад,
    притон прохожих и проезжих.
  252. Владея чудным даром коллективным,
    живёт она как Ева после рая,
    на фиговом листке своём интимном
    автографы знакомых собирая.
  253. Он бабу держал на коленях,
    и тяжко дышалось ему:
    есть женщины в русских селеньях —
    не по плечу одному!
  254. У целомудренных особ
    путём таинственных течений
    прокисший зря любовный сок
    идёт в кефир нравоучений.
  255. Во тьме домой летят автомобили
    и все, кого уже употребили.
  256. Мои походы в гости столь нечасты,
    что мне скорей приятен этот вид,
    когда эстет с уклоном в педерасты
    рассказывает, как его снобит.
  257. Если бабе семья дорога,
    то она, изменять если станет,
    ставит мужу не просто рога,
    а рога изобилия ставит.
  258. Пронизано русское лето
    миазмами русской зимы;
    в российских ревнителях света
    спят гены строителей тьмы.
  259. Россия красит свой фасад,
    чтоб за фронтоном и порталом
    неуправляемый распад
    сменился плановым развалом.
  260. К нам хлынуло светлой волной
    обилие планов и мыслей,
    тюрьма оставалась тюрьмой,
    но стало сидеть живописней.
  261. В галдящей толпе разношёрстного сброда
    я с краю безмолвно стою;
    всего лишь на жизнь опоздала свобода —
    как раз целиком на мою.
  262. Дух времени хотя и не воинствен,
    по-прежнему кровав его прибой;
    кончая свою жизнь самоубийством,
    утопии нас тянут за собой.
  263. Смешно, когда толкует эрудит
    о нашей тяге к дружбе и доверию;
    всегда в России кто-нибудь сидит:
    одни — за дух, другие — за материю.
  264. Жаль тех, кто не дожил до этих дней,
    кто сгинул никуда и навсегда,
    но, может быть, оттуда им видней
    кошмарные грядущие года.
  265. В русском таланте ценю я сноровку
    злобу менять на припляс:
    в доме повешенных судят верёвку
    те же, что вешали нас.
  266. О тех, кто принял муки на кресте,
    эпоха мемуарами богата.
    И книга о любом таком Христе,
    имеет предисловие Пилата.
  267. В саду идей сейчас уныло,
    сад болен скепсисом и сплином,
    и лишь мечта славянофила
    цветёт и пахнет нафталином.
  268. Очень грустные мысли стали
    виться в воздухе облаками:
    всё, что сделал с Россией Сталин,
    совершил он её руками.
    И Россия от сна восстала,
    но опять с ней стряслась беда:
    миф про Когана-комиссара
    исцелил её от стыда.
  269. Диспуты, дискуссии, дебаты
    зря об этом длятся сотни лет,
    ибо виноватых в мире нет,
    потому что все мы виноваты.
  270. Про подлинно серьёзные утраты
    жалеть имеют право лишь кастраты.
  271. Слесарь дядя Вася меж берёз и сосен,
    как жену чужую, засосал ноль восемь.
  272. А если мне вдруг повезёт на Руси
    из общего выплыть тумана,
    то бляди заказывать будут такси
    из улицы И.Губермана.
  273. В лесу раздавался топор дровосека:
    мужик топором отгонял гомосека.
  274. Зима! Крестьянин, торжествуя,
    наладил санок лёгкий бег.
    Ему кричат: “Какого хуя?
    Ещё нигде не выпал снег!”.
  275. Я устал, надоели дети,
    бабы, водка и пироги.
    Что же держит меня на свете?
    Чувство юмора и долги.
  276. I'm all in. Children cause me misgivings,
    I've had enough of the kinsfolk and pets.
    What keeps me in the land of the living?
    A sense of humor and numerous debts.
  277. Без отчетливых ран и контузий,
    ныне всюду страдают без меры
    инвалиды высоких иллюзий,
    погорельцы надежды и веры.
  278. Одна мечта всех краше и светлей,
    одну надежду люди не утратили –
    что волки превратятся в журавлей
    и клином улетят к ебени матери!
  279. Добро и справедливость.
    Вновь и вновь
    за царство этой призрачной четы
    готовы проливать чужую кровь
    романтики обосранной мечты.
  280. -
  281. Я отродясь локтей не грыз,
    я трезвый оптимист,
    сейчас в России время крыс,
    но близок и флейтист.
  282. Бу дүртьюллыкта борынгы алман риваятенә ишарә ясала: 1246 елда Һамелн шәһәрен күселәр баскан булган, алар шәһәр халкына зур зыян китергән. Һамелн магистратурасы шәһәрне күселәрдән коткаручыга “үзе күтәреп китә алган кадәр” алтын вәгъдә иткән. Шуннан бер музыкант үзенең флейтасында уйнап, бөтен күселәрне бер урынга җыйган да, аларны шәһәрдән алып чыгып китеп, Везер елгасында батырып үтергән.
  283. Как патриотов понимать?
    Уж больно с логикой негладко:
    ведь если им Россия – мать,
    то красть у матери?! Загадка.
  284. Вожди России свой
    народ во имя чести и морали
    опять зовут идти вперёд,
    а где перёд, опять соврали.
  285. Российскую власть обесчещенной
    мы видим и сильно потоптанной,
    теперь уже страшно, что женщиной
    она будет мерзкой и опытной.
  286. Здесь грянет светопреставление
    в раскатах грома и огня,
    и жаль, что это представление
    уже наступит без меня.
  287. Изрядно век нам нервы потрепал,
    но столького с трухой напополам
    напел, наплёл, навеял, нашептал,
    что этого до смерти хватит нам.
  288. Неистово стараясь прикоснуться,
    но страсть не утоляя никогда,
    у истины в окрестностях пасутся
    философов несметные стада.
  289. Но взрыв, и бунт, и пламень этот –
    избавь нас Бог увидеть снова,
    минуй всех нас российский метод
    лечить болезнь, убив больного.
  290. У Бога многое невнятно
    в его вселенской благодати:
    он выдаёт судьбу бесплатно,
    а душу требует к расплате.
  291. Бог – истинный художник и смотреть
    соскучился на нашу благодать;
    Он борется с желаньем всё стереть
    и заново попробовать создать.
  292. Дух любит ризы в позолоте,
    чтоб не увидел посторонний,
    что бедный дух порочней плоти
    и несравненно изощрённей.
  293. Жаждущих уверовать так много,
    что во храмах тесно стало вновь,
    там через обряды ищут Бога,
    как через соитие – любовь.
  294. So many flock to church like sheep
    That shrines are crowded anew.
    Parishioners seek God in worship
    Like others seek for love in screw.
  295. Есть люди — их ужасно много,
    чьи жизни отданы тому,
    чтоб обосрать идею Бога
    своим служением ему.
  296. Не зря ли знаньем бесполезным
    свой дух дремотный мы тревожим?
    В тех, кто заглядывает в бездну,
    она заглядывает тоже.
  297. Не зря у Бога люди вечно просят
    успеха и удачи в деле частном:
    хотя нам деньги счастья не приносят
    ,но с ними много легче быть несчастным.
  298. Человек человеку не враг;
    но в намереньях самых благих
    если молится Богу дурак,
    расшибаются лбы у других.
  299. Есть в жизни магистральные пути,
    где сомкнутой толпы пылит пехота,
    но стоит ненадолго с них сойти
    и больше возвращаться неохота.
  300. В любом из нас гармония живёт
    и в поисках, во что ей воплотиться,
    то бьётся, как прихваченная птица,
    то пляшет и невнятицу поёт.
  301. Смешно, как люто гонит нас
    в толкучку гомона и пира
    боязнь остаться лишний раз
    в пустыне собственного мира.
  302. Каждый сам себе – глухие двери,
    сам себе преступник и судья,
    сам себе и Моцарт, и Сальери,
    сам себе и жёлудь и свинья.
  303. Сын мой, будь наивен и доверчив,
    смейся, плачь от жалости слезами;
    времени пылающие смерчи
    лучше видеть чистыми глазами.
  304. Опыт не улучшил никого;
    те, кого улучшил, врут безбожно;
    опыт — это знание того,
    что уже исправить невозможно.
  305. Элеккеге “гарик”ның автор тарафыннан үзгәртеп язылган варианты
  306. -
  307. 305 шигыренең беренче варианты тәрҗемәсе
  308. Есть жуткий сон: чудовище безлико,
    но всюду шарят щупальца его,
    а ты не слышишь собственного крика,
    и близкие не видят ничего.
  309. Пока на свете нету средства
    добро просеять, как зерно,
    зло анонимно, безответственно,
    повсюдно и растворено.
  310. Сегодня столь же, сколь вчера,
    земля полна пиров и казней;
    зло обаятельней добра,
    и гибче, и разнообразней.
  311. Нынче это глупость или ложь –
    верить в просвещение, по-моему,
    ибо что в помои ни вольёшь –
    теми же становится помоями.
  312. Успехи познания благостны,
    хотя и чреваты уронами,
    поскольку творения фаустов,
    становятся фауст-патронами.
  313. Сейчас не бог любви, а бог познания
    питает миллионов нищий дух,
    и строит себе культовые здания,
    и дарит муравьям крылатость мух.
  314. Творя научные мистерии,
    познанье чувствам предпочтя,
    постигли мы распад материи,
    распада духа не учтя.
  315. -
  316. Мы ищем истину в вине,
    а не скребём перстом в затылке,
    и если нет её на дне –
    она уже в другой бутылке.
  317. Налей нам, друг! Уже готовы
    стаканы, снедь, бутыль с прохладцей,
    и наши будущие вдовы
    охотно с нами веселятся.
  318. Чисто элегическое духа опущение
    мы в конце недели рюмкой лечим,
    истинно трагическое мироощущение
    требует бутылки каждый вечер.
  319. С утра душа ещё намерена
    исполнить всё, что ей назначено,
    с утра не всё ещё потеряно,
    с утра не всё ещё растрачено.
  320. Когда в семейных шумных сварах
    жена бывает не права,
    об этом позже в мемуарах
    скорбит прозревшая вдова.
  321. Творец готовит нам показ
    большой смешной беды:
    Европа встанет на намаз
    и обнажит зады.
  322. The Maker plans to give the razz
    To Franks and their chums:
    They'll kneel in prayer for namaz
    And bare their bums.
  323. Какое ни стоит на свете время
    под флагами крестов, полос и звёзд,
    поэты – удивительное племя –
    суют ему репейники под хвост.
  324. Просачиваясь каплей за года,
    целительна и столь же ядовита,
    сочится европейская вода
    сквозь трещины российского гранита.
  325. Другим народам в назидание
    Россия избрана и призвана
    явить покой и процветание,
    скрестив бутылку с телевизором.
  326. У прошлого есть запах, вкус и цвет,
    стремление учить, влиять и значить,
    и только одного, к несчастью, нет —
    возможности себя переиначить.
  327. Разумность — не загадка, просто это
    способность помнить в разные моменты,
    что в жизни нет обратного билета,
    а есть налоги, иски, алименты.
  328. Судьба способна очень быстро
    перевернуть нам жизнь до дна,
    но случай может высечь искру
    лишь из того, в ком есть она.
  329. За столькое приходится платить,
    покуда протекает бытиё,
    что следует судьбу благодарить
    за случаи, где платишь за своё.
  330. У событий всегда есть изнанка,
    и обычно их стати равны;
    отвернулась фортуна-цыганка,
    насладись ей с другой стороны.
  331. Ушиб растает, кровь подсохнет,
    остудит рану жгучий йод,
    обида схлынет, боль заглохнет,
    а там, глядишь, и жизнь пройдёт.
  332. По обе стороны морали
    добра и зла жрецы и жрицы
    так безобразно много срали,
    что скрыли контуры границы.
  333. Есть в каждой нравственной системе
    идея, общая для всех:
    нельзя и с теми быть, и с теми,
    не предавая тех и тех.
  334. Не в силах никакая конституция,
    устроить отношения и дела,
    чтоб разума и духа проституция
    постыдной и невыгодной была.
  335. Зло умело взвинчивает цену,
    чтобы соблазнить нас первый раз,
    а потом карает за измену
    круче и страшней, чем за отказ.
  336. Безгрешность в чистом виде — шелуха,
    от жизненного смысла холостая,
    ведь нравственность, не знавшая греха,
    всего лишь неудачливость простая.
  337. У бабы во все времена ─
    жара на дворе или стужа ─
    потребность любви так сильна,
    что любит она даже мужа.
  338. Женился на красавице
    смиренный Божий раб,
    и сразу стало нравиться
    гораздо больше баб.
  339. Вся история нам говорит,
    что Господь неустанно творит:
    каждый год появляется гнида
    неизвестного ранее вида.
  340. Сбываются ─ глазу не веришь ─
    мечты древнеримских трудящихся:
    хотевшие хлеба и зрелищ
    едят у экранов светящихся.
  341. И всё течёт на самом деле
    по справедливости сейчас:
    мы ─ в Бога верим еле-еле,
    а Бог ─ совсем не верит в нас.
  342. Был создан мир Творцом, а значит
    и Божий дух огнём горит ─
    не в тех, кто молится и плачет,
    а в тех, кто мыслит и творит.
  343. Я изо всех душевных сил
    люблю творения культуры,
    хотя по пьянке оросил
    немало уличной скульптуры.
  344. Мне жалко усталых кремлёвских владык,
    зовущих бежать и копать:
    гавно, подступившее к ним под кадык,
    народ не спешит разгребать.
  345. Учение Эйнштейна несомненно,
    особенно по вкусу мне пришлось,
    что с кучей баб я сплю одновременно,
    и только лишь пространственно поврозь.
  346. Ни бесов нет меж нас, ни ангелиц,
    однако же заметить любопытно,
    что много между нами ярких лиц,
    чья сущность и крылата, и копытна.
  347. Я чужд надменной укоризне;
    весьма прекрасна жизнь того,
    кто обретает смысл жизни
    в напрасных поисках его.
  348. По давней наблюдательности личной
    забавная печальность мне видна:
    гавно глядит на мир оптимистичней,
    чем те, кого воротит от гавна.
  349. Нисколько прочих не глупее
    все те, кто в будничном безумии,
    прекрасно помня о Помпее,
    опять селились на Везувии.
  350. Я не спорю ─ он духом не нищий.
    Очень развит, начитан, умён.
    Но, вкушая духовную пищу,
    омерзительно чавкает он.
  351. На людях часто отпечатаны
    истоки,давшие им вырасти:
    есть люди, пламенем зачатые,
    а есть рожденные от сырости.
  352. Такие дни ещё настанут:
    лев побежит от муравья,
    злословить люди перестанут,
    курить и пить не буду я.
  353. Должно быть потому на берегу
    топчусь я в недоверии к судьбе,
    что в тайне сам себя я берегу
    от разочарования в себе.
  354. На березі тупцюю я, напевно,
    до долі в застережливій журбі,
    що бережу я сам себе, таємно,
    щоб не розчаруватися в собі.
  355. За всё про все идейные течения
    скажу словами предка моего:
    "Любого не боюсь вероучения,
    боюсь я лишь апостолов его".
  356. Еврейский Бог весьма ревнив
    и для Него ─ любой греховен:
    ведь даже верность сохранив,
    ты в тайном помысле виновен.
  357. Чтоб выжить и прожить на этом свете,
    пока земля не свихнута с оси,
    держи себя на тройственном запрете:
    не бойся, не надейся, не проси.
  358. Виновен в этом или космос
    или научный беспредел:
    несовращённолетний возраст
    весьма у дев помолодел.
  359. Кто свой талант на провиант
    не медлит разменять,
    скорее всё же не талант,
    а одарённый блядь.
  360. Подчас я так вхожу в экстаз,
    ища для брани выражения,
    что только старый унитаз
    такие знает извержения.
  361. Напрасно совесть тягомотная
    в душе моей свербит на дне:
    я человек ─ ничто животное
    не чуждо мне.
  362. По части веры – полным неучем
    я рос, гуляка и ленивец;
    еврейский Бог свиреп и мелочен,
    а мой — распутный олимпиец.
  363. Красив, умён, слегка сутул,
    набит мировоззрением,
    вчера в себя я заглянул
    и вышел с омерзением.
  364. Для многих душ была помехой
    моя безнравственная лира,
    я сам себе кажусь прорехой
    в божественном устройстве мира.
  365. В час, когда, безденежье кляня,
    влёкся я душой к делам нечистым,
    кто-то щёлкал по носу меня;
    как же я могу быть атеистом?
  366. Неужели, дойдя до порога,
    мы за ним не найдём ничего?
    Одного лишь прошу я у Бога:
    одарить меня верой в Него.
  367. И спросит Бог: никем не ставший,
    зачем ты жил? Что смех твой значит?
    Я утешал рабов уставших ─
    отвечу я. И Бог заплачет.
  368. Три фрукта варятся в компоте,
    где плещет жизни кутерьма:
    судьба души, фортуна плоти
    и приключения ума.
  369. С улыбкой от уха до уха,
    любимица власти и публики,
    цветёт по Руси показуха
    и дырки сбывает как бублики.
  370. Порядка мы жаждем! Как формы для теста.
    и скоро мясной мускулистый мессия
    для миссии этой заступит на место,
    и снова, как встарь, присмиреет Россия.
  371. Нет пока толпы на лобном месте,
    нет ещё трезвона с каланчи,
    в дружеском застолье с нами вместе
    завтрашние наши палачи.
  372. Что-то у страны моей в утробе
    с собственной природой не в ладу:
    школа убивает вкус к учёбе,
    а работа ─ рвение к труду.
  373. Где нет резона громко топать,
    умелец тянется ползком;
    чужой язык берётся жопой,
    чужая жопа ─ языком.
  374. Не зная покоя и роздыха,
    при лунном и солнечном свете
    я делаю деньги из воздуха,
    чтоб тут же пустить их на ветер.
  375. Я пил нектар со всех растений,
    что на пути моём встречал,
    гербарий их засохших теней
    теперь листаю по ночам.
  376. Блаженство мне уже не по годам,
    в душе моей спокойствие и мир,
    окидываю взором юных дам,
    как золото ─ безрукий ювелир.
  377. Ты подружка дорогая,
    зря такая робкая;
    лично я, хотя худая,
    но ужасно ёбкая.
  378. Жизнь, как вода, в песок течёт,
    последний близок путь почёта,
    осталось лет наперечёт
    и баб нетронутых ─ без счёта.
  379. Нет, нет, на неизбежность умереть
    не сетую, не жалуюсь, не злюсь,
    но понял, начиная третью треть,
    что я четвёртой четверти боюсь.
  380. Опять стою, понурив плечи,
    не отводя застывших глаз:
    как вкус у смерти безупречен
    в отборе лучших среди нас!
  381. С пелёнок вырос до пальто,
    в пальто провёл года,
    и снова сделался никто,
    нигде и никогда.
  382. Строки вяжутся в стишок,
    море лижет сушу.
    Дети какают в горшок,
    а большие — в душу.
  383. Правнук наши жизни подытожит,
    если не заметит ─ не жалей.
    Радуйся, что в землю нас положат,
    а не, слава Богу, в мавзолей.
  384. После смерти мертвецки мертвы,
    прокрутившись в земном колесе,
    все, кто жил только ради жратвы,
    а кто жил ради пьянства ─ не все.
  385. За осенью ─ осень. Туман и тревога.
    Ветра над опавшими листьями.
    Вся русская жизнь ─ ожиданье от Бога
    какой-то неясной амнистии.
  386. Боюсь, как дьявольской напасти,
    освободительских забот;
    когда рабы приходят к власти,
    они куда страшней господ.
  387. В двадцатом удивительном столетии,
    польстившись на избранничества стимул,
    Россия показала всей планете,
    что гений и злодейство совместимы.
  388. Тот Иуда, удавившись на осине
    и рассеявшись во время и пространство,
    тенью ходит в наше время по России,
    проповедуя основы христианства.
  389. Любовь моя чиста, и неизменно
    пристрастие, любовью одержимое;
    будь проклято и будь благословенно
    Отечество моё непостижимое.
  390. Не спорю, что разум, добро и любовь
    движение мира ускорили,
    но сами чернила истории – кровь
    людей, непричастных к истории.
  391. Мы после смерти ─ верю в это ─
    опять становимся нетленной
    частицей мыслящего света,
    который льётся во Вселенной.
  392. Суд земной и суд небесный —
    вдруг окажутся похожи?
    Как боюсь, когда воскресну,
    я увидеть те же рожи!
  393. Наклонись, философ, ниже,
    не дрожи, здесь нету бесов,
    трюмы жизни пахнут жижей
    от общественных процессов.
  394. Нечто тайное в смерти сокрыто,
    ибо нету и нету вестей
    о рутине загробного быта
    и азарте загробных страстей.
  395. Дети загулявшего родителя,
    мы не торопясь, по одному,
    попусту прождавшие Спасителя,
    сами отправляемся к Нему.
  396. Темна российская заря,
    и смутный страх меня тревожит:
    Россия в поисках царя
    себе найти еврея может.
  397. Если вернутся времена
    всех наций братского объятья,
    то, как ушедшая жена, ─
    забрать оставшиеся платья.
  398. Знания. Узость в плечах.
    Будней кромешный завал.
    И умираешь — стуча
    в двери, что сам рисовал.
  399. Судьба мне явно что-то роет,
    сижу на греющемся кратере,
    мне так не хочется в герои,
    мне так охота в обыватели!
  400. Не узок круг, а тонок слой
    нас на российском пироге,
    мы все придавлены одной
    ногой в казенном сапоге.
  401. Когда у нас меняются дела,
    молчат и эрудит, и полиглот;
    Россия что-то явно родила
    и думает, не слопать ли свой плод.
  402. Сейчас не спи, укрывшись пледом,
    сейчас эпоха песен просит,
    за нами слава ходит следом
    и дело следственное носит.
  403. Не в хитрых домыслах у грека,
    а в русской классике простой
    вчера нашёл я мудрость века:
    "Не верь блядям", ─ сказал Толстой.
  404. Россия ─ это царь. Его явление
    меняет краску суток полосатых.
    От лысых к нам приходит послабление
    и снова тяжело при волосатых.
  405. Вновь поплыли надежд корабли
    под журчанье чарующих звуков;
    наших дедов они наебли,
    будет жаль, если смогут и внуков.
  406. Если есть у женщины фигура,
    женщина совсем уже не дура.
  407. Летят столетья, дымят пожары,
    но неизменно под лунным светом
    упругий Карл у гибкой Клары
    крадёт кораллы своим кларнетом.
  408. Мы были тощие повесы,
    ходили в свитерах заношенных,
    и самолучшие принцессы
    валялись с нами на горошинах.
  409. Я на карьеру,быт и вещи
    не тратил мыслей и трудов,
    я очень баб любил и женщин,
    а также девушек и вдов.
  410. Давай, Господь, решим согласно,
    определив друг другу роль:
    ты любишь грешников? Прекрасно.
    А грешниц мне любить позволь.
  411. A deal to God I'd like to offer
    To take the roles in advance:
    You love all sinners? Very proper.
    Then let me love female ones.
  412. Не боялись увечий и ран
    ветераны любовных баталий,
    гордо носит седой ветеран
    свой музей боевых гениталий.
  413. Мы шли до края и за край
    и в риске, и в чаду,
    и все, с кем мы знавали рай,
    нам встретятся в аду.
  414. От акта близости захватывает дух
    сильнее, чем от шиллеровских двух.
  415. Весомы и сильны среда и случай,
    но главное — таинственные гены,
    и как образованием ни мучай,
    от бочек не родятся Диогены.
  416. Нет, не бездельник я, покуда голова
    работает над пряжею певучей;
    я в реки воду лью, я в лес ношу дрова,
    я ветру дую вслед, гоняя тучи.
  417. Не сваливай вину свою, старик,
    о предках и эпохе спор излишен;
    наследственность и век — лишь черновик,
    а начисто себя мы сами пишем.
  418. Умом Россию не спасти,
    она уму не отворяется,
    в ней куры начали нести
    крутые яйца.
  419. От старика до пионера
    сегодня тащат все вокруг,
    и не крадёт одна Венера,
    поскольку не имеет рук.
  420. Улетел мой ясный сокол
    басурмана воевать,
    а на мне ночует свёкор,
    чтоб не стала блядовать.
  421. За много лет познав себя до точки,
    сегодня я уверен лишь в одном:
    когда я капля дёгтя в некой бочке ─
    не с мёдом эта бочка, а с гавном.
  422. Народа российского горе
    с уже незапамятных пор,
    что пишет он "xyй" на заборе,
    ещё не построив забор.
  423. Ценю я в игре винопития —
    помимо иных услаждений —
    возможность подёргать мыслителя
    за яйца его убеждений.
  424. Чем темней и пасмурней закаты
    гнусно увядающих эпох,
    тем оптимистичнее плакаты
    о большой удаче в ловле блох.
  425. Наука наукой, но есть и приметы;
    я твёрдо приметил сызмальства,
    что в годы надежды плодятся поэты,
    а в пору гниенья — начальство.
  426. Чтобы долю горемычную
    без печали принимать,
    укрепляют люди личную
    веру в Бога, душу, мать.
  427. Всё-всё-всё, что здоровью противно,
    делал я под небесным покровом;
    и теперь я лечусь так активно,
    что помру совершенно здоровым.
  428. Куда по смерти душу примут,
    я с Богом торга не веду;
    в раю намного мягче климат,
    но лучше общество в аду.
  429. Лея-Двося слёз не лила,
    счёт потерям не вела:
    трёх мужей похоронила,
    сразу пятого взяла.
  430. Душой и телом охладев,
    я погасил свою жаровню,
    ещё смотрю на юных дев,
    но для чего, уже не помню.
  431. От жёлчи мир изнемогает,
    планета печенью больна,
    говно говном говно ругает,
    не вылезая из говна.
  432. Обманчива наша земная стезя,
    идёшь то туда, то обратно:
    и дважды войти в ту же реку нельзя,
    а в то же говно — многократно...
  433. Ум так же упростить себя бессилен,
    как воля перед фатумом слаба,
    чем больше в голове у нас извилин,
    тем более извилиста судьба.
  434. Вовек я власти не являл
    ни дружбы,ни вражды,
    а если я хвостом вилял —
    то заметал следы.
  435. Вор хает вора возмущённо,
    глухого учит жить немой,
    галдят слепые восхищённо,
    как ловко бегает хромой.
  436. Наш разум налегке и на скаку
    вторгается в округу тайных сфер,
    поскольку ненадолго дураку
    стеклянный хер.
  437. Как у тюрем, стоят часовые
    у Кремля и посольских дворов,
    пуще всех охраняет Россия
    иностранцев, вождей и воров.
  438. Я женских слов люблю родник
    и женских мыслей хороводы,
    поскольку мы умны от книг,
    а бабы — прямо от природы.
  439. Когда нас учит жизни кто-то,
    я весь немею;
    житейский опыт идиота
    я сам имею.
  440. Вчера я, вдруг, подумал на досуге —
    нечаянно, украдкой, воровато —
    что, если мы и вправду Божьи слуги,
    то счастье — не подарок, а зарплата.
  441. Не пузырись ума отравой,
    когда выходишь замуж, дева:
    от бабы, слишком часто правой,
    мужик быстрей идет налево.
  442. Что человек? Игра природы,
    в её руках послушный воск,
    и круто скрючивают годы
    наш позвоночник, хер и мозг.
  443. Живи и пой. Спешить не надо.
    Природный тонок механизм:
    любое зло своим же ядом
    свой отравляет организм.
  444. Везде, где есть цивилизация
    и свет звезды планету греет,
    есть обязательная нация
    для роли тамошних евреев.
  445. В уцелевших усадьбах лишь малость,
    бывшей жизни былой уголок –
    потолочная роспись осталась,
    ибо трудно засрать потолок.
  446. Простая истина нагая
    опасна тогам и котурнам:
    осёл культуру постигая,
    ослом становится культурным.
  447. Он душою и темен и нищ,
    а игра его — светом лучится:
    божий дар неожидан, как прыщ,
    и на жопе он может случиться.
  448. У всех по замыслу Творца —
    своя ума и духа зона,
    житейский опыт мудреца —
    иной, чем опыт мудозвона.
  449. А вы — твердя, что нам уроком
    не служит прошлое, — не правы:
    что раньше числилось пороком,
    теперь — обыденные нравы.
  450. Несобранный, рассеянный и праздный,
    газеты я с утра смотрю за чаем:
    политика — предмет настолько грязный,
    что мы её прохвостам поручаем.
  451. Когда всё, что имели, растратили
    и дошли до потери лица,
    начинают любить надзирателей,
    наступает начало конца.
  452. Я проснулся несчастным до боли в груди —
    я с врагами во сне пировал;
    в благодарность клопу, что меня разбудил,
    я свободу ему даровал.
  453. Бенгальским воспаляется огнём
    и души растревоживает сладко
    застенчивый общественный подъём
    в империях периода упадка.
  454. В прошлом были те же соль и мыло,
    хлеб, вино и запах тополей;
    в прошлом только будущее было
    радужней, надёжней и светлей.
  455. Льётся листва, подбивая на пьянство;
    скоро снегами задуют метели;
    смутные слухи слоятся в пространство;
    поздняя осень; жиды улетели...
  456. Опыт не улучшил никого;
    те, кого улучшил, врут безбожно;
    опыт — это знание того,
    что уже исправить невозможно.
  457. Мы братья – по пеплу и крови.
    Отечеству верно служа,
    мы – русские люди,
    но наш могендовид
    пришит на запасный пиджак.
  458. Доставшись от ветхого прадеда,
    во мне совместилась исконно
    брезгливость к тому, что неправедно,
    с азартом к обману закона.
  459. Спокойно отсидевши, что положено,
    я долго жить себе даю зарок,
    в неволе жизнь настолько заторможена,
    что Бог не засчитает этот срок.
  460. Не скроешь подлинной природы
    под слоем пудры и сурьмы,
    и как тюрьма – модель свободы,
    свобода – копия тюрьмы.
  461. Нет исцеления от страсти
    повелевать чужой судьбой,
    а испытавший сладость власти
    уже не властен над собой.
  462. Крича про срам и катастрофу,
    порочат власть и стар и млад,
    и все толпятся на Голгофу,
    а чтоб распяли — нужен блат.
  463. Вожди протёрли все углы,
    ища для нас ключи-отмычки,
    чтоб мы трудились как волы,
    а ели-пили как синички.
  464. Опять полна гражданской страсти
    толпа мыслителей лихих
    и лижет ягодицы власти,
    слегка покусывая их.
  465. Ребро Адаму вырезать пришлось,
    и женщину Господь из кости создал;
    ребро была единственная кость,
    лишенная какого-либо мозга.
  466. Свободу призывал когда-то каждый,
    и были мы услышаны богами,
    и лёд российский тронулся однажды,
    но треснул он — под нашими ногами.
  467. Есть мечта — меж евреев она
    протекает подобно реке:
    чтоб имелась родная страна
    и чтоб жить от неё вдалеке.
  468. Уходит засидевшаяся гостья,
    а я держу пальто ей и киваю;
    у старости простые удовольствия,
    теперь я дам хотя бы одеваю.
  469. А в кино когда ебутся —
    хоть и понарошке, —
    на душе моей скребутся
    мартовские кошки.
  470. Даже в час, когда меркнут глаза
    перед тем, как укроемся глиной,
    лебединая песня козла
    остаётся такой же козлиной.
  471. В кромешных ситуациях любых,
    запутанных, тревожных и горячих,
    спокойная уверенность слепых
    кошмарнее растерянности зрячих.
  472. In dreadful situations, of the kind
    That pose threats to every living being,
    Dispassionate conviction of the blind
    Surpasses the abashment of the seeing.
  473. Зачем вам, мадам, так сурово
    страдать на диете учёной?
    Не будет худая корова
    смотреться газелью точёной.
  474. Хотя умом я не глубок,
    чисты, однако, дух и честь;
    хорош я тем, что стать бы мог
    намного хуже, чем я есть.
  475. Although I'm a fumbler and forgetter,
    my honour is unstained and free;
    my merit is that i am better
    than i, in principle, could be.
  476. Звоните поздней ночью мне, друзья,
    не бойтесь помешать и разбудить.
    Кошмарно близок час, когда нельзя
    и некуда нам будет позвонить.
  477. Call me at night or any time at all,
    don't be afraid to wake me up or bother.
    the hour will come when whom to call
    will be an indeterminable poser.
  478. Нас маразм не обращает в идиотов,
    а в склерозе много радости для духа:
    каждый вечер – куча новых анекдотов,
    каждой ночью – незнакомая старуха.
  479. Marasmus does not turn us into dotards,
    sclerosis brings joys, naive and human,
    to wit: each day – fresh heaps of anecdotes,
    and every night – a different old woman.
  480. Себя я пьянством не разрушу,
    ибо при знании предела
    напитки льются прямо в душу,
    оздоровляя этим тело.
  481. Ловил я кайф, легко играя
    ту роль, какая выпадала,
    за что меня в воротах рая
    ждёт рослый ангел-вышибала.
  482. Душа смиряет в теле смуты,
    бродя подобно пастуху,
    а в наши лучшие минуты
    душа находится в паху.
  483. Мы когда крутили шуры-муры
    с девками такого же запала,
    в ужасе шарахались амуры,
    луки оставляя где попало.
  484. В убогом притворе, где тесно плечу
    и дряхлые дремлют скамейки,
    я деве Марии поставил свечу –
    несчастнейшей в мире еврейке.
  485. Была когда-то настежь дверь,
    людей был полон дом...
    Я и себя уже теперь
    переношу с трудом.
  486. Нам непонятность ненавистна
    в рулетке радостей и бед,
    мы даже в смерти ищем смысла,
    хотя его и в жизни нет.
  487. Мы сразу простимся с заботами
    и станем тонуть в наслаждении,
    когда мудрецы с идиотами
    сойдутся в едином суждении.
  488. Учился, путешествовал, писал,
    бывал и рыбаком, и карасём;
    теперь я дилетант-универсал
    и знаю ничего, но обо всём.
  489. I studied, globe-trotted, poetized,
    I used to be an angler and a sole;
    I am a dilettante worldly-wise
    who knows nothing, but about all.
  490. Я бы с радостью этим похвастал,
    жалко – нету покойных родителей:
    нынче мысли свои очень часто
    я встречаю у древних мыслителей.
  491. I'd be proud to talk big and boast,
    I am sorry I can't tell my parents:
    I have read ancient books uppermost –
    they repeat my ideas like parrots.
  492. С роскошной концовкой короткой
    хочу написать я рассказ:
    Кутузов и Нельсон за водкой
    беседуют с глазу на глаз.
  493. This story would be edifying:
    With vodka in ample supply
    Kutuzov and Nelson are trying
    to fix what they see eye-to-eye.
  494. Фельдмаршал Кутузов та, лорд Нельсон да сыңар күзле булганнар, икенче күзләрен сугышта югалтканнар.
  495. Я три услады в жизни знал,
    предавшись трём любовям:
    перу я с бабой изменял,
    а с выпивкой – обоим.
  496. The three delights which never fail,
    three loves invincible to sloth:
    I cheat on quill with a frail,
    with booze – I cheat on both.
  497. Возраст мой, весьма осенний –
    объяснение тому,
    что согласен я со всеми,
    но не верю никому.
  498. The years I've lived, embody
    experience second to none:
    I agree with everybody,
    but believe – no one.
  499. Нас продают и покупают,
    всмотреться если – задарма:
    то в лести густо искупают,
    то за обильные корма.
    И мы торгуемся надменно,
    давясь то славой, то рублём,
    а все, что истинно бесценно,
    мы только даром отдаём...
  500. Россия два раза Европу спасла:
    сначала татар тормозила,
    а после сама распахнулась для зла,
    которое миру грозило.
  501. Russia twice saved Europe from harm:
    it stopped the Tatars' onslaught,
    and later it opened doors to the charm
    which would have ruined the world.
  502. Увы, при царственной фигуре
    (и дивно морда хороша)
    плюгавость может быть в натуре
    и косоглазой быть душа.
  503. Однажды человека приведёт
    растущее техническое знание
    к тому, что абсолютный идиот
    сумеет повлиять на мироздание.
  504. Бегу, куда азарт посвищет,
    тайком от совести моей,
    поскольку совесть много чище,
    если не пользоваться ей.
  505. Мужчина – хам, зануда, деспот,
    мучитель, скряга и тупица.
    чтоб это стало нам известно,
    нам просто следует жениться.
  506. A man's a ruffian, bleeder, dastard,
    cad, clown, muddle-head, Old Harry,
    tormentor, miser, mucker, bastard.
    to learn all that he has to marry.
  507. Россияне живут и ждут,
    уловляя малейший знак,
    понимая, что наебут,
    но не зная, когда и как.
  508. Старея на пути сквозь бытие,
    мы свойство не утрачиваем детское:
    судьба дарует каждому своё,
    а нравится и хочется — соседское.
  509. Ждала спасителя Россия,
    жила, тасуя фотографии,
    и, наконец, пришел Мессия,
    и не один, а в виде мафии.
  510. По ветвям! К бананам! Где успех!
    И престиж! Ещё один прыжок!
    Сотни обезьян стремятся вверх,
    и ужасен вид их голых жоп.
  511. Up the branches! To fruit! To success!
    And prestige! Outrace your chums!
    Scores of monkeys compete to excess
    And appall with the sight of their bums.
  512. Философов труды сильней всего
    античных мудрецов напоминают:
    те знали, что не знают ничего,
    а эти даже этого не знают.
  513. Люблю отчизну я. А кто теперь не знает,
    что истая любовь чревата муками?
    и родина мне щедро изменяет
    с подонками, прохвостами и суками.
  514. Напрасны страх, тоска и ропот,
    когда судьба влечёт во тьму;
    в беде всегда есть новый опыт,
    полезный духу и уму.
  515. Глупо жгли мы дух и тело
    раньше времени дотла:
    если б молодость умела,
    то и старость бы могла.
  516. Ангел в рай обещал мне талон,
    если б разум я в мире нашёл;
    я послал его на хуй, и он
    вмиг исчез — очевидно, пошёл...
  517. На свете столько разных вероятностей,
    внезапных, как бандит из-за угла,
    что счастье — это сумма неприятностей,
    от коих нас судьба уберегла.
  518. Одна воздержанная дама
    весьма сухого поведения
    детей хотела так упрямо,
    что родила от сновидения.
  519. Мужья по малейшей причине
    к упрёкам должны быть готовы;
    изъянов не видеть в мужчине
    умеют одни только вдовы.
  520. Живя одиноко, как мудрости зуб,
    вкушаю покоя отраду:
    лавровый венок я отправил на суп,
    терновый – расплел на ограду.
  521. Я рад, что вновь сижу с тобой,
    сейчас бутылку мы откроем,
    мы объявили пьянству бой,
    но надо выпить перед боем.
  522. Привычка думать головой —
    одна из черт сугубо личных,
    поскольку ум, как таковой,
    у разных лиц — в местах различных.
  523. Послабленье народу вредит,
    ухудшаются нравы столичные;
    одеваются девки в кредит,
    раздеваются за наличные.
  524. Умей дождаться. Жалобой и плачем
    не сетуй на задержку непогоды:
    когда судьба беременна удачей,
    опасны преждевременные роды.
  525. Ворует власть, ворует челядь,
    вор любит вора укорять;
    в Россию можно смело верить,
    но ей опасно доверять.
  526. Я душевно вполне здоров,
    но шалею, ловя удачу;
    из наломанных мною дров
    я легко бы построил дачу.
  527. Однажды летом в январе
    слона увидел я в ведре,
    слон закурил, пустив дымок,
    и мне сказал: не пей, сынок.
  528. Она была свежа, как роза в вазе,
    и я б над ней жужжал от умиления,
    когда б не ощущалось в каждой фразе,
    что ей чужда идея опыления.
  529. Не будь на то Господня воля,
    мы б не узнали алкоголя.
    И значит, пьянство не порок,
    а высшей благости урок.
  530. Грешнейший грех – боязнь греха,
    пока здоров и жив;
    а как посыплется труха,
    запишемся в ханжи.
  531. Да, в небесах заключается брак,
    там есть у многих таинственный враг.
  532. К очкам привыкла переносица,
    во рту протезы, как родные,
    а после пьянки печень просится,
    уйти в поля на выходные.
  533. Живя не грустя и не ноя,
    и радость и горечь ценя,
    порой наступал на гавно я,
    но чаще — оно на меня.
  534. Напрасно я нырнул под одеяло,
    где выключил и зрение и слух,
    во сне меня камнями побивала
    толпа из целомудренных старух.
  535. Верчусь я не ради забавы,
    я теплю тупое стремление
    с сияющей лысины славы
    постричь волоски на кормление.
  536. А кто орлом себя считает,
    презревши мышью суету,
    он так заоблачно летает,
    что даже гадит на лету.
  537. С народной мудростью в ладу
    и мой уверен грустный разум,
    что, как ни мой дыру в заду,
    она никак не станет глазом.
  538. Напрасно языком я не треплю,
    мою горячность время не остудит,
    ещё я с кем угодно пересплю,
    пускай только никто меня не будит.
  539. Текут последние года,
    и мне становится видней:
    смерть не торопится туда,
    где насмехаются над ней.
  540. Создал Бог наше мягкое место
    с неким свойством, весьма интересным:
    это место легко, как известно,
    прирастает к начальственным креслам.
  541. Мне жаль небосвод этот синий,
    жаль землю и жизни осколки;
    мне страшно, что сытые свиньи,
    страшней, чем голодные волки.
  542. Не наблюдал я никогда
    такой же честности во взорах
    ни в ком за все мои года,
    как в нераскаявшихся ворах.
  543. Устарел язык Эзопа,
    стал прозрачен, как струя,
    отовсюду светит зопа,
    и не скроешь ни фуя.
  544. Блажен, кому дано проснуться
    до петушиных кукареков
    и блядству мира ужаснуться
    первее спящих человеков.
  545. Но если крикнет Русь святая:
    “Вернись, тебя я награжу!”,
    то я, душою сладко тая,
    “Избави Господи...” скажу.
  546. Хотя болит изношенное тело,
    мне всё-таки неслыханно везёт:
    моя душа настолько очерствела —
    её и совесть больше не грызёт.
  547. Недаром я пою хвалу Творцу:
    такие сочинил он организмы,
    что в душу могут нужному лицу
    втереться через дырочку для клизмы.
  548. Была и я любима,
    теперь тоскую дома,
    течёт прохожий мимо,
    никем я не ебома...
  549. Слишком умных жизнь сама
    “чешет” с двух боков:
    горе им и от ума,
    и от мудаков.
  550. Живу я безмятежно и рассеянно;
    соседи обсуждают с интересом,
    что рубль, их любимое растение,
    нисколько я не чту деликатесом.
  551. Не мучась совестью нисколько,
    живу года в хмельном приятстве;
    Господь всеведущ не настолько,
    чтобы страдать о нашем блядстве.
  552. Хула развивает твой опыт,
    а лесть тебя сил бы лишила;
    хотя с точки зрения жопы
    приятнее мыло, чем шило.
  553. Когда болит и ноет сердце,
    слышней шептание души:
    чужим теплом довольно греться,
    своё раздаривать спеши.
  554. Пусть объяснят нам эрудиты
    одно всегдашнее явление:
    везде, где властвуют бандиты,
    их пылко любит население.
  555. Забавно мне крутое вороньё,
    которое политику вершит:
    когда твоя профессия – враньё,
    дерьмо сочится прямо из души.
  556. Имея сон, еду и труд,
    судьбе и власти не перечат,
    но нас безжалостно ебут,
    за что потом за деньги лечат.
  557. Уже вот-вот к моим ногам
    подвалит ворох ассигнаций,
    ибо дерьмо во сне — к деньгам,
    а мне большие говны снятся.
  558. Об утечке мозгов с эмиграцией
    мы в России нисколько не тужим,
    потому что весь ум ихней нации
    никому здесь и на хер не нужен.
  559. Сэм — само “веление времени”,
    фильмы стряпает — сплошь искушение;
    доит “молоко” из чёрта вымени,
    в душу порча, жопе “исцеление”.
  560. Стране не вылезть из дерьма,
    в которой столько лет упрямо
    Иван кивает на Петра,
    и оба дружно — на Абрама.
  561. Нет исцеления от страсти
    повелевать чужой судьбой,
    а испытавший сладость власти
    уже не властен над собой.
  562. Сделать зубы мечтал я давно —
    обаяние сразу удвоя,
    я ковбоя сыграл бы в кино,
    а возможно — и лошадь ковбоя.
  563. К Родине любовь у нас в избытке
    теплится у каждого в груди,
    лучше мы пропьём её до нитки,
    но врагу в обиду не дадим.
  564. Вино и время не жалея,
    садись не с каждым, кто знаком:
    похмелье много тяжелее,
    когда гуляешь с мудаком.
  565. Век играет гимны на трубе,
    кабелем внедряется в квартиры;
    в женщине, в бутылке и в себе
    прячутся от века дезертиры.
  566. “Без фарта невесел наш жизненный путь,
    тоскует земля без дождя...
    Младенцам нужна материнская грудь,
    политикам – жопа вождя.”