Wp/skr/ساحر رنگ پوری

From Wikimedia Incubator
< Wp‎ | skrWp > skr > ساحر رنگ پوری
Jump to: navigation, search

Sahir Rangpuri (ساحر رنگ پوری) is a well known revolutionary poet of the Saraiki Region. Most of his poetry is in Saraiki (سرائیکی) with some work in Urdu as well. His romantic poetry in Saraiki and Urdu is also captivating. Two of his books in Saraiki have been published. First book was published in July 2010 with the name “ Baghi Takht Lahore De(باغی تخت لہور دے)" containing Revolutionary poetry while second book named “Chog(چوگ)” containing romantic and Sufiana (صوفیانہ) poetry is published in June 2012. Early life and Education: Sahir Rangpuri (ساحر رنگ پوری) was born on January 1, 1985 at Rangpur district Muzaffar garh Pakistan. His father Malik Ahmad Bakhsh was a teacher belonged to Khokhar family. He is at 6th among his eight brothers and sisters. Sahir Rangpuri got his early education from Govt primary school Fareed Abad located in his village Sialoo Moza Dera Haibat (سیالو موضع دیرہ ہیبت), He got first position in primary among the 24 schools of that region. After that he went to Govt high School Rangpur from where he got up to matriculation. After that he passed his FSc from Govt college Muzaffar Garh. He passed his Bachelor from Bahauddin Zakriya University Multan (بہاالدین زکریا یونیورسٹی ملتان) and then he shifted to Lahore and got Degree of Masters in Applied Mathematics from University of Engineering and Technology Lahore (یونیورسٹی آف انجینیئرنگ اینڈ ٹیکنالوجی لاہور)and then Master of philosophy in Applied Mathematics from the same University. Nowadays he is working as an Assistant Professor in University of South Asia Lahore in Civil Engineering Department. Being a poet his poetry is highly regarded in the whole Saraiki region. He is recognized as the poet of new age and era in Saraiki language and region. Some of his poetry is ..............

نمونہ کلام[edit]

ڈوہڑہ[edit]

ساتھے پیر ٹکا کے ٹُردا آ اساں راول راہ ہیں رنگ پور دا اساں پونبل چیتر اچ چوٹی دی اساں پھپھڑیا گھاہ ہیں رنگ پور دا اساں پیار محبت ہیں ساحر اساں قول ہوفا ہیں رنگ پور دا ساڈے بعد کہاݨی مر ویسی اساں چھیکڑی ساہ ہیں رنگ پوری دا

غزل[edit]

اکھیں دا رنگ رتڑا کیا ہے کوئی نی پچھدا تھیا کیا ہے

توں جو اونکوں عشق دا اہدیں پتھر جانڑدے شیشہ کیا ہے

جیندی راہ تے اکھیں بالیم او نی جانڑدا ڈیوا کیا ہے

رو رو جیواں مر مر جیواں جیویں جیواں تیڈا کیا ہے

شہر دا واسی پیر توں پچھ ہاں تھل دی ریت دا ذائقہ کیا ہے


نظم[edit]

بدھڑیں نال بدھیج کے ساڈا سارا بچپن ضائع تھی گئے وت جیں ویلے جیوݨ جوگ جوانی آئی کہیں اݨ جاݨ جئی سک کوں سینے سانبھ کے ساکوں جیوݨا پئے گئے کلھا اے نئیں نال اساکوں چپ دا پیالہ پیونا پئے گئے پر ہُݨ ساکوں توں مل پئیں تاں ݙکھ زندگی دے ہولیں ہولیں رُلݨ پئے ڳن غم وچ تار حیاتی دے ہُݨ سارے گُنجل کھلݨ پئے گن توں مل پئیں تاں سینے دے وچ سُکھ دی جوت ہے جگن پئے گئی توں مل پئیں تاں سانول ساکوں زندگی پیاری لگݨ پئے ڳئی


سرائیکو[edit]

کے تئیں ظلم تے صبر کریسوں کے تئیں بخت لُٹیسی کے تئیں ظالم قتل کریسن ساڈے سیت تے بھاگ جاگ سرائیکی جاگ


قطعہ[edit]

کئی تروڑ صبراں دی پت روندے رہ گن تے کئی وار چپ تھی کے وت روندے رہ گن اے مونجھاں تاں ساحر کوئی اینجھی بلا ہن پیغمبر وی سنڑیم جو رت روندے رہ گن


کلھے شعر[edit]

نور اکھیں دا چٹ کیتے سے

تیکوں ݙیکھݨ گھٹ کیتے سے


جیوݨ جوگا علم وی ہیوی کینویں جیندے رہ ہیں

تیݙے ہجر دے اندر اساں پِسی تھیندے رہ ہیں


امید دے سہݨپ نال رڄی کڄی ساحر رنگ پوری دی ہک نظم[edit]

توڑے ݙکھ ہن کال کریہہ ہے دھرتی اتے ہالی

جلدی ڈیکھیں ولسی ساڈی دھرتی دی خوشحالی

مٹیاں دا گھبکار سنڑیسی دھرتی سنویں سنج

وت ہک واری رج کے بوھلی ڈیسی بھوری منجھ

وت ہک واری ساڈے کٹھے رل تے ویلا ٹرسی

ٹلیاں دے سُر سانجھے کر کے ڈیکھیں بیلا ٹرسی

اتھوں لڈکے ٹرسن ڈیکھیں ہک ڈینہہ ساریاں مونجھاں

لعلن سئیں دا پھیرا پاون آسن رسیاں کونجاں

بھاگاں بھریا تھل ہن ساڈا تریہہ کولوں نہ ڈرسی

سندھو دے وچ ڈکھ توں کہیں ڈینہہ کوئی نہ بلھن مرسی

وت کوئی بستہ چا نہ ٹرسی بکھا بھانڑا بال

پھلیں دے نال لڈی رہسی ویڑھے دی کچنال

ساڈی سک اچ ساڈو ولسی غیر دے ہتھ اچ پھاتھا

ساکوں واپس ملسی ساڈا ستلج گروی لاتھا

پیار محبت اینویں ہوسی دھرتی وچ آباد

وت ہک واری کٹھے ٹرسن زکریا تے ہلاد

نہ کوئی ڈکھڑے نہ کوئی مونجھاں نہ کئی ہنجوں روسی

پڑاچ پیر رلا کے ڈیکھیں ہر جاہ جھمر ہوسی

قطعہ[edit]

مُونجھ دا مطلب اُوہو جانڑے جینکوں کہیں دی چِھک

سَب ضرباں تقسیماں کر کے باقی بچدا ہِک

ٻاہمݨ، ملاں ہِک ٻئے کولوں ݙاہݙی خُندک کھاوِن

عاشق ہِکے شئے کوں ڄانڑن جیندا ناں ہے سِک

نظم[edit]

پَتے وݙکیں کینویں پیار ونڈارے کِیتے ہَن

عشق گھگھوٹی اَندر ساݙے کَن آ سِیتے ہَن

تیݙی سِیندھ سندُوری وِی تاں عشق دا ٹھپہ ہے

ساݙے کنیں والے کیڑھے رِیت پرِیتے ہَن

جو وِی تیڈا دَرشن ݙیوے اَساں اُس توں صدقے

خواب تہاݙے تہوں تاں ساکوں ڈھیر حُجِیتے ہَن

تُساں وَنج کے شہر وَسائے وَسدی وَستی چھوڑی

اَساں ساری زندگی سِک دے زم زم پِیتے ہَن

جُھمر ساݙی دے وچ رَل ڳئے دھاڑِل چھوڑ کے بَرچھی

گاوݨ گاندے وݙکے ساݙے جنگاں جِیتے ہَن

ساحر رنگ پوری

مُونجھا ویڑھا[edit]

مُونجھا ویڑھا مَن کُوں ݙاڈھا بھاندا پئے

عشق اَساݙی وَستی لڳدائے آندا پئے

اُوندے ناں کوں دنیا آدُر ݙِتا ہے

ڄیڑھا تیݙے ناں دِی کافی ڳاندا پئے

لڳدے شہر اِچ مُونجھ ٹکاݨا کر ڳئی ہے

اِت واری دا میلہ مُونجھا ماندا پئے

پِڑ اَساݙا بیرک تئیں نہ پُڄ ونڄے

حاکم ساݙی جُھمر توں گھبراندا پئے

کیڑھی تیتھے وت کوئی کربل گزری ہے

دریاتیݙا پاݨی کیوں کُرلاندا پئے

ساحر رنگ پوری


ساحر رنگ پوری دی شاعری کوں پورے وسیب اچ بہوں محبت نال سنڑیا تے پڑھیا ویندا ہے