Wp/skr/خواجہ غلام فرید

From Wikimedia Incubator
< Wp‎ | skrWp > skr > خواجہ غلام فرید
Jump to: navigation, search

خواجہ غلام فرید(1845.1901)چاچڑاں وچ ڄاے۔خواجہ فرید ماحول دے مطابق شاندار تعلیم حاصل کیتی۔او ہک وڈے پیر گھرانے نال تعلق رکھدے ہن۔آپݨے وڈے بھرا فخر جہان دے بعد گدی نشین بݨیے۔خواجہ فرید /سرائیکی دے مشہور شاعر ہن۔ آپݨی وفات دے بعد او کوٹ مٹھن وچ دفن تھے۔ہر سال اتھاں انھیں دا عرس تھیندے

ع۔اپنے ملک کوں ٓاپ وسا توں۔پٹ انگریزی تھانے

نمونہء کلام[edit]

دلڑی لٹی تئیں یار سجن

کدیں موڑ مہاراں تے آ وطن

روہی دے کنڈڑے کالیاں

میڈیاں ڈکھن کناں دیاں والیاں

اساں راتاں ڈکھاں وچ جالیاں

روہی بنائوئی چا وطن


روہی دی عجب بہار دسے

جتھے میں نمانی دا یار ڈسے

جتھاں عاشق لکھ‍ ہزار ڈسے

اتھاں میں مسافر بے وطن


دلڑی لٹی تئیں یار سجن

کدیں موڑ مہاراں تے آ سجن

  • تیڈے نیناں تیر چلایا

تیڈے نیناں تیر چلایا ، تیڈی رمزیں شور مچایا المست ہزار مرایا، لکھ عاشق مار گنوایا ابراہیمّ اڑاہ اڑایو، بار برہوں سر چایا صابرّ دے تن کیڑے بچھے، موسیّٰ طور جلایا زکریاّ کلوتر چرایو، یحیٰ گھوٹ کونہایا یونسّ پیٹ مچھی دے پایو، نوحّ طوفان لُڑھایا شاہ حسنّ کوں شہر مدینے، زہر دے جام پلایا کربل دے وچ تیغ چلا کر ایڑھا کیس کرایا شمس الحق دی کھل لوھایو ، سرمد سر کپوایا شاہ منصور چڑھایو سولی ، مستی سانگ رسایا مجنوں کارنڑ لیلی ہوکر ، سو سو ناز ڈکھایا خسرو تے فرہاد دے کارنڑ شیریں نام دھرایا درد دا بار اُٹھایا ہر ہک ، اپڑاں وقت نبھایا کر قُربان فرید سر اپنڑاں، تیڈڑا وارا آیا

استغفاریہ کافی[edit]

( حضرت خواجہ غلام فرید رحمتہ اللہ علیہ) چوریوں جاریوں استغفار بخشم شالا رب غفار

گندڑی عادت، گندڑے فعلوں توبہ توبہ لکھ لکھ وار

کر کر سخت گناہ پرتاپیم توں ہیں خاوند بخشن ہار

پیر پیغمبر تیڈے بانہیں توں مالک ، توں کل مختار

میں بد عملی تے کر رحمت جیں ڈینہہ یار وی یار نہ یار

اوگن ہاری ناں کہیں کم دی کوجھی کملی بد کردار


تیڈا شان ہے فضل کرم دا میں وچ ڈوہ تے عیب ہزار

آون یاد گناہ پرانے پٹ پٹ روواں زار و زار


رات قبر دی ڈینہہ حشر دا سر تے کڑکم باری بار

میں مسکین فرید ہاں تیڈا توں بن کون اتارم یار

  • ٌٌ== کافی ==

کیا حال سُݨاواں دِل دا،کوئی مَحرم راز نہ مِلدا مُنہ دُھوڑ مِٹی سِر پایٔم،سارا ننگ نمُوز ونڄایٔم کُئی پُچھݨ نہ ویڑھے آیٔم،ھَتھوں اُلٹا عالَم کِھلدا آیا بار بِرھوں سِر باری،لڳی ھو ھو شہر خُواری روندئیں عُمرگُذاریٔم ساری،نہ پایٔم ݙَس منزل دا دِل یار کِیتے کُرلاوے، تَڑپھاوے تے غم کھاوے ـ ݙُکھ پاوے سُول نِبھاوے،اِیہو طَور تیݙے بیدِل دا کئی سَہنس طبِیب کماوِن،سَے پُڑیاں جھول پِلاوِن میݙے دِل دا بھیت نہ پاوِن،پووے فرق نہیں ھِک تِل دا پُنؐوں ھوت نہ کھڑ مُکلایا،چَھݙ کلھڑی کیچ سِدھایا سوھݨے ڄاݨ پَچھاݨ رُلایا،کُوڑا عُذر نِبھایٔم گِھل دا سُݨ لَیلےٰ!دھانہہ پُکارے،تَیݙا مَجنوں زار نِزارے سوھݨا یار توں٘ڑیں ھِک وارے،کَݙِیں چا پردہ محمل دا دِل پرم نگر ݙو تانگھے،جِتھاں پینڈے سخت اڑانگے نہ راہ فـــریـــد، نہ لانگھے،ھِے پَندھ ٻہُوں مُشکِل دا

زمرہ:شاعر زمرہ:صوفیاء زمرہ:تصوف زمرہ:صوفی شاعر