Wp/rkt/ভাষাবিজ্ঞান

ভাষাবিজ্ঞান হইল ভাষাৰ বৈজ্ঞানিক অধ্যয়ন। ভাষা-বিচাৰ বিশ্লেষণেৰ ক্ষেত্ৰ হইল বাক্য গঠন (বাক্য কেনে গঠিত হয়), অৰ্থবিজ্ঞান (অৰ্থ), ৰূপবিজ্ঞান (শব্দ গঠন), ধ্বনি-বিজ্ঞান (বাক্যৰ শব্দ আৰ সাংকেতিক ভাষাত ইঙ্গিত), ধ্বনিতত্ত্ব (একটা ভাষাৰ বিমূৰ্ত শব্দ-পদ্ধতি), আৰ প্ৰাগমেটিক্স (ব্যবহাৰেৰ অবস্থা অনুসৰি অৰ্থ কেনে বদল হয়)। জৈব-ভাষাবিজ্ঞান (ভাষাৰ জৈবিক দিশ আৰ বিবৰ্তন), আৰ মনো-ভাষাবিজ্ঞান (ভাষা কেনে মনেৰ ভিতৰ কাম কৰে) এইগুলানো উপশাখা হিচাপে কাজ কৰে।

ভাষাবিজ্ঞানত অনেক শাখা আৰ উপক্ষেত্ৰ থাকে, যেইগুলা তাত্ত্বিক আৰ ব্যবহাৰিক দুই দিকেই কাজ কৰে। তাত্ত্বিক ভাষাবিজ্ঞান ভাষাৰ মৌলিক স্বভাব বুজে আৰ ইয়েৰ জন্যে এক সাধাৰণ তত্ত্ব গঠন কৰে। ব্যবহাৰিক ভাষাবিজ্ঞানে এইগুলা তথ্য ভাষা শিক্ষা বা সাক্ষৰতাৰ উন্নতিত কাজে লাগায়।

ভাষাৰ গঠন দেখা যায় নানা দৃষ্টিকোণেৰ থাকিয়া: সমকালীনভাবে (একটা নিৰ্দিষ্ট সময়ত ভাষা কেনে আছে), বা ডাইক্ৰনিকভাবে (সময়েৰ লগে লগে কেনে বদল হইছে); এক ভাষাৰ ভিতৰ বা অনেক ভাষাৰ তুলনাত; শিশু বা বড় মানুষে কেনে শিকে, লিখিত বা মৌখিক ৰূপে; আৰ তথ্য সংগ্ৰহ বা বাস্তব ক্ষেত্ৰত ইয়েৰ ব্যবহাৰ দেখি ভাষা গঠন বুজা যায়।

ভাষাবিজ্ঞানেৰ উত্থান হৈছে এক বিস্তৃত ক্ষেত্ৰৰ থাকিয়া, যাতে কিছু শাখা গুণগত বা সামগ্ৰিক দৃষ্টিকোণ লয়। আজিকালি ভাষাবিজ্ঞান বা ইয়েৰ উপশাখাগুলান ভাষা অধ্যয়নেৰ অংশ, সহায়ক ক্ষেত্ৰ, বা স্বাধীন ক্ষেত্ৰ হিসাবেও বিবেচিত হয়। সামগ্ৰিকভাবে ভাষাবিজ্ঞান একটা শব্দ, যেইটা ভাষা, শৈলী, অলংকাৰ, চেমিঅ’টিক্স, অভিধানবিজ্ঞান আৰ অনুবাদ দৰ্শনেৰ লগতো সম্পৰ্কিত।