Wp/grc/Χρῖσις τοῦ Ἰησοῦ

 Τοῦτο τὸ λῆμμα ἐγράφη ἐν τῇ Κοινῇ διαλέκτῳ.

Ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ παραδοσιακῶς ἀπεικονίζεται κρατοῦσα ἀλάβαστρον μύρου, ὡς σημεῖον τῆς Χρίσεως τοῦ Ἰησοῦ.

Ἡ χρῖσις τοῦ Ἰησοῦ, τουτέστιν ἡ ἔκχυσις μύρου ἐπὶ τὴν κεφαλὴν ἢ τοὺς πόδας αὐτοῦ, καταγράφεται ἐν πᾶσι τοῖς τέσσαρσιν εὐαγγελίοις, καίπερ μετὰ ποικιλιῶν ἐν ταῖς διηγήσεσιν. Κατὰ Ματθαῖον καὶ Μάρκον τὸ γεγονὸς ἐγένετο δύο ἡμέρας πρὸ τοῦ Πάσχα, ᾗ ἡμέρᾳ οἱ Χριστιανοὶ προσαγορεύουσι «Μεγάλην Τετάρτην»· κατὰ δὲ Ἰωάννην ἦν ἓξ ἡμέρας πρὸ τοῦ Πάσχα ἐν Βηθανίᾳ, ὅπου ὁ Λάζαρος, ὃν ὁ Ἰησοῦς ἤγειρεν ἐκ νεκρῶν, διέτριβεν, πλησίον τοῦ Ὄρους τῶν Ἐλαιῶν.

Ἐν Ματθαίῳ καὶ Μάρκῳ γυνὴ ἀνώνυμος προσέρχεται καὶ χρίει τὸν Ἰησοῦν μύρῳ πολυτίμῳ. Ἐν Ἰωάννῃ ἡ γυνὴ ὀνομάζεται Μαρία ἡ ἀδελφὴ Μάρθας καὶ Λαζάρου· αὕτη χρίει τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ καὶ ἐξέμαξεν αὐτοὺς τῇ κόμῃ αὐτῆς. Ὁ δὲ Λουκᾶς (7:36–50) διηγεῖται παρόμοιον γεγονὸς ἐν Γαλιλαίᾳ, ὅπου γυνὴ «ἁμαρτωλὸς» ἀνώνυμος χρίει τοὺς πόδας αὐτοῦ καὶ ἐξέμαξεν αὐτοὺς ταῖς θριξίν· ὡς δὲ τόπος τῆς σκηνῆς ὑποτίθεται ἡ Ναῒν ἢ ἡ Καφαρναούμ.

Ἡ χρῖσις μύρου ἦν σύνηθες σημεῖον τιμῆς ἐν τῇ Ἰουδαϊκῇ κοινωνίᾳ· ἡ δὲ χρῆσις τῆς κόμης εἰς ἔκμαξιν ποδῶν, ὡς ἐν Ἰωάννῃ καὶ Λουκᾷ, ἐθεωρεῖτο σπανία καὶ ἐκπληκτική, δηλοῦσα ὑπερβολικὴν ταπείνωσιν καὶ ἀγάπην.

Πολλοὶ ἐξηγηταὶ καὶ θεολόγοι ἐξετάζουσι τὰς παραλλαγὰς τῶν διηγήσεων, ζητοῦντες κατανοῆσαι εἰ αἱ γυναῖκες ἦσαν αἱ αὐταί ἢ διάφοροι, τίς ἡ ἀκριβὴς χρονολογία καὶ ὁ τόπος ἑκάστου γεγονότος, καὶ τί τὸ θεολογικὸν βάρος τῆς πράξεως. Καίπερ διαφέρουσαι ἐν λεπτομερείαις, αἱ διηγήσεις ὁμοθυμαδὸν ὑπογραμμίζουσι τὴν χρῖσιν ὡς προοίμιον τοῦ θανάτου καὶ τῆς ταφῆς τοῦ Ἰησοῦ (Μάρκ. 14:8) καὶ ὡς σημεῖον τῆς βασιλικῆς αὐτοῦ ἀξίας (Ἰωάν. 12:3).