Wp/grc/Ταφὴ τοῦ Ἰησοῦ

 Τοῦτο τὸ λῆμμα ἐγράφη ἐν τῇ Κοινῇ διαλέκτῳ.

Ἡ Ταφὴ τοῦ Χριστοῦ τοῦ Καραβατζίου (περὶ 1603 μ.Χ.) ἀκολουθεῖ τῷ κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγελίῳ: ὁ Νικόδημος καὶ Ἰωσὴφ ὁ ἀπὸ Ἀριμαθαίας κοινῶς μυρίζουσι καὶ τιθέασι τὸν Ἰησοῦν ἐν τῷ μνήματι, ἡ δὲ μήτηρ αὐτοῦ Μαρία, Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία ἡ τοῦ Κλωπᾶ θεωροῦσιν.

Ἡ ταφὴ τοῦ Ἰησοῦ ἀναφέρεται εἰς τὰ μετὰ τὴν σταύρωσιν αὐτοῦ γενόμενα, ὅτε τὸ σῶμα αὐτοῦ, πρὸ τοῦ Σαββάτου, ἐτέθη εἰς μνημεῖον. Κατὰ τὴν Καινὴν Διαθήκην Ἰωσὴφ ὁ ἀπὸ Ἀριμαθαίας, βουλευτὴς τοῦ συνεδρίου, ᾐτήσατο παρὰ Πιλάτου τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ· καὶ λαβών, ἐνείλησεν αὐτὸ τῇ σινδόνι καὶ ἔθηκεν ἐν μνημείῳ λαξευτῷ, προσκυλίσας λίθον μέγαν ἐπὶ τὴν θύραν τοῦ μνημείου. Ἡ διήγησις αὕτη, ἐμπεριεχομένη ἐν τοῖς τέσσαρσι κανονικοῖς εὐαγγελίοις καὶ βεβαιουμένη ὑπὸ Παύλου ἐν τῇ Πρώτῃ πρὸς Κορινθίους Ἐπιστολῇ — «ὅτι ἐτάφη καὶ ὅτι ἐγήγερται τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ» — ἀποτελεῖ κύριον στοιχεῖον τῶν πρωτοχριστιανικῶν ὁμολογιῶν, οἷον τοῦ Συμβόλου τῶν Ἀποστόλων καὶ τῆς Κατηχήσεως τῆς Χαιδελβέργης.

Βιβλικαὶ Διηγήσεις καὶ Διαφοραί

Τὰ τέσσαρα εὐαγγέλια διαφέρουσιν ἀλλήλων κατ’ ἐπιμέρους λεπτομέρειας.

• Ὁ μὲν Μᾶρκος (π. 66–72 μ.Χ.) ἐπισημαίνει τὴν Ἰουδαϊκὴν ἀκρίβειαν τοῦ Ἰωσὴφ ἐν τῇ ταφῇ.
• Ὁ δὲ Ματθαῖος (π. 80–85 μ.Χ.) παρίστησιν αὐτὸν μαθητὴν πλούσιον, πληροῦντα προφητείαν ἐν τῷ τιθέναι τὸν Ἰησοῦν ἐν τῷ καινῷ αὐτοῦ μνημείῳ, ὃ ἐσφραγίσθη ὑπὸ κουστωδίας.
• Ὁ Λουκᾶς (π. 80–90 μ.Χ.) ἀκολουθεῖ μὲν τῷ Μάρκῳ, προστίθησι δὲ ὅτι ὁ Ἰωσὴφ «οὐκ ἦν συγκατατεθειμένος τῇ βουλῇ καὶ τῇ πράξει αὐτῶν».
• Ὁ Ἰωάννης (π. 90–95 μ.Χ.) προσάγει τὸν Νικόδημον κοινωνὸν τῆς ταφῆς, φέροντα μίγμα σμύρνης καὶ ἀλόης.

Αἱ Πράξεις τῶν Ἀποστόλων μετὰ τινῶν ἀποκρύφων, οἷον τὸ κατὰ Πέτρον εὐαγγέλιον, ἀποδίδουσι τὴν ταφὴν τῷ συνεδρίῳ ὡς συνόλῳ μᾶλλον ἢ ἑνὶ ἀνδρί.

Ἱστορικὴ Συζήτησις καὶ Θεολογικὴ Σημασία

Ἀμφισβητοῦσί τινες τῶν λογίων περὶ τῆς ἱστορικῆς ἀξιοπιστίας τῶν περὶ τῆς ταφῆς διηγήσεων.

• Οἱ μὲν γάρ, ἐπικαλούμενοι τὰ Ἰουδαϊκὰ ἔθη καὶ τὰς παραδόσεις, βεβαιοῦσιν ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἔτυχεν ἐντίμου ταφῆς ἐν μνημείῳ.
• Οἱ δὲ ἀντιλέγοντες ἰσχυρίζονται ὅτι ἡ διήγησις ἐνδέχεται κεκόσμησθαι, σημειοῦντες ὅτι οἱ σταυρωθέντες κακοῦργοι πολλάκις ἀφίεντο ἄταφοι ἢ ἐρρίπτοντο εἰς κοινοὺς τάφους, καὶ ὅτι ἡ ἐν ταῖς Πράξεσι χρῆσις τοῦ τρίτου πληθυντικοῦ δύναται ὑποδηλοῦν τὸ συνέδριον ὡς σύνολον.

Πλεῖστοι μέντοι τῶν Χριστιανῶν θεολόγων ἐμμένουσι τῇ ἱστορικῇ θεμελιώσει τῆς ταφῆς, θεωροῦντες αὐτὴν μέρος ἀναπόσπαστον τῆς διηγήσεως τοῦ Πάθους καὶ ἀναγκαίαν πρὸς τὴν τῆς ἀναστάσεως πίστιν, ὡς καὶ ἀντανακλωμένην λειτουργικῶς ἐν ταῖς παραδόσεσι τοῦ Ἁγίου Σαββάτου.