Wp/grc/Παρνασσός
Τοῦτο τὸ λῆμμα γέγραπται τῇ Ἀττικῇ καὶ τῇ Ἀττικιζούσῃ διαλέκτῳ.
Τοῦτο τὸ λῆμμα ἀνατεθεώρηται.
Ὁ Παρνασσὸς ἐστὶν ὄρος μέγα τῆς μέσης Ἑλλάδος, ὕψος ἔχων ὡς δισχιλίους τετρακοσίους πεντήκοντα ἑπτὰ πήχεις, τῶν Πίνδου ὀρέων μέρος ὄν. Διαιρεῖ τὰς χώρας Φωκίδος, Φθιωτίδος καὶ Βοιωτίας, καὶ ὑπὲρ τὸ ἱερὸν μαντεῖον τῶν Δελφῶν κεῖται, ἔχων θέαν πρὸς τὸν Κορινθιακὸν κόλπον. Ἐν μύθοις καὶ ποιήσει ἱερὸς Ἀπόλλωνι καὶ ταῖς Μούσαις καὶ ταῖς Κωρυκείαις νύμφαις ἐτιμᾶτο.
Γεωγραφία καὶ φύσις
[edit | edit source]Ἐκπηδᾷ ὁ Παρνασσὸς ἐκ τῆς πέριξ χώρας ὀξέως, ἔχων κρημνοὺς τραχεῖς, κοιλάδας βαθείας καὶ λειμῶνας ὑψηλούς. Ὑπὸ τὰς ὑψηλὰς ῥάχεας δρῦς, ἐλάτας καὶ πεύκας φύει, ἄνθη δὲ πολλὰ τῇ ἔαρι, καὶ θηρία ποικίλα οἰκοῦσιν—ἀετοὶ χρυσοί, σῦες ἄγριοι, ἀλώπεκες, μέλιτται, καὶ ψυχάλαι ἰδίαι τῇ χώρᾳ. Ὁ τόπος ὡς ὁ καλούμενος Ἐθνικὸς Κῆπος Παρνασσοῦ φυλάσσεται, ἵνα ἅμα τὰ τῆς φύσεως ἀγαθὰ καὶ τὰ ἀρχαῖα μνημεῖα φυλάττηται.
Μυθολογία καὶ τιμαί
[edit | edit source]Κατὰ τὸν λόγον τῶν ἀρχαίων, ὁ Παρνασσὸς τὸ ὄνομα ἔλαβε παρὰ Παρνασσοῦ τοῦ ἥρωος. Ἐνταῦθα ἔλεγον εἶναι τὰς Μούσας, καὶ ἡ Κασταλία κρήνη, ἣν πηγὴν ποιητικῆς ἐμπνεύσεως ἔλεγον. Ἐφάνη ἐν μύθοις περὶ Ὀρφέως, Ὀδυσσέως, Ὀρέστου καὶ Δευκαλίωνος, καὶ τὸ Κωρύκειον ἄντρον ἐν αὐτῷ ἱερὸν ἦν Πανὶ καὶ νύμφαις, καὶ καταφυγὴ ἦν ἀνθρώποις ἐν δεινοῖς.
Ἱστορία καὶ ἀρχαιολογία
[edit | edit source]Ἐν τοῖς προποδέσι τοῦ ὄρους οἱ Δελφοί κεῖνται, ἡ καρδία τῆς ἀρχαίας θρησκείας τῶν Ἑλλήνων, ὅπου ἦν τὸ ἔνδοξον μαντεῖον τοῦ Ἀπόλλωνος. Ἐκεῖθεν οἱ χρησμοὶ καὶ αἱ τελεταὶ εἰς πάσας τὰς πόλεις ἔρρεον, καὶ τὸ ὄρος συνῆπτε τὴν ἱερὰν αὐτοῦ ἀξίαν πρὸς τὸ μαντεῖον.
Χρήσεις νεώτεραι καὶ φυλακή
[edit | edit source]Νῦν ὁ Παρνασσὸς ἅμα φυλάσσεται καὶ πρὸς ἡδονὴν τῶν ἐπισκεπτομένων ἀνοίγνυται. Ἀτραποὶ πεζοί, ὁδοὶ ἀρχαῖαι καὶ κορυφαὶ παρέχουσιν ὄψιν θαυμασίαν. Ἐν χειμῶνι τὸ χιονοδρομικὸν κέντρον λειτουργεῖ, πλησίον ὂν τῶν Ἀθηνῶν, καὶ πολλοὺς φιλοξενεῖ. Ἅμα δὲ σπουδὴ γίνεται ἵνα καὶ τὰ ἄγρια ζῷα καὶ τὰ μνημεῖα τὰ παλαιὰ διαμένῃ.
Κλέος καὶ συμβολισμός
[edit | edit source]Ὁ Παρνασσὸς οὐ μόνον ὄρος ἐστίν, ἀλλὰ καὶ σύμβολον ποιητικῆς ἐμπνεύσεως καὶ φιλοσοφικῆς ζητήσεως. Ἀπὸ Ὁμήρου καὶ Πινδάρου μέχρι τῶν ὑστέρων ποιητῶν τὸ ὄνομα τοῦ Παρνασσοῦ μνήμην ἐπάγει σοφίας καὶ ὕψους.