Wp/grc/Παρθενικὴ Γέννησις τοῦ Ἰησοῦ
Τοῦτο τὸ λῆμμα ἐγράφη ἐν τῇ Κοινῇ διαλέκτῳ.
Ἐν τῷ Χριστιανισμῷ καὶ τῷ Ἰσλάμ πιστεύεται τὸν Ἰησοῦν γεννηθῆναι ἐκ τῆς Μαρίας θείᾳ δυνάμει, ἄνευ σπέρματος ἀνδρός. Τοῦτο καλεῖται «ἡ Παρθενικὴ Γέννησις», ἐπειδὴ ἡ Μαρία, παρθένος οὖσα, συνέλαβεν ἐν γαστρί. Ἰωσὴφ δέ, ὁ ἀνὴρ τῆς Μαρίας, οὐκ ἦν ὁ κατὰ σάρκα πατὴρ τοῦ Ἰησοῦ, ἀλλ’ ἐνομίζετο πατὴρ νόμιμος ἢ θετός· καὶ τοῦτο σημαντικὸν ἐστίν, ἐπεὶ ὁ Ἰωσὴφ ἐκ τοῦ γένους Δαυὶδ ὑπῆρχε, συνάπτων οὕτω τὸν Ἰησοῦν τῷ βασιλικῷ ἐκείνου γένει.
Οἱ Χριστιανοὶ πιστεύουσιν ὅτι τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, τὸ τρίτον πρόσωπον τῆς Ἁγίας Τριάδος — Πατήρ, Υἱός, καὶ Πνεῦμα Ἅγιον — τὴν σύλληψιν ταύτην ἐνήργησεν. Ἡ διδασκαλία αὕτη συμβάλλει εἰς τὸ ἐξηγῆσαι πῶς ὁ Ἰησοῦς ἦν ὁμοῦ τέλειος Θεὸς καὶ τέλειος ἄνθρωπος. Ἀμφότεραι αἱ Ὀρθόδοξαι καὶ Καθολικαὶ Ἐκκλησίαι ἀποδέχονται τὴν Παρθενικὴν Γέννησιν ὡς δόγμα κεντρικόν, ἐπεὶ μέρος ἐστὶ τῶν οἰκουμενικῶν συμβόλων τῆς πίστεως, οἷον τοῦ ἐν Νικαίᾳ Συμβόλου, τοῦ τριακοσιοστῷ εἰκοστῷ πέμπτῳ (325) ἔτει συνταχθέντος, καὶ τοῦ τῶν Ἀποστόλων Συμβόλου. Τινὲς μέντοι τῶν νεωτέρων Χριστιανικῶν ὁμολογιῶν, καίπερ δεχόμεναι αὐτὴν ὡς ἀληθῆ, οὐχ ἡγοῦνται ἁμαρτίαν εἶναι τὸ ταύτην ἀμφισβητεῖν ἢ ἀρνεῖσθαι.
Ἡ διήγησις τῆς Παρθενικῆς Γεννήσεως εὑρίσκεται μόνον ἐν δυσὶ χωρίοις τῆς Καινῆς Διαθήκης — ἐν τῷ κατὰ Ματθαῖον αʹ 18-25 καὶ ἐν τῷ κατὰ Λουκᾶν αʹ 26-38. Οἱ πλείους τῶν συγχρόνων ἐρευνητῶν νομίζουσιν ὅτι ἡ διήγησις αὕτη ἀσθενῶς ἱστορικῶς τεκμηριοῦται, τῶν δὲ παλαιοτέρων οἱ πλεῖστοι ἐπίστευον ταύτην ἀληθῶς συμβῆναι. Κατ’ ἐκεῖνον γὰρ τὸν καιρόν, ἡ τῶν ἀνθρώπων γνῶσις περὶ τῆς ἀναπαραγωγῆς οὐχ ὁμοία ἦν τῇ νῦν οὔσῃ, ὥστε διηγήσεις περὶ θαυμασίων ἢ θείων γεννήσεων συνήθεις εἶναι ἔν τε τῷ Ἑλληνορωμαϊκῷ καὶ τῷ Ἰουδαϊκῷ κόσμῳ.