Wp/grc/Μίνως

Ὁ Μίνως ἦν βασιλεὺς τῆς Κρήτης ἐν τοῖς ἀρχαίοις χρόνοις, υἱὸς Διὸς καὶ Εὐρώπης. Ἐν τῇ Ἑλληνικῇ παραδόσει ὁ Μίνως νομίζεται δίκαιος ἄναξ, ὃς νόμους ἔθετο καὶ τῆς θαλάσσης τὸ κράτος ἔσχε. Πολλαὶ ἀρχαῖαι γραφαὶ φασὶν αὐτὸν πρῶτον ναυτικὸν κτήσασθαι καὶ τῇ Κρήτῃ ἀρχὴν τῆς θαλάσσης καταστῆσαι.

Ὁ Θουκυδίδης ἐν τῇ ἱστορίᾳ αὐτοῦ γράφει ὅτι Μίνως πρῶτος ναυτικὸν ἐκτήσατο καὶ ἀπὸ θαλάσσης τοὺς λῃστὰς ἀπώσατο. Κατὰ τοὺς μύθους ὁ Μίνως ἔλαβεν ἐκ Ποσειδῶνος ταῦρον μέγαν, ὃν οὐκ ἤθελεν θῦσαι· ὁ δὲ θεὸς διὰ ταύτην τὴν ἀσέβειαν ἐπέτρεψεν τῇ Πασιφάῃ, γυναικὶ τοῦ Μίνω, ἐρασθῆναι τοῦ ταύρου. Ἐκ ταύτης τῆς μίξεως ἐγεννήθη ὁ Μινώταυρος, θηρίον ἥμισυ ἄνθρωπος καὶ ἥμισυ ταῦρος.

Πρὸς τὸ κρύψαι τὸν Μινώταυρον ὁ Μίνως ἐκέλευσεν Δαιδάλῳ λαβύρινθον μέγαν οἰκοδομῆσαι ἐν Κνωσῷ. Ἐκεῖ ὁ Μινώταυρος ἐφύλαττο, καὶ ὁ Μίνως ἐκέλευεν τοὺς Ἀθηναίους κατ’ ἐνιαυτὸν ἑπτὰ παῖδας καὶ ἑπτὰ παρθένους πέμπειν ὡς θύματα. Ταῦτα ἔπαυσεν Θησεύς, ὅτε ἦλθεν εἰς Κρήτην καὶ τὸ θηρίον ἀπέκτεινεν, βοηθούμενος ὑπὸ Ἀριάδνης, θυγατρὸς τοῦ Μίνω.

Ἀποθανόντος δὲ τοῦ Μίνω, οἱ Ἕλληνες ἐνόμιζον αὐτὸν κριτὴν τῶν νεκρῶν γίγνεσθαι ἐν Ἅιδῃ, μετὰ Ῥαδάμαντος καὶ Αἰάκου.