Wp/grc/Κλήμεντος προς Κορινθίους Α'

 Τοῦτο τὸ λῆμμα ἐγράφη ἐν τῇ Κοινῇ διαλέκτῳ.

Κλήμεντος προς Κορινθίους Α'
Κοινὴ Ἑλληνικὴ Γραφὴ καὶ Λατινικὴ Μετάφρασις
Συγγραφεύς: Πάπας Κλήμης Α΄ Χώρα: Γλῶττα: Ἑλληνικὴ γλῶττα Ἡμερομηνία:

Ἡ Πρῶτα Ἐπιστολὴ τοῦ Κλήμεντος, γνωστὴ καὶ ὡς αʹ Κλήμεντος, ἐστὶν χριστιανικὴ ἐπιστολὴ τοῦ πρώιμου χρόνου, παραδοσιακῶς ἀποδιδομένη Κλήμεντι τῷ Ῥώμης, ὃς ἐπίσκοπος Ῥώμης ἐγένετο ἐν τῷ τέλει τοῦ πρώτου αἰῶνος. Γραφεῖσα περὶ τὰ 95–97 μ.Χ., αὕτη ἡ ἐπιστολὴ ἓν τῶν ἀρχαιότατων χριστιανικῶν κειμένων ἐκτὸς τῆς Καινῆς Διαθήκης ἐστίν, σημαντικὴ δὲ διὰ τὴν ἔνδειξιν τῆς οἰκονομίας καὶ τῶν θεολογικῶν φροντίδων τῆς πρώιμης Ἐκκλησίας. Ἐπιστελλόμενη τῇ ἐν Κορίνθῳ χριστιανικῇ κοινότητι, ἀποκρίνεται πρὸς στάσιν περὶ τῆς ἀθέσμου ἀφαιρέσεως τινῶν πρεσβυτέρων, παρακαλοῦσα εἰς ἑνότητα καὶ εὐταξίαν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ.

Ἡ ἐπιστολὴ ἀνακλάι τὴν ἔμφασιν τῆς πρώιμης Ἐκκλησίας ἐπὶ τῆς ἀποστολικῆς ἐξουσίας, τῆς ἠθικῆς παρακλήσεως καὶ τῆς κοινωνικῆς ὁμονοίας, δεικνύουσα τὴν ἀναπτυσσομένην δομὴν τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἡγεμονίας καὶ τὴν ἀνάγκην διατηρήσεως εἰρήνης ἐν ἀδελφικαῖς διαφοραῖς. Ὁ αʹ Κλήμης μέγα βάρος εἶχεν ἐν τῇ διαμορφώσει τῆς πρώιμης χριστιανικῆς σκέψεως καὶ πολλάκις παρατίθεται ὑπὸ τῶν ὑστέρων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας.

Ἱστορικὸν Ἀρχαῖον καὶ Συγγραφή

Ἡ ἐπιστολὴ ἀποδίδοται τῷ Κλήμεντι τῷ Ρώμης, καίπερ ἡ ἀκριβὴς ταυτότης τοῦ συγγραφέως ἔτι ζητηματικὴ μένει. Αὐτὴ ἡ ἐπιστολὴ φησὶν ἐλθεῖν ἀπὸ τῆς Ἐκκλησίας Ῥώμης πρὸς τὴν ἐν Κορίνθῳ, ἀποκρινομένη πρὸς κρίσιν ἐν ᾗ τινες προεστῶτες ἐν Κορίνθῳ καθηρέθησαν ἢ ἀντέστησαν, φέρουσαν στάσιν. Ἐν ταύτῃ τῇ περιόδῳ, μετὰ τὴν ἀποστολικὴν ἡλικίαν, αἱ πρώιμαι χριστιανικαὶ κοινότητες ἐμάχοντο διατηρῆσαι ἑνότητα καὶ ἐξουσίαν ἐν ἀπουσίᾳ τῶν ἀποστόλων.

Ὁ τόνος καὶ ἡ φράσις τῆς ἐπιστολῆς ὑποδηλοῖ ὅτι ἐγράφη ὑπὸ σεβαστοῦ ἐκκλησιαστικοῦ προσώπου, ἴσως ἐπισκόπου, ὃς ἐπεκαλέσατο τὴν γραφικὴν ἐξουσίαν καὶ τὴν χριστιανικὴν παράδοσιν ὡς στήριγμα τοῦ κλήσεως αὐτοῦ πρὸς διαλλαγήν.

Περιεχόμενον καὶ Θέματα

Ὁ αʹ Κλήμης μάλιστα παρακαλεῖ τοὺς Κορινθίους χριστιανοὺς ἀποκαταστῆσαι τοὺς καθηρημένους προεστῶτας καὶ φυγεῖν σχίσμα ἐν τῇ κοινότητι. Ἡ ἐπιστολὴ ἐπισημαίνει ταπείνωσιν, ὑπακοὴν καὶ τιμὴν πρὸς τὴν ἐκκλησιαστικὴν ἱεραρχίαν ὡς ἀναγκαίας ἀρετὰς πρὸς διατήρησιν ἑνότητος. Ὁ Κλήμης ἐπιδείκνυται παραδείγματα ἐκ τῆς Παλαιᾶς καὶ Καινῆς Διαθήκης, ἐπικαλούμενος Μωϋσῆν, Ἠλίαν καὶ τοὺς ἀποστόλους ὡς τεκμήρια τῆς στερεᾶς πίστεως καὶ εὐταξίας.

Κεντρικὸν θέμα ἐστὶν ἡ ἀποστολικὴ διαδοχή—ἡ παράδοσις τῆς ἐξουσίας ἀπὸ τῶν ἀποστόλων τοῖς διαδόχοις αὐτῶν—ἣν ὁ Κλήμης χρῆται ὡς δικαίωσιν τῆς ἀποκαταστάσεως τῶν πρεσβυτέρων. Ἡ ἐπιστολὴ ἰσχυρίζεται καὶ τὸν πόνον καὶ ὑπομονὴν ὡς σημεῖα ἀληθοῦς χριστιανικῆς πίστεως.

Λογίᾳ Σύνθεσις καὶ Δομή

Ἡ ἐπιστολὴ γέγραπται σεμνῇ καὶ ῥητορικῇ Ἑλληνικῇ, συγκεραμένη γραφικὰς μαρτυρίας, ἠθικὰς παρακλήσεις καὶ πρακτικὰς συμβουλάς. Ἡ δομή της ἄρχεται μὲν ἀπὸ προσαγορευτικὸν καὶ προχωρεῖ εἰς μακρὰν ἀπόδειξιν ὑπὲρ εἰρήνης καὶ τάξεως, στηριζομένην ἐπὶ γραφικῶν παραδειγμάτων. Τὰ τελευταῖα μέρη περιέχουν προσευχὰς καὶ εὐχὰς εἰρηνικάς.

Ὁ χαρακτὴρ αὐτῆς τυπικὸς ἐστὶν τῆς πρώιμης χριστιανικῆς παρακλητικῆς γραμματείας, συνδυάζων ποιμαντικὸν τόνον καὶ ἰσχυρὰν ἔκκλησιν εἰς παράδοσιν καὶ γραφὴν ὡς μέσον πείθειν τὴν κοινότητα.

Ἐπιρροὴ καὶ Παράδοσις

Ὁ αʹ Κλήμης μεγάλως ἐτιμᾶτο ἐν ταῖς πρώταις χριστιανικαῖς κοινότησι καὶ πολλάκις ἀνεγινώσκετο ἐν ταῖς ἐκκλησίαις παρὰ τὰ κανονικὰ κείμενα. Ἐπικαλέσθη ὑπὸ Πατέρων ὡς Εἰρηναίου, Τερτυλλιανοῦ καὶ Ὠριγένους, οἵτινες ἐτίμησαν τὴν μαρτυρίαν αὐτοῦ περὶ ἀποστολικῆς παραδόσεως καὶ ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητος. Εἰ καὶ οὐδέποτε ἐκανονίσθη, ὁ αʹ Κλήμης ἐνεκρίθη ἐν τισιν ἀρχαίαις χριστιανικαῖς συλλογαῖς καὶ ἦν ἐνδρανὴς εἰς τὴν ἀνάπτυξιν ἐκκλησιαστικῆς ἐξουσίας καὶ διοικήσεως.

Ἡ ἐπιστολὴ διαμένει κλεινὸν κείμενον πρὸς κατανόησιν τῆς διαμόρφωσης ἐκκλησιαστικῆς ἱεραρχίας καὶ τῆς πρώιμης χριστιανικῆς ἀποκρίσεως πρὸς ἐσωτερικὰς διαφωνίας.

Χειρόγραφα καὶ Διασώσεις

Τὸ κείμενον τοῦ αʹ Κλήμεντος διασώζεται ἐν πολλοῖς σπουδαίοις Ἑλληνικοῖς χειρογράφοις ἀπὸ τοῦ τετάρτου αἰῶνος, μετὰ μεταφράσεις εἰς Λατινικήν, Συριακὴν καὶ ἄλλας γλώσσας εὑρισκομένας ἐν πρώτοις χριστιανικοῖς χρόνοις. Ἡ διατήρησις αὐτοῦ ἀνακλάι τὴν εὐρεῖαν χρῆσιν καὶ σπουδαιότητα αὐτοῦ ἐν διαφόροις χριστιανικαῖς παραδόσεσι, μάλιστα ἐν ταῖς Ὀρθοδόξοις καὶ Καθολικαῖς Ἐκκλησίαις.

Αἱ νεώτεραι κριτικαὶ ἐκδόσεις καὶ μεταφράσεις ἐποίησαν τὴν ἐπιστολὴν προσβάσιμην τοῖς τε φιλολόγοις καὶ τοῖς ἰδιώταις, ἐπιτρέπουσαν συνεχιζομένην μελέτην τοῦ θεολογικοῦ καὶ ἱστορικοῦ αὐτῆς βάρους.