Wp/grc/Αἰολικὴ διάλεκτος
Αἰολικὴ Διάλεκτος (Αἰολιστί· Αἰυλική), Ἑλληνικὴ Διάλεκτος ἦν, ὁμιλουμένη ὑπὸ τῶν Αἰολέων. Οἱ δὲ Αἰολεῖς, πατρίδαν Θεσσαλίαν ἔχοντες, ἐνῳκοῦντο καὶ τὴν νῆσον Λέσβον, τὴν Βοιωτίαν τήν τε γῆν Αἰολίδα, ἐν Ἀσίᾳ. Ἐκεῖ δὲ καὶ ἡ διάλεκτος ὁμιλεῖτο.
Αἰολίζοντες ποιειταί εἰσιν ἡ Σαπφώ (Αἰολιστί· Ψαπφώ), ὁ Ἀλκαῖος (ἐξ οὓ τὸ Ἀλκαϊκὸν μέτρον) καὶ ἡ Κόριννα.
Δεῖγμα Λόγου
[edit | edit source]Αἰολιστί: Ὁ ἄνηρ ἐπ᾽ ὕδατος ἔστη τᾶς λίμνας, καὶ οἴκεον σὺν τᾷ αὔταυτου οἰκίᾳ, ἄπο κάκου.
Ἀττική: Ὁ ἀνὴρ ἐφ᾽ ὕδατος ἔστη τῆς λίμνης, καὶ ᾤκει σὺν τῇ ἑαυτοῦ οἰκίᾳ, ἀπὸ κακοῦ.
Λέξεις ἐν Διαλέκτῳ:
ὄνυμα < ὄνομα
ὀνυμάζω < ὀνομάζω
ἔσλος < ἐσθλός
ἄλλυ < ἄλλο
ἀέλιος < ἥλιος
μέσσυϊ < μέση
πέσσυρες < τέσσαρες