Wp/grc/Αἰκατερίνη ἡ Ἀλεξανδρινή
Τοῦτο τὸ λῆμμα ἐγράφη ἐν τῇ Κοινῇ διαλέκτῳ..jpg)
Ἡ ἁγία Αἰκατερίνη ἡ Ἀλεξανδρινή ἦν παρθένος καὶ μάρτυς τῆς ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἡ ζήσασα κατὰ τὸν τέταρτον αἰῶνα ἐν τῇ Ῥωμαϊκῇ Αἰγύπτῳ. Ἐτιμᾶτο ἐν πάσῃ τῇ ἀνατολῇ καὶ δυσμῇ διὰ τὴν σοφίαν, τὴν ἀνδρείαν, καὶ τὴν πίστιν αὐτῆς. Κατὰ τὴν παράδοσιν ἦν γυνὴ εὐγενὴς καὶ πεπαιδευμένη, ἣ ἔλεγξεν τὸν βασιλέα καὶ ἤγαγεν πολλοὺς εἰς τὴν πίστιν πρὶν μαρτυρῆσαι.
Βίος καὶ Μαρτύριον
[edit | edit source]Φασὶν ὅτι ἡ Αἰκατερίνη ἐγεννήθη ἐν Ἀλεξανδρείᾳ ἐκ γένους εὐγενοῦς καὶ ἐγένετο σοφὴ καὶ ἐν γράμμασιν Ἑλληνικοῖς πεπαιδευμένη. Ἐπειδὴ δὲ ὁ βασιλεὺς, ὃν τινὲς λέγουσιν ἦν Μαξέντιος, ἐκέλευσε τοὺς χριστιανοὺς ἀρνῆσθαι τὴν πίστιν, ἡ παρθένος ἔστη ἐναντίον αὐτοῦ καὶ ἐν λόγῳ ἐνίκησεν τοὺς σοφιστάς. Ὁ δὲ βασιλεὺς ὀργισθεὶς ἔβαλεν αὐτὴν εἰς δεσμωτήριον, καὶ ὕστερον ἐκέλευσεν αὐτὴν βασανισθῆναι ἐν τροχῷ σιδηρῷ· ὁ δὲ τροχὸς ἐρράγη θαυμασίως, καὶ τέλος ἀπετμήθη τὴν κεφαλήν.
Τιμὴ καὶ Λείψανα
[edit | edit source]Ἡ δὲ δόξα τῆς μάρτυρος ταχὺ διεδόθη ἐν πάσῃ τῇ οἰκουμένῃ. Λέγουσιν οἱ πιστοὶ ὅτι ἄγγελοι μετέφερον τὸ σῶμα αὐτῆς εἰς τὸ ὄρος Σινᾶ, ὅπου ὕστερον ἱδρύθη μονὴ ἐπ᾽ ὀνόματι αὐτῆς. Ἐγενήθη δὲ μία τῶν λεγομένων τεσσαρεσκαίδεκα βοηθῶν ἁγίων, προστάτις τῶν σοφῶν, τῶν ἀνυμφεύτων γυναικῶν, καὶ τῶν φιλοσόφων.
Ἱστορικότης καὶ Ἐξάπλωσις τοῦ Ἐγκωμίου
[edit | edit source]Πολλοὶ σοφοὶ διελογίσαντο περὶ τοῦ εἰ ἡ ἁγία ἦν πρόσωπον ἀληθές ἢ ἐκ παραδόσεων συντεθειμένον. Ὅμως ἐν τῷ ἐνάτῳ αἰῶνι ἤδη ἡ μνήμη αὐτῆς ἐτελεῖτο ἐν ταῖς ἀκολουθίαις τῆς ἀνατολῆς καὶ τῆς δυσμῆς, καὶ ἡ πίστις περὶ τὸν βίον αὐτῆς ἔμεινεν ἀμετάθετος.
Ἀπεικόνισις καὶ Κληρονομία
[edit | edit source]Ἀπὸ τοῦ μεσαίωνος ἡ ἁγία ἐζωγραφεῖτο πολλάκις ἐν τέχναις, ἔχουσα τὸν τροχὸν τῆς βασάνου καὶ στέφανον παρθενίας. Πολλοὶ ζωγράφοι, οἷον Καραβάγγιος, Ῥαφαὴλ, καὶ Μέμλιγγος, ἐκόσμησαν τὴν μορφὴν αὐτῆς ὡς τύπον κάλλους καὶ σοφίας. Ὁ δὲ βίος αὐτῆς ἐνέπνευσε λόγους, ὕμνους, καὶ συγγράμματα θεολογικά.
Σύγχρονος Τιμὴ
[edit | edit source]Ἡ ἑορτὴ τῆς ἁγίας Αἰκατερίνης τελεῖται τῇ εἰκοστῇ πέμπτῃ τοῦ Νοεμβρίου. Ἐν τῇ Ῥωμαϊκῇ ἐκκλησίᾳ ἡ μνήμη αὐτῆς ποτὲ ἐξελήφθη ἐκ τοῦ ἑορτολογίου, ἀλλ᾽ ἐπανήχθη πάλιν ἐν τῷ ἔτει δύο χιλιοστῷ δευτέρῳ, ὡς σημείον τῆς ἀδιαλείπτου τιμῆς καὶ τῆς πνευματικῆς σημασίας αὐτῆς.