Wb/su/Haneut Kasorénakeun jeung Carita Séjén/Nyaba ku Rampa
Aya lambak kabagjaan anu béda dina saban léngkah leutik Nissa. Budak awéwé umur tujuh taun anu rurumpukan buukna ombak-ombakan éta pageuh nyekel ramo indungna, Ema. Nissa téh tunanétra, tapi keur manéhna, dunya henteu poék, dunya mah pinuh ku sora, rampa, jeung bau anu can kungsi bosen ku manéhna diaprésiasi.
Poé ieu, Ema boga jangji anu kacida dipikahayang ku Nissa: nyobaan numpak KRL Commuter Line. Lain saukur numpak, tapi Ema hayang Nissa diajar wawuh jeung angkutan umum sacara mandiri.
Sora announcement stasion ngahiang, disusul ku sora sapatu jalma-jalma anu lulumpatan. Nissa rada nahan léngkahna, rada paur.
"Ema, sorana ramé pisan," ceuk Nissa, sorana rada ngadégdég.
Ema diuk sarua jangkungna jeung Nissa, tuluy nyepeng duanana taktak Nissa. "Teu nanaon, Geulis. Ieu stasion. Kunaon ceuk Ema kamari? Lamun panon hidep teu bisa nempo, leungeun jeung ceuli hidep anu jadi panon téh. Cik, ayeuna asongkeun suku."
Ema nungtun suku Nissa kana téras anu aya gundukan garis-garis panjang jeung buleud-buleud leutik.
"Rarasakeun ku suku. Ieu ngaranna guiding block. Lamun garisna lempeng, hartina Nissa meunang leumpang terus. Lamun manggihan nu buleud-buleud, hartina kudu eureun, bisi aya tangga atawa hahalang," ceuk Ema hipu.
Nissa unggeuk. Manéhna mimiti ngaléngkahkeun sukuna, ngarasakeun kontur téras konéng handapeun sendalna. Biwirna surti, imut leutik mapas parandéna. "Oh, ieu lempeng, Ma. Nissa tiasa leumpang sorangan!"
Nalika nepi di péron, angin ngahius rada tarik dibarengan ku sora geter beusi anu beuki deukeut. Sora klakson karéta ngajerit. Teeeeeet!
Nissa ngarontok cangkéng Ema. "Ma, karétana ageung pisan nya?"
"Enya, ageng. Sakedap, tong waka maju. Rampa heula ku suku hidep," Ema nungtun suku Nissa kana wates garis konéng di sisi péron. "Tah, ulah ngaliwatan garis buleud ieu nya. Ieu wates aman. Lamun karéta geus eureun bener-bener, kakara urang asup."
Karéta eureun kalayan sora erém anu ngaciet. Panto karéta kabuka otomatis kalayan sora bip-bip-bip.
"Hayu, asupna ngantri," ceuk Ema.
Ganti ayeuna leungeun Nissa anu ditungtun. Ema ngarahkeun dampal leungeun leutik Nissa kana panto karéta.
"Rampa ieu, Nissa. Ieu panto karétana. Karasa tiis tina beusi? Tah, ieu tataekan pantona. Kade sukuna angkat rada luhur, aya liang leutik antara stasion jeung karéta. Hiji... dua... jleng!"
Nissa hasil asup. Manéhna langsung ngambeu hawa tiis tina AC jeung bau parfum jalma-jalma anu béda-béda. Leungeun leutikna masih dirampa-rampakeun kana tiang beusi di jero karéta.
"Ieu tihang keur cecekelan bisi karétana ngadadak maju. Cik, rampa luhurna, aya gantungan keur leungeun jalma déwasa. Nissa mah teu antel, nya?" Ema heureuy bari nyium sirah Nissa.
Aya saurang panumpang anu karunyaeun, tuluy nangtung méré korsi jang Nissa. "Néng, calik di dieu, Néng."
"Hatur nuhun, Kasép," ceuk Ema bari nungtun Nissa kana korsi.
Saméméh diuk, Ema ngarahkeun leungeun Nissa deui. "Rampa heula korsina. Hipu atawa teuas? Ieu korsi prioritas, husus keur budak leutik, ibu hamil, atawa anu butuh bantuan kawas Nissa."
Nissa diuk bari ngusapan korsi buludru bulao éta. Beungeutna marahmay pisan. Nalika karéta mimiti maju, Nissa ngarasa awakna rada doyong ka tukang, tapi manéhna henteu sieun deui. Manéhna geus nyaho kumaha carana "nempo" KRL ku cara sorangan.
"Ema," haréwos Nissa bari nyarandé kana leungeun Ema. "Karéta téh tétéla haneuteun jeung ramé nya. Isuk jaganing pagéto, Nissa hoyong numpak karéta sorangan."
Ema nyusut cipanona anu ampir nyurulung ku rasa reueus, tuluy nangkeup pageuh anakna. "Pasti tiasa, Geulis. Pasti tiasa."