Wp/prs/انافیلاکسی

From Wikimedia Incubator
Wp > prs > انافیلاکسی
< Wp‎ | prs
Jump to: navigation, search


انافیلاکسی یک واکنش آلرژیک جدی است که به شکل دفعتاً آغاز می شود و می تواند منجر به مرگ گردد. [1] انافیلاکسی معمولا با علایمی همچون بخار همراه با خارش، تورم گلو و فشار خون پایین همراه است. دلایل معمول انافیلاکسی شامل نیش حشرات، مواد غذایی و دواهاست.

انافیلاکسی به دلیل ترشح واسطه پروتئین از انواع به خصوصی از کرویات سفید خون اتفاق می افتد. واسطه این پروتئین ها می توانند یک واکنش آلرژیک را آغاز کنند و یا واکنش را تشدید نمایند. علت ترشح این پروتئین ها می تواند یا واکنش سیستم معافیت باشد و یا دلیل دیگری که به سیستم معافیت مربوط نیست. انافیلاکسی بر اساس علائم و نشانه ها در فرد تشخیص داده می شود. تداوی اولیه تزریق اپی نفرین است که در بعضی مواقع با سایر دواها ترکیب می شود.

در سراسر جهان 2-0.05 % از مردم جهان انافیلاکسی را در مقاطعی از زندگی خود تجربه می کنند. کلمه انافیلاکسی از کلمه های یونانی ἀνά ana "درمقابل"، و φύλαξις phylaxis "محافظت"، گرفته شده است.

علائم[edit]

علایم انافیلاکسی

انافیلاکسی معمولا علائم بسیار متفاوتی را ظرف چند دقیقه یا ساعت ایجاد می کند. [2][3] اگر علت انافیلاکسی ماده‌ای باشد که مستقیما به بدن و جریان خون وارد شده است( درون وریدی)، علائم انافیلاکسی به طور متوسط بین 5 تا 30  دقیقه ظاهر می شوند. زمان متوسط 2 ساعت خواهد بود اگر علت غذایی باشد که فرد مصرف کرده است. .[4] رایج ترین قسمت هایی که درگیر می شوند عبارتند از: جلد ( 90-80 %)، ریه و راه تنفسی (70 %)، معده و روده (45-30%)، قلب و رگ های خونی (45-10%)، و سیستم عصبی مرکزی (15-10 %).[3] معمولا دو مورد و یا بیشتر از این سیستم ها درگیر می شوند.

جلدی[edit]

کهیر و برافروختگی های روی کمر فرد مبتلا به انافیلاکسی

علائم معمولا شامل برآمدگی هایی روی جلد (کهیر)، خارش، صورت و جلد سرخ (برافروختگی)، یا لب های متورم است. .[5] افرادی که دچار ورم زیر جلدی (آنژیوادم) شده اند، ممکن است به جای خارش احساس سوختگی داشته باشند.[4] تا 20 % موارد ممکن است زبان یا حلق فرد متورم شود. .[6] دیگر علائم شامل آبریزش بینی و تورم غشای مخاطی روی سطح چشم و پلک (کنژنکتیویت) است.[7] جلد ممکن است به دلیل کمبود اکسیجن به رنگ آبی دربیاید (سيانوز ). .[7]

تنفسی[edit]

علائم تنفسی شامل تنگی نفس، تنفس دشوار و همراه با صدای خس حس، یا تنفس دشوار و با صدای بلند (همراه با اشپلاق)است. [5] تنفس با صدای خس خس معمولا به دلیل اسپاسم عضلات پایینی راه تنفسی (عضلات برونش) است. [8] تنفس همراه با صدای اشپلاق به علت تورم قسمت های بالایی راه تنفسی است، که باعث تنگی راه های تنفسی می شود. [7] گرفتگی صدا، درد هنگام بلعیدن، و سرفه نیز ممکن است اتفاق بیفتد.

قلبی[edit]

عروق قلبی ممکن است به دلیل آزادسازی هیستامین از حجرات مشخصی در قلب، به طور ناگهانی منقبض شوند.(اسپاسم شریان اکلیکی) [8] این اتفاق مانع از جریان خون به قلب می شود، و ممکن است باعث مرگ حجرات قلبی شود(انفرکشن مایوکارد)، یا ضربان قلب ممکن است بسیار تند، یا بسیار کند گردد(بی نظمی قلبی)، و یا ممکن است قلب از تپش باز بماند(ایست قلبی). .[3][9] افرادی که از قبل مشکل قلبی دارند بیشتر در معرض خطرات قلبی ناشی از انافیلاکسی هستند. [8] در حالی که ضربان قلب شدید به دلیل فشار خون پایین بیشتر رایج است، [7] 10% از افرادی که از انافیلاکسی رنج می برند ممکن است ضربان قلب پایین(برادی کاردی) با فشار خون پایین داشته باشند.(ترکیب ضربان قلب پایین و فشار خون پایین رفلکس بزول یاریش نامیده می شود) [10] شخص به دلیل افت فشار خون ممکن است دچار سرگیجه و بی هوشی شود. این افت فشار خون به دلیل کلان شدن عروق خونی(شوک توزیعی) یا به دلیل نارسایی بطن های قلب باشد (شوک کاردیوجنیک). [8] در موارد محدودی، فشار خون بسیار پایین می تواند از علائم انافیلاکسی باشد. [6]

سایر علائم[edit]

علائم معده و روده شامل درد گرفتگی شکم، اسهال، و تهوع است. [5] شخص ممکن است دچار افکار پریشان شود و کنترل مثانه خود را از دست بدهد، و دردی را در ناحیه لگن حس کند که شبیه به گرفتگی عضلات رحم است. [5][7] کلان شدن رگ های خونی در اطراف مغز ممکن است منجر به سردرد شود. [4] همچنین فرد ممکن است احساس اضطراب کند و یا تصور کند به زودی خواهد مرد. [9]

علت ها[edit]

انافیلاکسی می تواند با واکنش بدن به اکثر مواد خارجی ایجاد شود. [11] محرک های رایج شامل سم گزش و نیش حشرات، غذا، و دوا است. .[10][12] در اطفال و نوجوانان غذا رایج ترین محرک است. در بزرگسالان دواها، و گزیدگی و نیش حشرات رایج تر است. ref name=World11/> عللی که کمتر رایج هستند عبارت اند از فکتور های فزیکی، عوامل بیالوژیک(مایع منی)، لاتکس، تغییرات هورمونی، افزاینده های خوراکی(مثل رنگ های خوراکی و مونو سدیم گلوتامات)و دواهایی که برای جلد مورد استعمال قرار می گیرند (دواهای موضعی).

[7] تمرین بدنی و درجه حرارت (چه سرما و چه گرما)، می توانداز طریق تحریک حجرات نسجی مشخصی (مست سل ها) که ماده کیمیاوی ایجاد کننده واکنش آلرژیک را ترشح می کنند، باعث بروز انافیلاکسی شود. [9][13] انافیلاکسی که علت آن ورزش باشد معمولا به خوردن غذاهای مشخصی نیز مربوط می شود. ref name=Rosen2010/> اگر انافیلاکسی زمانی اتفاق بیفتد که فرد در حال دریافت دوای بیهوشی است، رایج ترین علت آن دواهای مشخصی است که برای ایجاد فلج به کار می روند (عوامل بازدارنده عضلات عصبی)، انتی بیوتیک ها و لاتکس. [14] در 50-32 % موارد علت مشخص نیست (انافیلاکسی ایدیوپاتیک). [15]

مواد غذایی[edit]

بسیاری از غذاها می توانند باعث بروز انافیلاکسی شوند، حتی اگر غذایی برای اولین بار خورده شود. [10] در فرهنگ های غربی رایج ترین علت، خوردن یا در تماس بودن با بادام زمینی، گندم، مغزهای درختی و صدف دارها، ماهی، شیر و تخم مرغ است. [3][9] در شرق میانه، کنجد یک ماده غذایی رایج محرک است. در آسیا، برنج و نخود معمولا باعث بروز انافیلاکسی می شود. [9] موارد شدید معمولا با خوردن غذا بروز می کند،,[10] اما بعضی از اشخاص زمانی که ماده غذایی با قسمتی از بدن آن ها تماس پیدا می کند، واکنش شدیدی نشان می دهند. اطفال می توانند بر آلرژی خود غلبه کنند . در سن 16 سالگی، 80 % اطفال با انافیلاکسی نسبت به شیر و تخم مرغ و 20 % با انافیلاکسی منحصر به بادام زمینی می توانند این غذاها را بدون مشکل مصرف کنند. [11]

دواها[edit]

هر دوایی ممکن است منجر به انافیلاکسی شود. رایج ترین آن ها انتی بیوتیک های بتا لاکتام (مانند پنیسییلین)، آسپیرین و دواهای ضدالتهابی غیراستروئیدی (NSAIDs) است. [3][16] اگر شخصی به یکی از دواهای ضد التهابی غیراستروئیدی (NSAIDs) آلرژی داشته باشد، می تواند از نوع دیگری از این دوا بدون تحریک بروز انافیلاکسی مصرف کند. [16] دیگر علت های رایج بروز انافیلاکسی شیمی درمانی، واکسین ها، پروتامین (موجود در اسپرم) و دواهای گیاهی را شامل می شود.[9][16] بعضی از دواها مثل وانکومایسین، مورفین، و دواهایی که برای واضح تر شدن عکس های اکسری مصرف می شوند (رادیوکانتراست زاها) با صدمه زدن به حجرات مشخصی در انساج و تحریک آن ها به آزادسازی هیستامین (دگرانولاسيون مست سل ها)موجب انافیلاکسی می‌گردند. [10]

فراوانی یک واکنش به یک دوا تا اندازه ای به این بستگی دارد که این دوا هر چند وقت یکبار به افراد داده می شود و تا اندازه ای نیز به این مسئله که دوا چگونه در بدن کار می کند. Cite error: Closing </ref> missing for <ref> tag اگر فردی واکنش به سمی در گذشته نشان داده است، و اگر این واکنش از واکنش موضعی اطراف محل نیش فراتر بوده است، با خطر بیشتر بروز انافیلاکسی در آینده مواجه هستند. [17][18] اگرچه نیمی از افرادی که در اثر انافیلاکسی جان خود را از دست می دهند قبلاً هیچ واکنش گسترده ای (سیستماتیک ) نداشته اند.

= عوامل خطر[edit]

افراد با بیماری های آتوپیک نظیر اسما، اگزما، یا رینیت در معرض خطر بیشتر ابتلا به انافیلاکسی نسبت به غذا، لاتکس، و عوامل رادیوکانتزاست زا هستند. این افراد کمتر در خطر ابتدا به انافیلاکسی نسبت به دواهای تزریقی و نیش حشرات هستند. [9][10] یک بررسی در اطفال مبتلا به انافیلاکسی نشان داد که 60% آن ها سابقه بیماری های آتوپیک را داشته اند. بیش از 90 % خردسالانی که به دلیل ابتلا به انافیلاکسی جان خود را از دست داده اند مبتلا به آسم بوده اند. [10] افرادی که به اختلال های ناشی از مست سل بیش از اندازه در انساج خود ( ماستوسیتوز ) دچار هستند یا مست سل های بیشتری دارند، در معرض خطر بیشتری هستند. [9][10] هرچه فاصله زمانی بین آخرین تماس با عاملی که منجر به واکنش شده است طولانی تر باشد، خطر واکنش جدید کم تر خواهد بود. [4]

میکانیزم[edit]

انافیلاکسی واکنش آلرژیک بسیار شدیدی است که ناگهانی شروع می شود و بسیاری از قسمت های بدن را تحت تاثیر قرار می دهد. [1][19] علت آن ترشح واسطه های التهابی و سیتوکاین ها از مست سل ها و بازوفیل ها است. ترشح آن ها به علت یک واکنش سیستم دفاعی است، اما با صدمه رسیدن به این حجرات نیز ایجاد می شود که مربوط به واکنش معافیتی نیست. .[19]

معافیت-شناختی[edit]

زمانی که علت بروز انافیلاکسی یک واکنش معافیتی است، ایمنوگلوبین E (IgE) به ماده خارجی که باعث شروع واکنش شده است متصل می شود(پادگن). ترکیب اتصال IgE به پادگن، گیرنده های FcεRI را روی مست سل ها و بازوفیل ها فعال می کند. مست سل ها و بازوفیل ها با ترشح واسطه های التهابی مانند هیستامین واکنش نشان می دهند. این واسطه ها انقباض عضلات صاف برونش را بیشتر می کنند و باعث می شوند رگ های خونی کلان تر شوند (تاخیر خون شاهرگ) ، ترشح مایع از رگ های خونی بیشتر می شود، و عملکرد عضلات قلب را کاهش می دهد. .[4][19]همچنین یک واکنش معافیت-شناختی وجود دارد که به IgE مربوط نیست، اما مشخص نیست که این واکنش در انسان رخ می دهد یا خیر. [19]

غیر معافیت-شناختی[edit]

هنگامی که ناشی از یک پاسخ معافیتی نیست، واکنش ناشی از عاملی است که مستقیما به مست سل ها و بازوفیل صدمه می رساند و موجب می شود هیستامین و مواد دیگری آزاد کنند که معمولا با یک واکنش آلرژیک همراه هستند(دگرانولاسیون). عامل هایی که می تواند به این حجرات آسیب برسانند، کنتراست زا برای اکسری، مواد افیونی (اپيوئيد ها)، درجه حرارت (گرم یا سرد)، و ارتعاش است. [13][19]

تشخیص[edit]

انافیلاکسی به کمک یافته های طبی و کلینیکی قابل تشخیص است.[9] هرگاه یکی از سه مورد ذیل ظرف چند دقیقه یا ساعت پس از تماس با ماده آلرژی زا رخ بدهد به احتمال زیاد شخص دچار انافیلاکسی است:[9]

انافیلاکسی به کمک یافته های طبی و کلینیکی قابل تشخیص است.[9] هرگاه یکی از سه مورد ذیل ظرف چند دقیقه یا ساعت پس از تماس با ماده آلرژی زا رخ دهد به احتمال زیاد شخص دچار انافیلاکسی است:

  1. درگیری جلد یا انساج مخاطی به علاوه مشکلات تنفسی و یا افت فشار خون
  2. تعداد دو یا بیشتر از علائم ذیل:-
    الف- درگیری جلد و مخاط
    ب- مشکلات تنفسی
    ج- فشار خون پایین
    د- مشکلات مربوط به معده و روده
  3. افت فشار خون پس از تماس با ماده آلرژی زای معلوم

اگر شخصی واکنش بدی به گزیدگی حشرات و یک دوا نشان دهد، آزمایشات خون برای ترایپتیس یا هیستامین (که از مست سل ها آزاد شده است) می تواند در تشخیص انافیلاکسی مؤثر باشد. هرچند این آزمایشات در مواردی که عامل آلرژی غذا است یا شخص فشار خون نورمال دارد چندان مؤثر نیستند،[9] و نمی توانند مانع تشخیص انافیلاکسی شوند.

تقسیم بندی[edit]

انافیلاکسی به سه نوع اصلی تقسیم می شود. شوک انافیلاکسی زمانی اتفاق می افتد که رگ های خونی در بیشتر قسمت های بدن کلان تر می شوند (کلان سازی عروقی سیستماتیک)، که منجر به فشار خون پایینی می شود که 30% از فشار خون نورمال یک شخص پایین تر یا 30% پایین تر از مقدارهای استندرد است. [6] انافیلاکسی دومرحله ای زمانی تشخیص داده می شود که علائم بین 72-1 ساعت بازگردند حتی درصورتی که شخص تماس جدیدی با ماده آلرژی زایی که حساسیت اولیه را به وجود آورد نداشته باشد..[9] برخی از تحقیقات نشان می دهد که 20% موارد انافیلاکسی دومرحله ای هستند.[20] علائم معمولا ظرف 8 ساعت باز میگردند.[10] واکنش دوم به همان طریقی ای تداوی می شود که انافیلاکسی اصلی تداوی می شود. [3] شوكِ شبه آنافيلاكتيك یا واکنش های انافیلاکسی اسامی قدیمی انافیلاکسی هستند که علت آن واکنش آلرژیک نیست بلکه علت آن صدمه مستقیم به مست سل ها است( گرانولاسيون مست سل ها). عده ای توصیه می کنند که از اسامی قدیمی دیگر نباید استفاده کرد.

تست آلرژی[edit]

تست آلرژی جلدی در حال انجام بر روی بازوی راست

تست آلرژی ممکن است به تعیین اینکه چه چیز باعث انافیلاکسی شخص شده است کمک کند. تست آلرژی جلدی (مانند پچ تست) برای غذاها و سموم مشخصی موجود است. [11] آزمایشات خون برای پادتن های خاص جهت تایید آلرژی های حاصل از شیر، تخم مرغ، بادام زمینی، مغزهای درختی، و ماهی مؤثر است. [11] تست های جلدی می توانند آلرژی به پیسیلین را تایید کنند، اما برای دواهای دیگر تست جلدی وجود ندارد. انافیلاکسی غیرمعافیتی تنها با بررسی سابقه شخص یا با قرار دادن وی در معرض ماده آلرژی زایی که ممکن است باعث بروز واکنش در گذشته شده باشد، تشخیص داده می شود. هیچ آزمایش جلد و خونی برای انافیلاکسی غیرمعافیتی وجود ندارد. .[21]

تشخیص افتراقی[edit]

گاهی تشخیص انافیلاکسی از اسما، بیهوشی ناشی از کمبود اکسیجن(سنکپ)و حملات پنیک دشوار است. [9] معمولا افرادی که آسم دارند، خارش، و علائم معده و روده را ندارند. زمانی که فردی بیهوش می شود، جلد رنگ پریده و بدون جوش است. جلد فردی که دچار حمله پنیک شده است ممکن است برافروخته شود، اما کهیر ندارد. [9] موارد دیگری که ممکن است علائمی مشابه داشته باشند عبارت اند از مسمومیت غذایی ناشی از ماهی فاسد (سارم، scombroidosis) و عفونت های ناشی از انگل های معین (انیزاکیازیس ، anisakiasis).


وقایه[edit]

برای وقایه از انافیلاکسی توصیه می شود از آنچه که در گذشته باعث بروز واکنش شده است دوری شود. زمانیکه این کار ممکن نیست، ممکن است تداوی هایی وجود داشته باشد که بدن را از واکنش به ماده آلرژی زای معلوم بازدارد.(حساسیت زدایی) مداوای سیستم معافیتی(ایمن درمانی) با خانواده غشاء بالان، در حساسیت زدایی 90-80% بزرگسالان و 98% خردسالان علیه آلرژی به زنبورهای عسل، زنبورها(بدون عسل)، زنبور سرخ، زنبورهای جاکت زرد و مورچه های آتشین مفید است ایمن درمانی دهانی می تواند در حساسیت زدایی بعضی از اشخاص نسبت به غذاهای معینی نظیر شیر، تخم مرغ، مغزهای میوه خشک و بادام زمینی موثر باشد، اما این تداوی ها بعضاً عوارض جانبی بدی به همراه دارند. حساسیت زدایی برای بسیاری از دواها نیز ممکن است، با این حال اغلب مردم باید به سادگی، از مصرف دوای مشکل ساز اجتناب کنند. برای کسانی که نسبت به لاتکس آلرژی دارند مهم است که از غذاهایی با ترکیبی مشابه با آنچه واکنش معافیتی ایجاد کرده است دوری کنند (غداهایی با آلرژی متقاطع) از جمله آواکادو، کیله، و کچالو. [9]

مدیریت[edit]

انافیلاکسی یک وضعیت اضطراری طبی است که به اقدامات نجات بخشی مثل کنترل راه های تنفسی، اکسیجن اضافی، حجم زیاد مایعات درون وریدی، و نظارت دقیق احتیاج دارد. [3] اپی نفرین تداویی است که در بین سایر روشها ارجحیت دارد، علاوه بر اپی نفرین، انتی هسیتامین و استروئید نیز معمولا استفاده می شود. [9]زمانی که شخص به حالت نورمال باز می گردد باید بین 2 تا 24 ساعت در شفاخانه تحت نظر باشد تا از عدم بازگشت علائم اطمینان حاصل شود، چرا که علائم در صورتی که شخص دچار انافیلاکسی دو مرحله ای شده باشد برگشت می کنند. .[10][20][22][4]

اپی نفرین[edit]

اپی نفرین (آدرنالین) تداوی اصلی انافیلاکسی است. هیچ دلیلی برای اینکه از آن استفاده نشود وجود ندارد. ( بدون موارد منع مصرف قطعی)[3] توصیه می شود محلول اپی نفرین به عضله قدامی – خارجی ران به محض ظن به انافیلاکسی تزریق شود. [9] اگر شخص به تداوی خوب پاسخ ندهد، تزریق باید هر 5 تا 15 دقیقه تکرار شود.[9] دوز دوم در 16 تا 35 % موارد لازم است. .[10] در موارد محدودی بیش از دو دوز لازم می شود. .[9] تزریق درون ماهیچه (استعمال درون عضلانی)از تزریق زیر جلد (استعمال زیرجلدی) که آهسته تر جذب می شود، بهتر است. .[23] مشکلات جزئی ناشی از اپی نفرین شامل لرزش، اضطراب، سردرد و تپش قلب است. .[9]

ممکن است اپی نفرین در مورد افرادی که از مسدودکننده های بیتا مصرف می کنند جواب ندهد. .[10]

تزریق کننده های خودکار اپی نفرین که به افراد اجازه تزریق به عضله های خودشان را می دهد معمولا در دو دوز موجود هستند، یکی برای بزرگسالان که وزنی بیش از 25  کیلوگرام دارند و دیگری برای خردسالان که بین 10 تا 25  کیلوگرام وزن دارند. [24]


مکمل ها[edit]

علاوه بر اپی نفرین، معمولا از انتی هیستامین ها استفاده می شود. بر اساس استدلال های نظری چنین پذیرفته شده بود که انتی هیستامین ها مؤثر هستند، اما در واقع شواهد کمی در مورد اینکه انتی هیستامین ها در تداوی انافیلاکسی مؤثر است، وجود دارد. در بررسی 2007 کوکرن هیچ تحقیق با کیفیتی برای توصیه انتی هیستامین ها پیدا نشد. ref>Template:Cite journal</ref> انتی هیستامین ها بر روی تجمع مایعات و اسپاسم های راه تنفسی موثر نیستند. [10] کورتیکواستروئیدها هم احتمالا چندان فرقی نمی کنند اگر شخص دچار انافیلاکسی شده باشد. از آن ها با امید کاهش خطر انافیلاکسی دومرحله ای استفاده می شود، اما آن ها در وقایه از انافیلاکسی های بعدی بی تاثیر هستند. سالبوتامول که از طریق دستگاه تنفس(نبولایزر) وارد می شود می تواند در زمانی که اپی نفرین علائم برونکواسپاسم را از بین نمی برد مفید باشد. .[10] متیلن بلو برای افرادی که به تداوی های دیگر واکنش نشان نمی دهند استفاده شده است چرا که عضلات صاف را آزاد می کند. [10]

آمادگی[edit]

به افرادی که در معرض خطر انافیلاکسی هستند توصیه می شود یک "برنامه عملی دقیق آلرژی" داشته باشند. والدین باید مکتب را در مورد آلرژی فرزندشان و اقدامات ضروری در صورت وقوع یک وضعیت اضطراری آنافیلاکتیک ، در جریان قرار دهند. [25] برنامه عملی دقیق غالباً شامل استفاده از تزریق کننده های خودکار اپی نفرین، توصیه به بستن دستبند هشدار طبی، و توصیه هایی در مورد نحوه اجتناب از محرک هاست. [25] برای بعضی محرک ها، تداوی برای کاهش حساسیت بدن در مقابل ماده ای که باعث واکنش آلرژیک شده است (ایمن درمانی ماده آلرژی زا) موجود است. این نوع روش تداوی ممکن است مانع بازگشت های بعدی انافیلاکسی شود. یک دوره چندساله حساسیت زدایی زیرجلدی در مقابل حشرات گزنده مفید است، در حالی که حساسیت زدایی دهانی برای بسیاری از غذاها مؤثر می باشد. [3]

جشم انداز[edit]

چنانچه دلیل بیماری شناخته شده باشد، احتمال زیادی برای بهبودی وجود دارد و شخص به سرعت تداوی می شود. [26] حتی اگر دلیل بیماری شناخته شده نباشد، چنانچه دوا برای متوقف کردن واکنش در دسترس باشد، شخص معمولا بهبودی خوبی حاصل می کند. [4] اگر مرگ رخ دهد، اغلب یا ناشی از یک دلیل تنفسی ( معمولا بسته شدن مسیر جریان هوا) است و یا یک دلیل قلبی عروقی (شوک). [10][19] انافیلاکسی در 20 % 0.7– موارد منجر به مرگ می شود. [4][8] بعضی از مرگ ها ظرف چند دقیقه اتفاق افتاده است. [9] افرادی که دچار انافیلاکسی ناشی از تمرینات بدنی هستند، معمولا نتایج خوبی دارند، و با افزایش سن، بازگشت های کمتر و کم شدت تری خواهند داشت. Cite error: Closing </ref> missing for <ref> tag

به نظر می رسد مقادیر در حال افزایش است. تعداد افراد دچار انافیلاکسی در دهه 80 تقریبا سالانه 20 نفر در هر 100000 نفر بود، در حالی که در دهه 90 این میزان سالانه 50 نفر در هر 100000 نفر بود. [3] این افزایش ظاهرا در درجه اول مربوط به انافیلاکسی ناشی از مواد غذایی است. , KJ|title=An update on epidemiology of anaphylaxis in children and adults.|journal=Current opinion in allergy and clinical immunology|date=2011 Oct|volume=11|issue=5|pages=492–6|pmid=21760501}}</ref> بیشترین خطر در افراد جوان و زنان وجود دارد. [3][10]

درحال حاضر، سالانه 500 تا 1000 نفر (2.4 در میلیون) در امریکا، 20 نفر (0.33 در میلیون) در انگلستان، و 15 نفر (0.64 در میلیون) در آسترالیا بر اثر انافیلاکسی جان خود را از دست می دهند. [10] نرخ مرگ و میر در بین دهه های 1970 و 2000 کاهش یافته است. [27] در آسترالیا، مرگ های ناشی از انافیلاکسی مربوط به مواد غذایی، عمدتا در میان زنان اتفاق می افتد درحالی که مرگ های ناشی از نیش حشرات اغلب در میان مردان به وقوع می پیوندد. [10] مرگ در اثر انافیلاکسی بیشتر ناشی از دواهاست. [10]

تاریخچه[edit]

لغت "آنافیلاکس" را چارلز ریچت(Charles Richet) در سال 1902 ابداع کرد، بعدها این لغت به "انافیلاکسی" به دلیل تلفظ بهتر آن، تغییر کرد.[11] بعدها چارلز ریچت در سال 1913 جایزه نوبل طبی و فیزیولوژی را به دلیل تحقیقاتش در مورد انافیلاکسی دریافت کرد. [4]اما خود واکنش از زمان های بسیار قدیم گزارش شده است. [21] این لغت از لسان یونانی، و کلمات یونانی ἀνά ana "درمقابل"، و φύλαξις phylaxis "محافظت"، گرفته شده است. .[28]

=تحقیقات[edit]

تلاش هایی در حال انجام است تا اپی نفرینی تهیه شود که بتوان از آن در زیر زبان (اپی نفرین زیرزبانی) برای تداوی انافیلاکسی، استفاده کرد. [10] تزریق زیرجلدی انتی بادی انتی IgE اوماليزوماب (omalizumab) به عنوان راهی برای وقایه از بازگشت در حال بررسی است، اما استفاده از آن هنوز توصیه نمی شود. .[9][29]

منابع[edit]

  1. 1.0 1.1 Template:Cite book
  2. Template:Cite journal
  3. 3.00 3.01 3.02 3.03 3.04 3.05 3.06 3.07 3.08 3.09 3.10 Template:Cite journal
  4. 4.0 4.1 4.2 4.3 4.4 4.5 4.6 4.7 4.8 Template:Cite book
  5. 5.0 5.1 5.2 5.3 Template:Cite journal
  6. 6.0 6.1 6.2 Template:Cite journal
  7. 7.0 7.1 7.2 7.3 7.4 7.5 Template:Cite journal
  8. 8.0 8.1 8.2 8.3 8.4 Template:Cite journal
  9. Cite error: Invalid <ref> tag; no text was provided for refs named World11
  10. 10.00 10.01 10.02 10.03 10.04 10.05 10.06 10.07 10.08 10.09 10.10 10.11 10.12 10.13 10.14 10.15 10.16 10.17 10.18 10.19 10.20 Template:Cite journal
  11. 11.0 11.1 11.2 11.3 11.4 Template:Cite journal
  12. Template:Cite journal
  13. 13.0 13.1 Template:Cite book
  14. Template:Cite journal
  15. Template:Cite book
  16. 16.0 16.1 16.2 Template:Cite book
  17. Template:Cite journal
  18. Template:Cite journal
  19. 19.0 19.1 19.2 19.3 19.4 19.5 Template:Cite journal
  20. Cite error: Invalid <ref> tag; no text was provided for refs named BI05
  21. 21.0 21.1 Template:Cite journal
  22. Template:Cite web
  23. Template:Cite journal
  24. Template:Cite journal
  25. 25.0 25.1 Template:Cite journal
  26. Template:Cite book
  27. Template:Cite journal
  28. Template:Cite web
  29. Template:Cite journal