Wp/dzu/Sòng-Tshiâu

From Wikimedia Incubator

Sòng-Tshiâu (960-nî — 1279-nî) sĭ Tong-kok lêh-súr tsiĕⁿ sêng ngôu-tō tsâp-kok, ĕ khí Nguân-tshiêu kâi sî-tō, kurn-kŭr siú-tou kah kiang-hôk kâi pièn-tshien, khó tsài hun ûi pak-sòng kah lâm-sòng, hâh tsheng liáng-sòng. Sòng-tshiêu khai-kok sî ûi-liéu pī-mién thâng-tō muât-tsieu íⁿ-lâi phuan tìn kuah kŭr kah huăn kuaⁿ luăn tsèng kâi hīn tshiĕⁿ, tshái tshú tŏng bûn khin bú kâi si tsèng huang tsam, tsêk huang mīn sui tŏ kun sūr tsiĕⁿ tseh jiâk put têk pak hng lîn kok, soiⁿ i 1127 nî sái hui, khim jĭ tsong siŭ kim nâng lú khùr, pek sái sòng sit lâm tshien. Kàu1279 nî sòng tshiêu iû tŏ ngâi suaⁿ hái tsièn tang buâng i môu kóu nâng kiĕn lîp kâi nguân tshiêu.

宋朝（960年—1279年）是中国历史上承五代十国、下启元朝其时代，根据首都合疆域其变迁，可再分为北宋合南宋，合称两宋。宋朝开国时为了避免唐代末朝以来藩镇割据合宦官乱政其现象，采取重文轻武其施政方针，一方面虽在军事上积弱不敌北方邻国，先于1127年使徽、钦二宗受金侬掳去，迫使宋室南迁。到1279年宋朝又在崖山海战中亡于蒙古侬建立其元朝。

Tăn siang tùi jûr ngân, sòng tshiêu iā sĭ tong kok lêh súr tsiĕⁿ keng tsì úr bûn huè kà iôk tsiĕⁿ huân iông kâi sî tō tsur tsêk, jû ke hôk heng, siă huĕ tsiĕⁿ ní buăn tsun sur tŏng kà kâi hong khì, khue kĭ huat tién iā tût pue mèng tsìn, tsèng tī iā kà khai mêng liêm kiet, tsong sòng tsêk tō môk ŭ ngiêm tŏng kâi huăn kuaⁿ juăn tsèng kah tī png kuah kŭr, piaⁿ pièn, mîn luăn tshùr sièu úr kui mô tŏ tong kok lêh súr tsiĕⁿ iā siang tùi kà tsié. Tù miâⁿ súr hâk kia tâng în khak ngân:「 huâ hē mîn tsôk tsur bûn huè, lêh sièu tshoiⁿ tsái tsur în tsìn, tsău kêk i tiĕⁿ sòng tsur sì.」 Jûr sai hng úr jît pún súr hâk kài tang jīn ûi sòng tshiêu sĭ tong kok lêh súr tsiĕⁿ bûn gōi hôk heng úr keng tsì kek mĕng kâi iā phó ŭ nâng tŏ.

但相对而言，宋朝也是中国历史上经济与文化教育上繁荣其时代之一，儒家复兴，社会上弥漫尊师重教其风气，科技发展也突飞勐进，政治也较开明廉洁，终宋一代没有严重其宦官乱政合地方割据，兵变、民乱次数与规模在中国历史上也相对较少。著名史学家陈寅恪言：「华夏民族之文化，历数千载之演进，造极于赵宋之世。」而西方与日本史学界中认为宋朝是中国历史上文艺复兴与经济革命其也颇有侬在。

Sòng tshiêu liên tâng tsur tsôiⁿ kâi sûi thâng kah ngôu tō, pĭ lêh súr hâk tsiá n̂g jîn ú téng jīn ûi sĭ siang kì i tshîn hàn( tsheng tong huâ tŏiⁿ tsêk tì kok) tsur ău kâi tong huâ tŏiⁿ jĭ tì kok sî khî.

宋朝连同之前其隋唐合五代，被历史学者黄仁宇等认为是相继于秦汉（称中华第一帝国）之后其中华第二帝国时期。